Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 3 minuten

Mark (45): ‘Ik ben de enige die thuis regels probeert te handhaven’

Voor Mark (45) voelt het alsof hij thuis de hele boel runt, terwijl zijn vrouw vooral op de achtergrond toekijkt en het allemaal wel best vindt. Met twee pubers in huis botst dat steeds vaker, omdat hij juist behoefte heeft aan duidelijke grenzen, terwijl zij daar veel relaxter in staat.

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Het is niet zo dat er bij ons thuis helemaal geen regels zijn, maar het probleem is vooral dat ik de enige ben die ze echt probeert te handhaven. En dat maakt mij automatisch de ‘strenge ouder’, terwijl mijn vrouw alles eigenlijk wel prima vindt.

Neem bijvoorbeeld thuiskomen in het weekend. Ik vind dat je als kind van zestien en veertien niet standaard om één uur ’s nachts thuiskomt. Dat lijkt mij gewoon te laat. Maar mijn vrouw zegt dan: ach, dat is toch niet zo erg, ze zijn toch bij vrienden en ze sturen wel een appje als er iets is.

Steeds dezelfde discussie

En zo gaat het eigenlijk met alles. Schermtijd? Ik vind dat er grenzen moeten zijn, zij zegt dat ze het zelf wel regelen. Huiswerk? Ik wil dat er eerst gewerkt wordt voordat de PlayStation aan gaat, zij vindt dat ze hun eigen verantwoordelijkheid moeten leren nemen. En dan nog bedtijden op schooldagen: ik ben strenger, zij laat het sneller los.

Het gevolg is dat ik degene ben die steeds de ‘nee’ moet zeggen. En dat voelt niet goed, want je wil als ouders eigenlijk een team zijn. Nu lijkt het soms alsof ik de politieagent ben en zij de leuke ouder.

Pubers maken er misbruik van

De pubers zelf voelen dat natuurlijk haarfijn aan. Als ik iets zeg, proberen ze het soms bij haar opnieuw. En vaak lukt dat ook nog. Dan hoor ik later: “Mama zei dat het wel mocht.” En dan sta ik dus weer met lege handen.

Ik merk dat dat steeds meer spanning geeft, want regels werken alleen als je ze samen draagt. Nu ontstaat er een soort glijdende schaal waarin de grens steeds een beetje opschuift, afhankelijk van wie ze het laatst hebben gesproken.

Geen duidelijke lijn

Mijn vrouw bedoelt het niet verkeerd, dat weet ik ook wel. Zij wil vooral niet te streng zijn en vindt dat pubers ook vrijheid moeten hebben. Maar daardoor is er eigenlijk geen duidelijke lijn meer bij ons thuis. En dat maakt het voor mij lastig, want ik wil niet de hele tijd degene zijn die alles moet corrigeren of afdwingen. Maar als ik het loslaat, dan zijn er eigenlijk helemaal geen grenzen meer.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

• Kluun – Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!
• Kluun – Help! Ik heb een puber!
• David Borman – Je eerste 1000 vaderdagen
• Chris Bergström – Man wordt vader
• Jan Versteegh – Doodmoe en dolgelukkig

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.