Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen 17 apr 2026, 09:03

Leestijd: 3 minuten

Arne (40) ziet zijn kinderen vier keer per jaar: ‘Na de scheiding heb ik een baan in het buitenland aangenomen’

Toen de vrouw van Arne besloot dat ze wilde scheiden, stortte zijn wereld in. Niet alleen verloor hij zijn relatie, ook zijn rol als vader veranderde drastisch. Wat begon met een weekendregeling, eindigde uiteindelijk in een leven op duizenden kilometers afstand van zijn kinderen.

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Mijn vrouw zei dat ik niet meer bij haar paste. Dat kwam echt uit het niets voor mijn gevoel. Ik dacht dat we gewoon een fase hadden, dat we er wel uit zouden komen. Maar zij was er al klaar mee. Dat was misschien nog wel het pijnlijkst: dat zij al verder was en ik nog niet eens doorhad dat het zo mis zat.

Bijrol als vader

De scheiding zelf vond ik al verschrikkelijk, maar wat daarna kwam, vond ik nog erger. Zij wilde dat de kinderen, ze zijn nu 8 en 6, maar twee keer per maand een weekend bij mij zouden zijn. Alsof ik ineens een bijrol kreeg in hun leven. Ik snapte het ergens wel praktisch gezien, maar emotioneel? Het voelde alsof ik ze langzaam kwijtraakte.

Ik zat er compleet doorheen. Mijn appartement voelde leeg, mijn hoofd zat vol en alles herinnerde me aan wat ik kwijt was. Toen kreeg ik ineens een aanbod voor een baan in New York. Een kans die ik normaal gesproken zeker had laten schieten, maar op dat moment dacht ik alleen maar: weg hier. Weg van alles.

Vertrokken

Dus ik heb het gedaan. Mijn koffers gepakt en vertrokken. Niet omdat ik mijn kinderen niet wilde zien, maar juist omdat ik anders gek zou worden van het gemis en de pijn. In New York kon ik opnieuw beginnen. Nieuwe omgeving, nieuwe mensen en een baan waar ik mijn energie in kwijt kon.

Nu zie ik mijn kinderen vier keer per jaar. Dan kom ik een week of tien dagen naar Nederland en probeer ik er alles uit te halen. We doen leuke dingen, gaan eropuit, proberen een soort mini-leven samen te hebben in die paar dagen. Maar eerlijk is eerlijk: het is nooit genoeg. Je mist de kleine dingen in het dagelijks leven.

Leven op de rit 

Aan de andere kant heb ik mijn leven daar wel weer op de rit. Ik verdien goed, beter dan ooit eigenlijk, en ik heb rust in mijn hoofd. Dat had ik hier nooit gekregen als ik was gebleven. In de liefde heb ik het nog niet gevonden, maar dat heeft ook geen haast. Eerst moest ik mezelf weer een beetje terugvinden.

Soms vraag ik me wel af hoe het was gegaan als ik was gebleven. Of ik dan dichter bij mijn kinderen had gestaan. Maar ik weet ook: op dat moment kon ik niet anders. Dit was de enige manier om weer een beetje overeind te komen. Ik ben hun vader, ook al woon ik ver weg. En die band die probeer ik vast te houden, hoe lastig dat soms ook is.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

• Kluun – Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!
• Kluun – Help! Ik heb een puber!
• David Borman – Je eerste 1000 vaderdagen
• Chris Bergström – Man wordt vader
• Jan Versteegh – Doodmoe en dolgelukkig