Anne Tonen Persoonlijke verhalen vandaag, 11:03

Leestijd: 7 minuten

Bjorn (38) verloor zijn tweeling na 3 dagen: ‘Als man denk je soms dat je sterk moet zijn’

Bjorn Visser (38) verloor in 2018 zijn pasgeboren tweelingdochters Anna en Lynn. Terwijl zijn vrouw Inge wilde praten, ging hij timmeren en wilde hij weer werken. Jarenlang vroeg hij zich af: rouw ik eigenlijk wel zoals het hoort?

Als je een kind verliest, begint het rouwen meteen. Toch wordt het verdriet van vaders vaak minder gezien dan dat van moeders. Waar zijn vrouw Inge vooral behoefte had aan praten, zocht Bjorn afleiding en wilde hij weer aan het werk. Jaren later weet hij: er is geen goede of foute manier om te rouwen. “Als man heb je soms het idee dat je sterk moet zijn, maar ook je eigen verdriet mag er zijn.”

Bjorn en zijn vrouw Inge waren in verwachting van een eeneiige tweeling. Omdat de meisjes dezelfde placenta deelden, werd de zwangerschap nauwlettend in de gaten gehouden. Lange tijd leek het goed te gaan. Bij 28 weken waren de waardes van beide meisjes zelfs vrijwel gelijk en mochten ze minder vaak naar het ziekenhuis. “Dat was echt een heel groot moment, een moment om te vieren.”

Tweelingkinderwagen ophalen

Na een paar dagen weg te zijn geweest, reden Bjorn en Inge op de terugweg langs de Prenatal om hun speciaal bestelde tweelingkinderwagen op te halen. Daarna gingen ze direct door naar het ziekenhuis voor een controle. Die afspraak veranderde alles. “Toen ze de doppler erop zette, bleek al heel snel dat Anna helemaal geen bloedtoevoer meer had, met daarbij een ongelofelijk matige hartslag. Ze moesten met spoed gehaald worden.”

Binnen twee uur waren hun dochters geboren. Anna en Lynn werden opgenomen op de NICU, maar beiden waren te ziek om zelfstandig verder te leven. Anna overleed na twee dagen. Bij Lynn waren hersenbloedingen ontstaan en ook voor haar bleek behandeling uiteindelijk niet meer zinvol. “Ze zeiden tegen ons: kies maar een tijdstip waarop we de behandeling gaan stoppen. Dat is de meest afschuwelijke keuze die je ooit aan iemand kunt voorleggen.”

De familie kwam afscheid nemen. Ook hun driejarige zoon Daan mocht zijn zusjes zien. Toen hij vroeg waar Anna was, moesten Bjorn en Inge hem vertellen dat zijn zusje was overleden en dat Lynn ook zou komen te overlijden. “Hij vroeg: ‘Mag ik haar naar de hemel brengen?’ Op dat moment breekt je hart in duizend stukjes.”

Na het afscheid moesten Bjorn en Inge naar huis. Zonder hun dochters, maar met de tweelingkinderwagen nog in de kofferbak. “Je moet ineens de uitvaart regelen. Normaal gaat een uitvaart over herinneringen die je hebt gemaakt. Dit ging over herinneringen die je heel graag had willen maken, maar die nooit zullen gebeuren.”

Na het verlies van Anna en Lynn wilde Bjorn vooral dingen dóén

Al snel merkte Bjorn dat hij anders rouwde dan zijn vrouw. “Ik had behoefte om dingen te gaan doen. Dingen met mijn handen. Een week na de uitvaart heb ik een speelgoedhuisje voor Daan in elkaar getimmerd. Ik wilde ook weer naar buiten en aan het werk.”

Inge had juist behoefte om op de bank te zitten en over haar verdriet te praten. Het verschil zorgde soms voor onbegrip. “ Zij dacht: hoe kun je het in je hoofd halen om te gaan timmeren? Of om weer te gaan werken? Maar ik dacht ook: wat moet je dan de hele dag thuis?”

Bjorn ging op zoek naar verhalen van andere mannen die een kind hadden verloren. Die vond hij nauwelijks. “Ik dacht: ben ik nou gek? Doe ik het wel goed? Moet ik niet voelen wat Inge voelt?” Het antwoord kwam uiteindelijk door gesprekken die hij voerde voor zijn boek ‘Pappa’s rouwen ook’. “Toen besefte ik: ik ben niet gek. Ik rouw gewoon anders.”

Waarom Bjorn sterk probeerde te zijn voor zijn vrouw

Volgens Bjorn speelt ook mee dat mannen zichzelf vaak een bepaalde rol opleggen. “Je wilt toch de sterkere zijn, de stabiele factor. In een situatie waarin je alle controle kwijt bent, wil je weer controle krijgen. Je voelt je verantwoordelijk om goed voor je gezin te zorgen.”

Daardoor hield hij zichzelf onbewust sterk. “Ik wilde voor Inge een sterke schouder zijn om op te huilen. Maar zij was juist ook op zoek naar mijn verdriet. Ze wilde weten hoe het met míj ging.”

Pas maanden later leerde Bjorn dat hij zijn verdriet niet hoefde weg te stoppen. Met behulp van een coach ontdekte hij dat hij niet het verdriet van zijn vrouw hoefde over te nemen. “Je kunt het verdriet van je partner niet overnemen. Maar er mag wel een gezamenlijke plek zijn waar je allebei tevoorschijn komt met je verdriet.”

Dat inzicht veranderde ook hun relatie. “We verloren elkaar niet volledig uit het oog, maar er waren momenten waarop we de verbinding kwijt waren. We rouwden allebei om dezelfde meisjes, maar verloren ook allebei twee andere meisjes. Allebei hadden we een andere emotionele band met de tweeling. Inge had Anna en Lynn in haar buik gevoeld. Ik had vooral een beeld gecreëerd van hoe ze eruit zouden zien en wie ze zouden worden. Natuurlijk rouw je dan anders.”

Vaders krijgen na het verlies van een kind minder vaak de vraag hoe het gaat

Volgens Bjorn krijgen mannen bovendien minder vaak de vraag hoe het écht met ze gaat. “Bij een vrouw wordt vaak gevraagd: hoe gaat het met je? Maar de vader wordt soms overgeslagen. Terwijl het er aan de buitenkant misschien uitziet alsof alles goed gaat.”

Ook weer aan het werk gaan betekent volgens hem niet dat een man klaar is met rouwen. “Door te werken of te sporten kan hij juist bezig zijn met zijn verdriet. Blijf dus ook aan mannen vragen: hoe gaat het met jou?”

Tegelijkertijd ligt er volgens Bjorn ook een verantwoordelijkheid bij mannen zelf. “Je kunt denken: mensen zitten niet te wachten op mijn verdriet, of ik wil ze er niet mee belasten. Daardoor ga je je verhaal niet delen. Dat kan heel eenzaam zijn.”

Zelf ontdekte hij dat juist kwetsbaarheid voor meer verbinding kan zorgen. Zo zag hij kort na de uitvaart foto’s van vrienden waarop hun baby hetzelfde jurkje droeg dat hij voor zijn dochters had gekocht. Het raakte hem diep. “Ik dacht eerst: dat kunnen ze toch niet weten? Ik wilde hem niet belasten met mijn verdiet. Maar ik heb toch de telefoon gepakt en verteld dat het me raakte. Hij zei: ‘Dat wist ik helemaal niet.’ Dat telefoontje heeft onze vriendschap juist verdiept.”

Stichting die ouders ondersteunt na verlies

Bjorn maakt inmiddels deel uit van Stichting Rouwkost, die ouders ondersteunt na het verlies van een kind. Daar ziet hij dat mannen vaak baat hebben bij een praktische manier om met hun verdriet om te gaan. “De een heeft een hamer en spijkers nodig, de ander gaat hardlopen. Voor iemand anders is een barbecue of muziek helpend. Dat is allemaal oké.”

Belangrijk is volgens hem vooral dat mannen een manier vinden om bij hun gevoel te komen. “Je hebt intuïtief rouwen, waarbij je goed in contact bent met je gevoel, en instrumenteel rouwen, waarbij je soms een instrument nodig hebt om bij je gevoelsleven te komen. Het gaat erom dat je iets zoekt wat bij jou past en jou helpt.”

8 jaar na het verlies zijn Anna en Lynn nog altijd onderdeel van het gezin

Want rouw heeft volgens Bjorn geen eindpunt. “Je geeft rouw geen plek, je verweeft het in je leven. Anna en Lynn maken nog steeds deel uit van ons gezin. Hun foto’s hangen in de woonkamer en we praten over ze.”

Soms wordt hij nog onverwacht geraakt. Als hij een tweeling ziet lopen die inmiddels ongeveer acht jaar oud zou zijn, bijvoorbeeld. “Dan raakt het je nog steeds. Het is een soort litteken in je leven. Een kwetsbaar stuk.”

Toch is er volgens Bjorn ook ruimte voor licht. “Ik geloof dat er licht aan het einde van de tunnel is. Dat je weer vreugde kunt ervaren na het verliezen van je kind. Maar ik geloof ook in licht ín de tunnel. Er zijn mensen die deze donkere periode iets lichter voor je willen maken. Je hoeft het niet alleen te doen.”

Geschreven door Anne Tonen

Hoewel journalist Anne Tonen (1987) uit Amsterdam zelf al jarenlang weet dat ze geen kinderwens heeft, ziet ze door haar leeftijd steeds meer mensen om zich heen een gezin stichten. Juist die nieuwsgierigheid naar het moderne gezinsleven en alles wat daarbij komt kijken, zorgt ervoor dat ze zich graag verdiept in persoonlijke verhalen over ouderschap, relaties en familie. Met haar achtergrond bij De Telegraaf en RTL Boulevard bouwde ze een groot netwerk op binnen de wereld van BN’ers en influencers. In haar interviews durft ze alles te vragen en zoekt ze naar eerlijke, kwetsbare verhalen waarin anderen zich kunnen herkennen. Verhalen die laten zien dat niemand alles perfect doet en waardoor lezers zich minder alleen voelen.

Reacties