Ruth Smeets Kinderen vandaag, 09:03

Leestijd: 6 minuten

Gezin emigreert met 2 jonge kinderen naar Spanje: ‘Straks spreken ze hier 4 talen vloeiend’

Toen Aranka Verberne (37) haar droom uitsprak om in het buitenland te wonen, was haar man Roel (38) meteen enthousiast. Met hun kinderen, toen drie en zes jaar, verhuisden ze naar de Spaanse regio Valencia. Daar genieten ze van het buitenleven, al moesten ze ook wennen aan een berg regelwerk, nieuwe talen en lange schooldagen.

“Onze kinderen gaan nu bijna twee jaar naar een Spaanse basisschool en beheersen de taal inmiddels vloeiend. De jongste brabbelt er zo op los, de oudste vindt het soms nog spannend om Spaans te spreken waar wij bij zijn.

We zijn megatrots dat ze het zo snel hebben opgepakt. Ze spreken straks vier talen vloeiend: Nederlands, Spaans, Valenciaans en Engels. Thuis blijven we gewoon Nederlands spreken, maar we horen de kinderen onderling regelmatig in het Engels praten. En in de speeltuin met andere kinderen communiceren ze volledig in het Spaans.

Emigreren naar Valencia

Het was altijd al mijn droom om ooit in het buitenland te wonen. Toen ik dit eind 2022 aan mijn man vertelde, was hij meteen enthousiast. Hij vroeg waar ik wilde wonen en ik dacht meteen aan de fijne kindervakanties met mijn ouders in Spanje.

Mijn man dacht eerder aan de Verenigde Staten, maar dat vond ik te ver. Onze eerste stedentrip samen was in 2017 naar Valencia. Toen we gingen brainstormen, kwamen we vrijwel direct uit bij deze stad.

Inmiddels wonen we op een halfuurtje rijden van Valencia, op een berg met uitzicht over een prachtig landschap. Het vliegveld is dichtbij, dus staan we vanaf de luchthaven binnen twee à drie uur in Nederland. Dat vinden we een fijn idee.

Bergen aan regelwerk

Aan veel dingen moesten we echt even wennen. Vooral de dingen die je in Nederland heel makkelijk online kunt regelen, gaan in Spanje wat moeizamer. Zeker in het begin moesten we ontzettend veel regelen, waarvoor we bijna altijd fysiek ergens naartoe moesten. Online was het gewoon niet mogelijk.

Vlak na aankomst beheersten we de taal nog niet goed genoeg om dat allemaal zelf te doen. Gelukkig zijn mensen hier enorm behulpzaam zodra je aangeeft dat je de taal nog niet vloeiend spreekt.

Spaans leren vond ik niet per se moeilijk. Gaandeweg leer je het steeds beter door het gewoon te doen. Inmiddels begrijp ik heel veel, maar terugpraten vind ik nog lastig. Met een vertaalapp kom ik gelukkig een heel eind.

Werken in Spanje

Het eerste jaar in Spanje was ik fulltime huismoeder. Daarna volgde ik een opleiding tot tattoo-artist, een beroep dat ik inmiddels uitoefen aan huis. Daarnaast ben ik hybride medewerker dagelijkse bankzaken, waarvoor ik één dag per week naar kantoor ga in Valencia en twee andere dagen vanuit huis werk.

Roel kon helaas niet blijven werken bij zijn vorige werkgever. Na drie maanden zoeken vond hij een nieuwe uitdaging. Hij werkt als zzp’er voor een Nederlands bedrijf en reist daarvoor maandelijks een paar dagen naar Nederland. Dat werkt voor ons prima.

Lange schooldagen in Spanje

We zijn onwijs blij met de school van onze kinderen. Het is een heel liefdevolle en fijne plek. De dagen zijn lang, van negen tot vijf, al verschilt dat per regio en school. Daar staat tegenover dat ze elf weken zomervakantie hebben. En een paar weken voor en na die vakantie zijn ze vanwege de hitte al om drie uur vrij.

Ook de pauzes zijn heel anders. Kinderen lunchen op school en krijgen een viergangenmenu voorgeschoteld dat ik zelf niet eens op een dag eet. Vanaf zes jaar krijgen ze bovendien dagelijks huiswerk mee. Dat was in het begin pittig voor onze oudste zoon, want alles was nieuw én in het Valenciaans of Spaans. Gelukkig begrijpt hij nu veel meer en kunnen wij hem helpen door de schoolboeken te vertalen met AI. De lat ligt hier vrij hoog, maar de kinderen kunnen het tot nu toe goed aan.

De omgang met leraren is heel liefdevol. De juf geeft leerlingen hier makkelijk een knuffel of een kus. Dat zie je in Nederland niet zo snel. Dat mensen hier sneller affectie tonen, vinden we juist mooi om te zien.

Opvoeden in Spanje

Opvallend is dat kinderen in Spanje overal mee naartoe gaan. Wat dat betreft houden wij ons nog wel wat meer aan de Nederlandse opvoeding. Onze kinderen gaan op doordeweekse dagen uiterlijk om acht uur naar bed, terwijl Spaanse kinderen gerust tot laat in de avond buitenspelen.

Wel leerde ik hier als moeder om te versoepelen. We hebben duidelijke regels en grenzen, maar soms laat ik dingen wat meer los. We hoeven niet áltijd streng te zijn.

Een nieuwe vriendenkring

Voor familie en vrienden was het echt wennen dat we gingen emigreren en niet iedereen was even enthousiast. Dat is begrijpelijk. Als je zoiets hoort, betrek je het toch vaak op je eigen situatie en gevoel. Wij vertrokken uit hun directe omgeving en dat is nooit leuk.

Toch kozen we voor ons gezin en inmiddels is iedereen daarmee volledig oké. We spreken familie regelmatig en houden contact met onze vrienden in Nederland. Het is jammer dat we niet even snel bij elkaar op de koffie kunnen, maar de momenten waarop we elkaar nu wél zien, zijn juist veel waardevoller.

Bovendien hebben we hier inmiddels een heel fijne vriendenkring opgebouwd waarmee we wekelijks afspreken. Zij werden echt onze ‘gekozen familie’.

Waarom het gewone leven voelt als een feestje

Wat ik zeker niet mis aan Nederland? Het wisselvallige weer. We leven hier veel meer buiten. In Nederland was het altijd weer de vraag of het zou gaan regelen en zo ja, wat we dan met de kinderen moesten doen. In Spanje is het buitenleven simpelweg veel meer aanwezig.

Het voelt nog steeds elke dag als een feestje dat we op zo’n mooie plek mogen wonen. De realiteit is wel dat het gewone leven ook hier doorgaat. Er moet gewoon worden gewerkt. Daardoor voelt het soms alsof we onze spullen hebben ingepakt en in een ander land hebben neergezet. Maar het belangrijkste is dat we hier onderaan de streep wél meer genieten.

Advies voor andere gezinnen

Emigreren is heus niet altijd makkelijk. Het proces van een huis kopen was hier echt een uitdaging. Dat gaat net even anders dan in Nederland, maar daarvan hebben we veel geleerd. Inmiddels zouden we bijna andere gezinnen kunnen begeleiden bij een emigratie. Dat zou zo een fulltimebaan kunnen zijn.

Tegen andere gezinnen die dromen van een leven in het buitenland zou ik zeggen: wat heb je te verliezen? Wij hebben vanaf het begin gezegd: als iemand in ons gezin echt niet gelukkig is, spreken we dat uit. En als het na een paar maanden nog steeds zo is, gaan we gewoon weer terug.

Natuurlijk is het verdrietig dat je familie en vrienden na het emigreren niet meer zo vaak ziet als je zou willen, maar je kiest uiteindelijk voor jezelf. Het is jouw leven en als jij denkt hier gelukkiger van te worden, moet niets je tegenhouden. Als het niks wordt, kun je altijd nog terug. Maar dan heb je het wel geprobeerd en zit je later niet met de gedachte: hadden we maar…”

Meer lezen over emigreren met kinderen?

In onze rubriek Ons leven in het buitenland delen we regelmatig verhalen van gezinnen die de stap wagen en emigreren. Vaak zijn dat inspirerende succesverhalen, maar emigreren kent ook uitdagingen, zeker voor kinderen. Wat doet zo’n grote verandering met hen? En waar moeten ouders rekening mee houden? Deze experts vertellen wat emigreren voor een kind kan betekenen.

• Taalexperts waarschuwen: 7 op de 10 emigrerende gezinnen onderschatten dit risico voor hun kind
• Francis Bak ziet nieuwe trend: steeds meer ouders willen emigreren vanwege hun kind
• Emigratie-expert Karin Wouters: ‘Kinderen ervaren emigreren totaal anders dan ouders’
• Expert over emigreren met kinderen: waarom enthousiasme en weerstand vaak iets heel anders betekenen
  
  
  

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.

Reacties