Mijn moeder gaf me op mijn 44ste een jurk cadeau: ‘Ik durf haar niet te vertellen wat ik ervan vind’

Als moeder van een twaalfjarige ben ik dagelijks bezig met opvoeden; het ontwijken van de welbekende oogrollen en het tolereren van de diepe zucht.

Maar deze week werd ik keihard herinnerd aan een universele wet: hoe oud je ook bent en hoeveel kinderen je zelf ook opvoedt, je blijft voor altijd ‘het kind van’. En als kind sta je soms voor precies dezelfde emotionele spagaat als je eigen tiener. Want wat als de rollen plotseling worden omgedraaid? Als dochter van 44 sta ik nu namelijk voor exact hetzelfde blok.

Mag ik iets opbiechten? Van mijn lieve moeke kreeg ik recent een ‘schitterend’ zomers rieten kersentasje cadeau. Om de outfit compleet te maken, dacht moeke helemaal af te stylen met een ‘bijpassende jurk’. Het geheel is spierwit met rode motiefjes, pofmouwtjes, lang tot over mijn enkels en vanaf de taille tot aan de nek potdicht geknoopt. Zegt dat genoeg?

Begrijp me niet verkeerd: ik ben ontzettend dankbaar en het liefdevolle gebaar waardeer ik enorm. Maar zowel de jurk als het accessoire, zijn simpelweg niet mijn stijl.

Ineens ben ik weer dat kleine meisje dat braaf moet lachen naar haar moeder, terwijl ik vanbinnen zachtjes aan het pruilen ben. Ik deed mijn opbiecht bij mijn privé-panel (dank je wel meiden!). Eentje reageerde met een ondeugende knipoog: “Aaaaww, lief bedoeld. Stuur je haar nog wel een fotootje hoe mooi het je staat?”

Een andere heeft het doeltreffend samengevat: “Goed bedekt zullen we maar zeggen.” Nogmaals, moekes gulle hand is hartverwarmend. Maar als ik deze Little House on the Prairie-creatie aantrek, ontploft mijn camera. Nooit van mijn lang zal ze leven dat ik in die jurk naar buiten zal gaan.

Meneertje bekeek de boel eens nuchter met zijn lacherig commentaar: “Nou mam, je krijgt het in ieder geval niet koud in die jurk.” En ik hoor hem stiekem denken “Moeten we mam evacueren naar het dichtstbijzijnde streekmuseum?”  En ik kan hem moeilijk ongelijk geven!

Dus nu zit ik met een opvoedkundig dilemma in de achteruitversnelling: is het heel erg als ik iemand anders zoek die ik hier wél blij mee kan maken? Zodoende sta ik zelf als volwassen mams, nu met een geknepen lachje te bedenken hoe ik discreet mijn enthousiasme aan moeke kan laten blijken. Want zij zit met smart op haar ‘dank je wel’ te wachten. Tja… een ‘dochter van’ raakt blijkbaar nooit uitgevoed.

Reacties