Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:01

Leestijd: 3 minuten

Ruben (40): ‘Ik moet met mijn ex blijven overleggen alsof we nog samen zijn’

Twee jaar geleden gingen Ruben (40) en zijn ex uit elkaar. Samen hebben ze twee kinderen (10 en 8 jaar) en de zorg verdelen ze zo goed mogelijk. Hoewel Ruben blij is dat de relatie achter hem ligt, voelt het soms alsof hij nog steeds vastzit in een huwelijk dat allang voorbij is.

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Toen we uit elkaar gingen, dacht ik eerlijk gezegd dat het lastigste achter de rug zou zijn. Natuurlijk wist ik dat we elkaar zouden blijven zien vanwege de kinderen, maar ik dacht ook dat we allebei ons eigen leven weer zouden oppakken. Dat is alleen niet helemaal gegaan zoals ik had gehoopt.

Begrijp me niet verkeerd: grote beslissingen overleg je natuurlijk samen. Als het over school gaat, een nieuwe sport, een vakantie naar het buitenland of iets medisch, vind ik het heel logisch dat we daar samen over praten. Dat zijn dingen die je allebei aangaan, maar bij ons stopt het daar niet.

Alles moet besproken worden

Zelfs als de kinderen een weekend bij mij zijn, wil mijn ex precies weten wat ik met ze ga doen. Als ik zeg dat we naar de dierentuin gaan, vraagt ze waarom juist daar. Als ik besluit om een dagje naar mijn ouders te gaan, wil ze weten hoe laat we vertrekken en wanneer we weer terug zijn. En als ik spontaan besluit om met de kinderen een ijsje te halen of naar de bioscoop te gaan, krijg ik achteraf opmerkingen dat ik dat eigenlijk even had moeten overleggen.

Soms voelt het echt alsof ik verantwoording moet afleggen over ieder uur dat de kinderen bij mij zijn. Alsof ik nog steeds toestemming nodig heb om iets leuks met ze te ondernemen. Dat is toch niet hoe een scheiding hoort te werken?

Geen eigen vaderrol

Het vervelende is dat mijn ex ook overal een mening over heeft. Dan vindt ze dat we te laat naar bed zijn gegaan, dat we te veel snoep hebben gegeten of dat een uitje niet handig was omdat de kinderen de volgende dag moe zouden zijn. Natuurlijk mag ze daar iets van vinden, maar uiteindelijk zijn de kinderen op dat moment bij mij. Dan wil ik ook gewoon mijn eigen keuzes kunnen maken.

Ik heb haar dat meerdere keren geprobeerd uit te leggen. Ik heb gezegd dat ik haar niet overal over app als de kinderen bij haar zijn en dat ik dat ook niet van haar verwacht. Maar het lijkt alsof ze het gewoon niet kan loslaten.

Verdedigen

Soms heb ik het gevoel dat we nog steeds samen zijn, alleen dan zonder de leuke kanten. We overleggen voortdurend, bespreken van alles en ik heb regelmatig het idee dat ik mezelf moet verdedigen. Dat kost ontzettend veel energie.

Ik wil helemaal geen ruzie met mijn ex. Sterker nog, ik vind het belangrijk dat we goed met elkaar omgaan voor de kinderen. Maar goed contact is iets anders dan overal toestemming voor vragen.

Meer vertrouwen 

Na twee jaar zou ik graag zien dat er wat meer vertrouwen komt. Dat mijn ex erop vertrouwt dat ik ook gewoon een goede vader ben en dat ik echt wel weet wat goed is voor onze kinderen. We hoeven niet elk ijsje, elk speelafspraakje of elk uitje eerst samen te bespreken. We zijn tenslotte niet meer getrouwd. Dat is nou juist het hele idee van een scheiding.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

• Kluun – Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!
• Kluun – Help! Ik heb een puber!
• David Borman – Je eerste 1000 vaderdagen
• Chris Bergström – Man wordt vader
• Jan Versteegh – Doodmoe en dolgelukkig

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.