Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:03

Leestijd: 3 minuten

Stefan (41): ‘Mijn kinderen bellen altijd hun moeder, zelfs als ze bij mij zijn’

Voor Stefan (41) is het inmiddels twee jaar geleden dat hij en de moeder van zijn kinderen uit elkaar gingen. De omgangsregeling loopt goed: zijn kinderen (13 en 11) zijn om het weekend bij hem en ook doordeweeks ziet hij ze regelmatig. Toch blijft er één ding aan hem knagen. Zodra de kinderen iets willen vertellen of ergens mee zitten, pakken ze als eerste hun telefoon om hun moeder te bellen. Zelfs als ze gewoon bij hem op de bank zitten.

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Ik ben inmiddels twee jaar gescheiden en over het algemeen gaat het eigenlijk best goed. Mijn ex en ik maken weinig ruzie en de omgang met de kinderen loopt zoals afgesproken. Toch is er één ding waar ik me steeds meer aan begin te ergeren. Mijn kinderen hebben allebei een eigen telefoon en zodra ze bij mij zijn, bellen of appen ze om de haverklap met hun moeder.

Ze willen vertellen wat ze hebben gegeten, wat we die middag gaan doen of vragen iets aan haar wat ze net zo goed aan mij hadden kunnen vragen. Dan denk ik: ik zit hier toch gewoon?

Een oppas

Het klinkt misschien overdreven, maar soms voelt het alsof ik er een beetje voor spek en bonen bij zit. Alsof ik alleen hun oppas ben in plaats van hun vader.

We zitten gezellig aan tafel en ineens pakt één van de kinderen zijn telefoon. ‘Even mama bellen.’ Of we zijn onderweg naar de bioscoop en dan moet er eerst nog even een foto naar hun moeder worden gestuurd. Natuurlijk snap ik dat ze contact willen houden. Dat vind ik ook helemaal niet erg, maar het gebeurt zó vaak dat ik soms het gevoel krijg dat ze niet echt bij mij zijn.

Altijd bereikbaar

Ik heb er al eens iets van gezegd. Niet tegen de kinderen, maar tegen mijn ex. Ik vroeg of het misschien iets minder kon. Dat ze gewoon even echt bij mij konden zijn als ze een weekend bij mij zijn, maar zij vindt het juist belangrijk dat de kinderen altijd contact met haar kunnen opnemen. Ze hebben samen afgesproken dat ze altijd bereikbaar is en dat ze haar mogen bellen wanneer ze willen. Daar valt natuurlijk ook iets voor te zeggen, alleen merk ik dat het ten koste gaat van de tijd die ik met ze heb.

Soms gebeurt er iets leuks en nog voordat ik er iets over kan zeggen, is hun moeder al op de hoogte. Dan denk ik weleens: geef mij ook eens de kans om degene te zijn die dat gesprek voert. Ik wil ook horen hoe school was, hoe een voetbalwedstrijd ging of waarom iemand verdrietig is. Maar vaak heeft mijn ex dat allemaal al gehoord voordat ik überhaupt doorheb dat er iets speelt.

Geen strijd

Ik wil absoluut niet dat mijn kinderen moeten kiezen tussen hun moeder en mij, dat is het laatste wat ik wil. Maar ik zou het fijn vinden als ze tijdens de weekenden bij mij ook gewoon even écht bij mij zijn. Zonder dat de telefoon voortdurend tussendoor komt. Ik ben hun vader. Niet de oppas voor het weekend en soms zou ik gewoon graag voelen dat ze mij net zo hard nodig hebben als hun moeder.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

• Kluun – Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!
• Kluun – Help! Ik heb een puber!
• David Borman – Je eerste 1000 vaderdagen
• Chris Bergström – Man wordt vader
• Jan Versteegh – Doodmoe en dolgelukkig

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties