Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:01

Leestijd: 3 minuten

Sophie (39): ‘Mijn man vergeet ieder jaar onze trouwdag’

Negen jaar zijn Sophie (39) en haar man getrouwd. En in al die jaren is het volgens haar nog geen enkele keer gelukt om hun trouwdag uit zichzelf te onthouden. Waar vriendinnen ieder jaar verrast worden met bloemen of een etentje, is 12 juni voor haar vooral een dag waarop ze zich afvraagt of haar man er dit keer wél aan heeft gedacht. Het antwoord is tot nu toe ieder jaar hetzelfde.

“Je zou denken dat iemand na negen jaar zo’n datum inmiddels wel kent. Zeker als het om je eigen trouwdag gaat. Maar bij mijn man lijkt het ieder jaar opnieuw compleet uit zijn hoofd verdwenen. Het is inmiddels bijna een traditie geworden, alleen dan niet bepaald een leuke.

Geen herinnering 

Het ergste is misschien nog wel dat ik er ieder jaar weer stiekem op hoop dat het deze keer anders zal zijn. Ik zeg expres niets vooraf. Ik zet geen herinnering in de gezamenlijke agenda en ik geef ook geen subtiele hints. Gewoon omdat ik zo graag één keer wil meemaken dat hij er zelf aan denkt. Dat ik wakker word en hij zegt: ‘Gefeliciteerd met onze trouwdag.’ Of dat er ineens bloemen worden bezorgd of dat hij voorstelt om samen uit eten te gaan. Het hoeft echt niet groots te zijn. Het gaat mij helemaal niet om dure cadeaus. Ik wil alleen graag het gevoel hebben dat die dag voor hem ook bijzonder is.

Maar ieder jaar verloopt precies hetzelfde. We staan op, brengen de kinderen naar school, gaan allebei aan het werk en leven onze dag alsof het een willekeurige dinsdag is. Ik wacht dan de hele dag af. Misschien komt het vanavond nog, denk ik dan. Misschien heeft hij iets geregeld. En uiteindelijk lig ik ’s avonds in bed met een teleurgesteld gevoel, omdat hij opnieuw niets heeft gezegd.

Klapperende oren 

Laatst gebeurde er iets waardoor ik echt even met mijn oren stond te klapperen. We waren op een verjaardag en iemand vroeg wanneer wij eigenlijk getrouwd waren. Nog voordat ik antwoord kon geven, zei mijn man: ‘Oh, op 13 juni.’ We zijn op 12 juni getrouwd. Ik wist serieus even niet wat ik moest zeggen.

Iedereen begon een beetje te lachen en hij lachte zelf ook mee. Hij maakte er een grapje van en zei dat hij nu eenmaal slecht was met data, maar ik vond het eerlijk gezegd helemaal niet grappig. Ik dacht alleen maar: hoe kun je de datum van je eigen huwelijk niet eens weten? Dat is toch niet zomaar een willekeurige afspraak bij de tandarts?

Kan ook anders 

Wat het misschien extra moeilijk maakt, is dat ik om me heen zie dat het ook anders kan. Mijn vriendinnen worden ieder jaar verrast. De één krijgt een bos bloemen op haar werk, de ander gaat een weekendje weg of wordt meegenomen uit eten. Natuurlijk weet ik dat je je eigen relatie niet moet vergelijken met die van een ander. Dat probeer ik ook echt niet te doen. Maar als je ieder jaar hoort hoe bijzonder hun trouwdag was en je eigen man blijkbaar niet eens weet op welke dag hij ooit ‘ja’ heeft gezegd, dan doet dat toch iets met je.

Volgend jaar zijn we tien jaar getrouwd. Een bijzonder jubileum, zou je zeggen. Stiekem hoop ik natuurlijk dat hij daar dit keer wél aan denkt. Maar heel eerlijk? Ik durf er inmiddels bijna niet meer op te rekenen.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.