Ruth Smeets Kinderen gisteren, 09:02

Leestijd: 9 minuten

Racheda verhuist met haar 2 puberdochters naar Italië: ‘Toen dacht ik ineens: wat hebben we gedaan?’

De toekomst lag al uitgestippeld in Nederland, dus pakten Racheda Kooijman (50) en Roeland Ruijssenaars (54) hun leven in. Ze vetrokken met hun dochters Louise (15) en Joselien (13) naar een landgoed van 70 hectare in Umbrië, Italië. Tussen de olijfbomen, druivenstruiken, herten, wilde zwijnen en een eindeloze lijst klussen leven ze midden in de magie van hun droom.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

“We hadden een heel fijn leven in Nederland, maar ik wist ook al hoe de komende tien jaar eruit zouden zien. Fijn, maar ook voorspelbaar. Ik had de afgelopen jaren aan twee romans gewerkt en dus veel tijd achter een bureau doorgebracht. Mijn man had allerlei consultancyklussen gedaan en verkoopt nu CBD-olie, wat hij vanaf elke plek kan doen. Daarom dachten we: het is nu of nooit.

Het goede voorbeeld

Nu emigreren we met onze kinderen. Als we langer hadden gewacht, zouden we het met z’n tweeën doen. Ook leuk, maar het is toch fijner om ze dit te laten meemaken. We zeggen altijd tegen onze dochters dat ze hun hart moeten volgen en dat je de regisseur bent van je eigen leven. Dan moet je natuurlijk zelf het goede voorbeeld geven.

Bovendien zie ik het bedrijfsleven een bepaalde kant opgaan en wil ik mijn dochters ook écht andere vaardigheden leren. Van fik maken tot houthakken, van zelf voor je eten kunnen zorgen tot leven in de natuur en alles wat daarbij komt kijken.

Zes jaar zoeken naar een nieuw huis

Na zes jaar intensief zoeken kwam deze locatie op ons pad. We hadden het liever eerder gezien. Of zoals onze jongste dochter zegt: ‘Waarom hebben jullie dit niet gedaan toen ik een baby was?’ Maar de kans diende zich niet eerder aan.

En geloof me, we hebben echt veel bekeken. Waar andere mensen tijdens vakanties kerken en musea bezoeken, gingen wij naar boerderijen en kastelen. We reden privéterreinen op en zijn zelfs een keer een leegstaand kasteel in Frankrijk ingelopen, nadat we over het tuinhek waren geklommen en de achterdeur open bleek te staan.

Vol goede moed

Omdat we het al zo lang hebben over deze droom en elke vakantie huizen bekeken, wisten onze dochters dat het eraan zat te komen. De oudste zei bij de bezichtiging van het landgoed in Italië: ‘Koop maar, ik heb er wel zin in.’ De jongste stond minder te springen, maar ziet er ook wel de leuke kanten van in. Het helpt dat iedereen zegt dat we het geweldig gaan vinden in Italië en dat veel vrienden al langs zijn gekomen.

De realiteit van emigreren

Grappig genoeg hadden we tijdens de voorbereidingen geen zorgen. Ik zat in een grote bubbel die leek op verliefdheid en stuiterde door al het regel- en inpakwerk. De eigenaar van het landgoed bleef een paar dagen na onze verhuizing om alles samen door te nemen. Pas toen hij na drie dagen vertrok, kwam de realiteit ineens binnenzeilen: wat hebben we gedaan?

Gelukkig staan we allebei vrij licht in het leven en weten we hoe we paniek tackelen. We kunnen er ook wel weer om lachen. Wat moet je anders? Want ja, we wisten dat het pittig gaat zijn, dat er enorme tegenvallers zullen komen en dat we elkaar af en toe de strot willen omdraaien. Dat hoort er allemaal bij.

Ik vergelijk emigreren graag met het moederschap. Je hebt eigenlijk geen idee waar je aan begint, maar je doet het toch allemaal. Naderhand lach je erom en verlang je ernaar terug.

Van strakke bekkies naar lachende gezichten

We lieten de schoolkeuze aan onze dochters. Uiteindelijk kozen ze voor een Italiaanse school in plaats van een privéschool. Ontzettend dapper. Ik had zelf als schijterige dertienjarige voor de veiligheid van de kleinschalige internationale school gekozen, maar zij duiken er vol in. De jongste gaat na een maand ook al op kamp voor vijf dagen. Dat gaat ze gewoon doen.

Hun flexibiliteit is bewonderenswaardig. Tegelijkertijd kan ik zeggen dat het ook gewoon echt onze kinderen zijn: gewoon doen en dingen niet te moeilijk maken. Je oogst wat je zaait en dit is precies waarvoor we ze wilden klaarstomen: hup, het avontuur aangaan als het zich aandient.

Inmiddels hebben ze de eerste schooldag achter de rug. Ze zagen er enorm tegenop en zaten met strakke bekkies achterin de auto, maar achteraf kwamen ze allebei lachend naar buiten en hadden ze al contact gelegd. De taal is nog wel een uitdaging: de geschiedenisles en Italiaanse les gingen volledig aan ze voorbij. Ook vinden ze het maar wat stom dat ze moeten gaan staan als de docent de klas komt inlopen.

Italiaans leren

Mijn dochters en ik krijgen twee dagen per week privéles en besteden elke dag tijd aan ons huiswerk. De radio staat altijd aan, wat echt helpt. Een maand geleden begrepen we nauwelijks iets, nu beginnen er allemaal kwartjes te vallen. Mijn man heeft een enorm taalgevoel en spreekt goed Frans en Spaans, wat hem ook hier helpt. Samen redden we ons wel.

