Lisette Gerbrands Eten en Voeding vandaag, 10:02

Leestijd: 3 minuten

Kok Teun ziet 4 eisen aan de broodtrommel en waarschuwt: ‘We maken de kinderlunch te ingewikkeld’

Kok Teun de Vries ziet op sociale media steeds vaker perfecte kinderlunches voorbijkomen. Gezond, gevarieerd en mooi gepresenteerd: ouders leggen de lat volgens hem onnodig hoog. Want wanneer werd een simpele broodtrommel eigenlijk een opvoedproject?

Een komkommer in de vorm van een ster, een rijtje perfect gesneden druiven en drie verschillende soorten groente in een vrolijke bento-box. Op sociale media lijkt de lunchtrommel van kinderen soms wel een klein culinair kunstwerk. Maar wanneer zijn we eigenlijk gaan geloven dat een kinderlunch ook nog gezond, verantwoord, gevarieerd én Instagramwaardig moet zijn? Teun de Vries vraagt zich af of we de simpele boterham niet veel te ingewikkeld hebben gemaakt.

Teun heeft niets tegen een mooie bento-box. Sterker nog: als een ouder het leuk vindt om om zes uur ’s ochtends komkommersterretjes te snijden, moet die dat vooral doen. Waar hij zich over verbaast, is de druk die inmiddels rond een broodtrommel lijkt te hangen. Een lunch moet tegenwoordig van alles tegelijk zijn: gezond, verantwoord, aantrekkelijk en gevarieerd. En als het even kan, moet het er ook nog leuk uitzien op Instagram. “Terwijl een kind volgens mij vooral gewoon moet lunchen”, zegt Teun.

Want wat heb je eraan als je drie kwartier bezig bent geweest met een druivenrups, waarna je kind op school zonder nadenken zijn zorgvuldig voorbereide lunch ruilt voor de boterham met hagelslag van zijn buurman?

De perfecte lunch bestaat vooral online

Volgens Teun spelen sociale media daarin een belangrijke rol. Online zien ouders vooral het eindresultaat: de perfecte trommel met blauwe bessen, komkommerhartjes en netjes gesneden fruit. Niet de ochtend waarop iemand zich verslaapt, een kind zijn schoenen niet kan vinden en er uiteindelijk vier minuten voor vertrek een krentenbol in de broodtrommel verdwijnt. “Als je dagelijks naar die perfecte bento-box kijkt, lijkt dat ineens de norm”, zegt hij. En daarmee ontstaat volgens hem een nieuwe vorm van prestatiedruk. Niet alleen het avondeten moet verantwoord zijn, ook de lunch van een achtjarige lijkt een moment waarop je als ouder kunt laten zien dat je het goed voor elkaar hebt.

Presteren

Teun is iemand die veel met eten bezig is. Als kok vindt hij gezonde en goede voeding belangrijk. Maar volgens hem zit het probleem niet in bewust omgaan met eten, maar in de kramp die eromheen kan ontstaan. “Een boterham met hagelslag maakt je geen slechte ouder en broccoli maakt je niet automatisch een goede.”

Daar zit volgens hem een belangrijk onderscheid. Bewust omgaan met voeding kan prima samengaan met ontspanning. Het wordt ingewikkelder wanneer ouders het gevoel krijgen dat iedere maaltijd iets zegt over hoe goed ze hun kind opvoeden. Dan gaat eten niet alleen meer over smaak, voeding en genieten, maar ook over presteren.

Leren dat eten ‘goed’ of ‘fout’ is

Daar maakt Teun zich wel zorgen over. Wie voortdurend spreekt over gezond en ongezond, goed en fout, verboden en verantwoord, kan eten volgens hem onbedoeld een morele lading geven. Hij zou kinderen liever leren wat verschillende voedingsmiddelen met hun lichaam doen, waarom variatie belangrijk is en hoe je verschillende smaken leert kennen. Daar kan volgens hem ook gewoon een koekje of een boterham met hagelslag bij horen. “Het leven is al ingewikkeld genoeg. Je hoeft als achtjarige niet ook nog schuldgevoel te hebben omdat je banaan niet biologisch was.”

Gewoon voor hagelslag kiezen

Misschien wordt dat het duidelijkst in de scène rond Dylano en zijn boterhammen met hagelslag. Terwijl volwassenen eindeloos kunnen nadenken over voedingswaarden, presentatie en verantwoord ouderschap, kijken kinderen soms veel eenvoudiger naar eten. Ze zien wat ze lekker vinden. “Wij kunnen complete theorieën maken over voedingswaarden en presentatie. Zij zien Dylano met hagelslag en denken: die wil ik.”

Juist daarin zit volgens Teun iets verfrissends. Kinderen laten zich niet altijd meenemen in de prestatiedruk die volwassenen rondom eten creëren. Ze kunnen een perfect ingerichte broodtrommel simpelweg negeren en kiezen voor de boterham die ze lekker vinden. Misschien is dat wel de belangrijkste boodschap achter de broodtrommelterreur: gezond eten hoeft niet te verdwijnen, maar misschien mag de druk eromheen wel wat minder. Een kinderlunch hoeft geen visitekaartje van goed ouderschap te zijn. Soms is het gewoon een boterham. Met hagelslag.

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.

Reacties