Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 11:02

Leestijd: 4 minuten

Na jaren zonder intimiteit werden Rosa en haar man opnieuw verliefd: ‘We moesten elkaar weer leren aanraken’

Rosa (42) en haar man waren jarenlang vooral ouders en huisgenoten. Ze zorgden samen voor hun kinderen, regelden het huishouden en hadden nauwelijks nog lichamelijk contact. Tot Rosa besefte dat ze elkaar langzaam aan het kwijtraken waren. Ze besloten hun relatie een nieuwe kans te geven, maar dat bleek minder vanzelfsprekend dan ze hadden gedacht.

In de wekelijkse rubriek Intiem vertellen ouders openhartig over liefde, verlangen en intimiteit na het krijgen van kinderen.

“Als je ons een paar jaar geleden samen op de bank had gezien, had je waarschijnlijk niet gedacht dat we getrouwd waren. We zaten ieder aan een kant, allebei met onze telefoon in onze hand. Soms keken we samen televisie, maar verder gebeurde er weinig. Geen hand op elkaars been, geen kus tussendoor en al helemaal geen seks. We waren ontzettend goede huisgenoten geworden, maar geliefden waren we eigenlijk niet meer.

We zijn achttien jaar samen en hebben twee kinderen van twaalf en negen. Na de geboorte van onze jongste raakte ons seksleven langzaam op de achtergrond. Eerst was dat logisch. We sliepen weinig, waren moe en hadden ons hoofd vol, maar toen de kinderen groter werden, veranderde er niets. We raakten eraan gewend dat we elkaar nauwelijks aanraakten. Op een gegeven moment voelde zelfs een knuffel ongemakkelijk.

Langs elkaar heen leven

Het gekke was dat we nauwelijks ruzie hadden. We konden prima overleggen over de kinderen, maakten grapjes aan tafel en gingen gewoon samen op vakantie. