Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 09:04

Leestijd: 7 minuten

Lisa (47) koos voor een scheiding: ‘Ineens waren mijn kinderen een hele week niet bij me, ik huilde veel’

Toen Lisa Wade (47) ging scheiden, vond ze het moeilijkste dat ze ergens voor zichzelf koos, maar daarmee ook de helft van de tijd met haar kinderen opgaf. “Dat voelde als een onmogelijke keuze. Je verliest niet alleen je partner, maar ook het gezin zoals je dat kende. En ineens zijn je kinderen een deel van de tijd niet bij je.”

“In het begin vond ik dat verschrikkelijk. Als de kinderen naar hun vader gingen, huilde ik veel en kon ik behoorlijk apathisch worden. Mijn leven was jarenlang volledig gericht op mijn kinderen. En ineens was er een hele week waarin ze er niet waren. Ik wist soms werkelijk niet: wie ben ik dan? Wat wil ik? Wat moet ik met mijn tijd?

Loslaten wat was

Ik moest leren dat gescheiden ouderschap ook betekent dat je dingen niet meer samen doet. In het begin wilde ik nog steeds alles overleggen en oplossen. Als de kinderen bij mij kwamen met iets wat bij hun vader speelde, voelde ik de neiging om te helpen en ertussen te gaan zitten. Langzaam leerden we allemaal: wat bij papa speelt, los je met papa op. En wat bij mama speelt, met mama.

Hetzelfde gold voor onze tradities. Ik wilde de feesten het liefst samen blijven vieren, omdat ik dacht dat die vertrouwde structuur goed was voor de kinderen. Uiteindelijk moest ik erkennen dat ik daarmee vooral probeerde een oude gezinsvorm overeind te houden. Toen we bijvoorbeeld Pasen nog samen probeerden te vieren, voelde dat gespannen. Uiteindelijk zeiden de kinderen zelf: dit hoeft voor ons niet. Dat was voor mij een belangrijk moment. We hoefden niet meer één gezin te zijn zoals vroeger.

Minder doen, maar wel echt

Na mijn scheiding wilde ik alles goedmaken. Ik wilde het thuis gezellig maken, de kinderen een fijne tijd geven en alle feestdagen blijven vieren zoals we dat vroeger deden. Ondertussen moest ik ook werken en alles in huis regelen. Dat hield ik natuurlijk niet vol. Ik heb moeten leren: doe minder, maar doe het wel. Zoek een vorm die bij jou en jouw draagkracht past.

Een mooi voorbeeld is onze kerstboom. Een echte boom was op een gegeven moment gewoon te duur. Dus kocht ik een kunstboom en kerstballen bij de kringloop. Toen ontdekten we dat die ballen ongeveer de kleuren hadden van de verschillende Taylor Swift-albums. We maakten er een Taylor Swift-kerstboom van en hingen zelfgemaakte vriendschapsarmbandjes tussen de ballen. Iets wat begon als ‘we moeten het dit jaar goedkoper doen’, werd juist een nieuwe traditie die helemaal van ons was. Dat vind ik mooi aan wat er na een scheiding kan ontstaan. Je verliest dingen, maar er komt ook ruimte voor iets nieuws.

Wegnemen

Ik zou graag willen zeggen dat mijn kinderen weinig van de scheiding hebben gemerkt. Maar dat zou niet eerlijk zijn. Ze kunnen niet bij je zijn wanneer ze willen. Hun vertrouwde wereld verandert. En er kunnen situaties ontstaan waarin jij een probleem niet meer voor ze kunt oplossen. Tegelijkertijd ben je zelf ook bezig om opnieuw uit te vinden wie je bent. Dat maakt het ingewikkeld, want je kinderen hebben jou juist nodig om hun verlies te verwerken.

De afgelopen jaren waren er binnen ons gezin periodes waarin een van mijn kinderen mij heel hard nodig had. Ik heb toen lang gedacht: mijn kinderen hebben mij nodig, dus ik moet mezelf opzijzetten. Lange tijd probeerde ik heel veel te dragen en liep ik uiteindelijk op mijn tandvlees. Ik heb echt moeten leren om hulp te vragen én om voor mezelf te zorgen: gezond eten, voldoende slapen, sporten, werken en ruimte houden voor mijn eigen leven. Inmiddels weet ik: wat mijn kinderen óók nodig hebben, is dat het met míj goed gaat. Als ik stevig en gelukkig in mijn leven sta, geeft dat hun ook stevigheid.

Als de kinderen er niet zijn

In het begin waren er bijna twee versies van mij. Als de kinderen bij mij waren, draaide alles om hen. Ik wilde de tijd die ik met ze had optimaal benutten. Zodra ze naar hun vader gingen, viel ik óf stil van ellende óf ik ging juist erg hard leven. Dat is langzaam veranderd. De Lisa die ik ben als mijn kinderen er niet zijn, is steeds meer dezelfde Lisa geworden als wanneer ze er wel zijn.

Ik heb vooral geleerd om op mijn eigen benen te staan. Niemand brengt mij het werk dat ik het allerliefste doe, niemand organiseert mijn vriendschappen en niemand doet de was, kookt voor me of brengt me ’s avonds een kop thee. Dat klinkt misschien treurig, maar er zit ook iets krachtigs in: ik heb geleerd dat ík degene ben op wie ik moet kunnen bouwen. Dus ben ik mezelf ook letterlijk gaan verzorgen. Mijn bed lekker opmaken. Mijn slaapkamer fijn maken. Een bloemetje naast mijn bed zetten. Ontdekken wat ík leuk vind. Ik heb niet alleen mijn kinderen te verzorgen, maar ook mezelf. En ik heb geleerd dat ik het niet meer zo perfect hoef te doen. Ik wil liever echt, waarachtig en oprecht zijn.

Niet perfect

Soms heb ik ergens geen zin in en dan doen we het niet. Soms zijn mijn kinderen daar teleurgesteld over. Dat mag. Mijn stelregel is inmiddels: als je iets niet iedere dag van je leven kunt volhouden, begin er dan niet aan. Lees niet iedere avond drie verhaaltjes voor als je weet dat je daar morgen geen energie voor hebt. Maak niet van ieder feest een enorme productie. Het hoeft niet perfect. Ik word steeds meer gedwongen mijn hand open te doen. Minder controleren, en minder vechten tegen hoe het leven nu eenmaal is.

Een nieuwe vorm van gezin

We hoeven niet meer één gezin te zijn waarin iedereen dezelfde kant op moet. Sommige dingen vieren de kinderen bij mij, andere bij hun vader. Grote feestdagen en verjaardagen zijn vaak bij mij, omdat ik daar veel waarde aan hecht. Hun vader is weer goed in andere dingen. Dat is niet minder gezin. Het is een ander gezin. Die gedachte zit ook bewust in de nieuwe editie van Het hele jaar feesten, die eind 2026 verschijnt. Bij ieder feest is ruimte om je eigen rituelen, recepten, foto’s, knutsels en gewoontes toe te voegen. Niet voorschrijven hoe je moet vieren, maar ontdekken: wat past bij ons, wat willen wij bewaren en wat mag veranderen?

Dat is ook wat ik andere alleenstaande moeders zou willen meegeven. Je mag kiezen voor je eigen geluk. Misschien voelt het midden in een scheiding alsof je je kinderen daarmee iets afneemt. Maar je kunt ze óók iets laten zien: dat je verantwoordelijkheid mag nemen voor je eigen geluk en je leven opnieuw mag vormgeven.

Uiteindelijk denk ik dat kinderen meer hebben aan twee ouders die zichzelf kunnen zijn en ontspannen in hun eigen leven staan, dan aan een gespannen thuissituatie of een moeder die zichzelf voortdurend wegcijfert. Dus als ik één ding heb geleerd, is het dit: zelfopoffering is geen liefde. Ook niet voor je kinderen. Ik dacht dat ik een gezin verloor. Nu zie ik dat we vooral een andere vorm hebben gevonden. En dat ik daarin ook mezelf opnieuw heb gevonden.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.

Reacties