Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen 31 mei 2026, 13:02

Leestijd: 3 minuten

Opgebiecht: ‘Het liefst vertrek ik vandaag nog met mijn gezin naar het buitenland’

Waar sommige mensen dromen over een vakantiehuisje in het buitenland, denkt Gina (39) inmiddels serieus na over een complete emigratie. Ze is van mening dat Nederland steeds meer achteruit gaat.  

“Als iemand tien jaar geleden tegen me had gezegd dat ik ooit serieus zou nadenken over emigreren, had ik diegene uitgelachen. Ik ben echt iemand van structuur, familie dichtbij en alles goed geregeld. Maar de laatste jaren merk ik dat ik steeds vaker denk: willen we hier eigenlijk nog wel blijven?

Het voelt alsof Nederland steeds minder fijn wordt om in te leven. Alles wordt duurder, de belastingen blijven stijgen en ondertussen heb ik het idee dat er juist wordt bezuinigd op dingen die belangrijk zijn. Onderwijs, zorg en opvang: overal hoor je problemen. Lerarentekorten, wachtlijsten en overvolle klassen. Het maakt me onrustig.

Positieve verhalen over Spanje 

Zeker nu we kinderen hebben, kijk ik heel anders naar de toekomst dan vroeger. Toen dacht ik vooral aan mezelf, nu denk ik continu: in wat voor land groeien zij straks op?

Misschien klinkt het dramatisch, maar zo voelt het soms echt. Wat het nog ingewikkelder maakt, is dat mijn beste vriendin vorig jaar met haar gezin naar het buitenland verhuisd. Ze woont nu in Spanje. In het begin dacht ik: dat is leuk voor een tijdje, maar uiteindelijk willen ze vast terug. Alleen hoor ik nu al een jaar lang bijna alleen maar positieve verhalen.

Meer rust, meer buiten leven en minder stress. Haar kinderen spreken inmiddels Spaans, spelen iedere dag buiten en lijken daar zó gelukkig. En eerlijk? Ik merk dat ik jaloers word.

Dit is het moment 

Mijn man en ik hebben het er daardoor steeds vaker over. Eerst een beetje als grapje, maar inmiddels zijn het serieuze gesprekken geworden. Waar zouden we heen willen? Ook naar Spanje? Hoe zou dat werken met werk? Wat zouden we nodig hebben?

Nu kan het nog, zeggen we ook vaak tegen elkaar. De kinderen zijn nog jong. Ze zijn 6 en 3, dus als je ooit een nieuwe taal en een nieuw leven wilt opbouwen, is dit waarschijnlijk het moment. Want hoe ouder ze worden, hoe moeilijker het wordt om alles achter te laten.

Doodeng om naar buitenland te verhuizen

Tegelijkertijd vind ik het ook doodeng. Je laat wel alles achter als je gaat verhuizen naar het buitenland. Familie, vrienden en zekerheid. Het klinkt romantisch, emigreren, maar het is natuurlijk niet alleen maar op een terras zitten in de zon. Toch merk ik dat het idee me steeds meer trekt, gewoon een ander tempo, meer ruimte en minder gehaast.

In Nederland voelt het soms alsof iedereen alleen nog maar aan het overleven is. Werken, betalen, haasten en regelen. En dan ben je kapot aan het eind van de week. Ik wil niet later denken: hadden we het maar gedaan. Dus ja, soms denk ik echt: als het aan mij ligt, vertrekken we morgen nog.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.