Het helpt ook dat we vlakbij Perugia wonen, een gezellige studentenstad waar goed Engels wordt gesproken. Bij de Italianen die geen Engels praten, bluffen we ons erdoorheen met handen en voeten. Het belangrijkste is dat je niet bang bent om fouten te maken. Ik heb al in de supermarkt staan beweren: ‘Sorry, ik ben geen bonnetje.’ En Joost mag weten wat voor fouten ik nog meer heb gemaakt.

Wedergeboorte

Ook het vele regelwerk is een uitdaging. Dingen kosten veel meer tijd dan we van tevoren dachten. En dan ook nog eens met een taalbarrière. Als praatgraag iemand vind ik het lastig dat ik me nog niet goed kan uitdrukken. Er is zoveel te zeggen, maar ik kan het nog niet zeggen. Dat wordt nog even dapper doorsturen, dus.

Verder is veel hetzelfde. Emigreren is een achtbaan, maar het is ook gewoon je boeltje oppakken en ergens anders weer verder leven. Het afscheid in Nederland was heel emotioneel en mooi. Het was een beetje als sterven, want iedereen zei wat op z’n hart lag. Ik heb de meest prachtige gesprekken gehad en kreeg kaarten en brieven. Het deed me inzien dat we echt iets heel waardevols achterlaten.

Nu gaat het leven verder op een andere plek, op een andere manier. Voorheen zagen we vrienden een avond, nu zien we ze meteen een paar dagen. Met de vrienden die al langskwamen hebben we prachtige dagen meegemaakt. Het blijkt echt heel fijn te zijn om onze plek te delen. Precies zoals we voor ogen hadden.

Het dagelijks leven in Italië

Hoe onze dagen eruitzien? Tegen het einde van de ochtend hebben Roeland en ik er al een halve dag opzitten. Vroeg opstaan moet hier echt, want vanaf twaalf uur wordt het te heet om zware klussen te doen. Mijn ochtendritueel is elke dag hetzelfde: opstaan, drie kwartier werken aan mijn manuscript, een beetje yoga doen, ontbijten. Dan begint de rest van mijn dag en die is nog geen dag hetzelfde geweest.

Soms moet er een appartement worden klaargemaakt voor gasten of moeten we naar de gemeente voor regelwerk. Soms moeten we naar de bouwmarkt voor gereedschap, maken we moodboards voor de verbouwing van de appartementen, werken we aan een planning, halen we struiken weg of hebben we gewoon een ontspannen dagje in een dorp in de buurt, om de regio te leren kennen.

De enige constante is een duik in het zwembad. En ja, dit is wel een beetje wat ik voor me zag, met veel uren in de buitenlucht en niet meer zoveel tijd op mijn kont zitten. Ik ben zo bruin als maar kan en begin spieren te krijgen die ik van het schrijven nooit zou hebben gekregen. We leren veel leuke nieuwe mensen kennen, dus ons sociale leven gaat in een raptempo. Het begint al bijna druk te worden met al die wijnproeverijen en dorpsfeesten.

Liefde en ruzie

In Nederland waren we al een vrij hecht, klef gezin. Daarin is weinig veranderd. Roeland en ik werkten allebei vanuit huis, dus zijn we als gezin gewend om veel tijd met elkaar door te brengen. Dat neemt niet weg dat we elkaar af en toe goed in de haren kunnen vliegen.

Twee koppige mensen die samen een bedrijf beginnen, twee dochters in de puberteit en een moeder in de overgang: Roeland is maar wat blij dat hij af en toe het bos in kan om hout te hakken. Kortom, er wordt gelachen, gehuild en geschreeuwd.

De stomste ouders ter wereld

Onze jongste dochter is soms wat sip, zeker nadat ze heeft gebeld met haar vriendinnen in Nederland. Dan kruip ik bij haar, laat ik haar uithuilen en zeg ik dat ze de stomste ouders ter wereld heeft, omdat we zo nodig naar Italië wilden verhuizen.

Dan praten we erover. Het waait altijd over, het hoort erbij. Natuurlijk voel ik me dan hartstikke schuldig. Wij ook, met onze wilde plannen. Maar dan denk ik eraan hoe sterk ze hierdoor worden en wat voor onvergetelijk avontuur ze aan het meemaken zijn.

Vloeibaar goud en honderden plannen

De olijfgaard zorgt voor veel werk. Eind oktober is de oogst en moet er worden gebotteld. Daarna gaan we onze olie verkopen, volledig vrij van pesticiden en 100 procent olijfolie. Vloeibaar goud, dus. De andere plannen, en geloof me, we hebben er honderden, beginnen langzaam concrete vormen aan te nemen.

Of het nu gaat om mensen die retreats willen organiseren of om trouwerijen: het begint bij ons alleen maar te bruisen. Omdat we allebei ondernemer zijn geweest, kennen we risico’s, maar we durven het aan. We geloven in de magie van deze plek en in ons eigen kunnen.

Droom groots

Beren moeten van de weg worden geschoten en naar familie en vrienden die het je afraden om je dromen te volgen, moet je niet luisteren. Wil je naar het buitenland verhuizen, doe het dan gewoon. Als je morgen onder een bus komt, is je kans voorbij en dat zou jammer zijn.

Emigreren is echt een fascinerend proces dat je enorm confronteert met jezelf. Het roept vragen op als: hoe kijk ik tegen zaken aan? Hoe flexibel ben ik? Hoe houd ik de moed erin? Zet ik door? Verder is een hoop geduld gewenst. En als het je lukt om overal om te kunnen lachen, helpt dat ook enorm.”

Een leven in het buitenland klinkt vaak als een droom, maar er komt veel bij kijken. J/M Ouders sprak emigratie-expert Karin Wouters over wat zo’n grote verandering doet met kinderen.

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.

Reacties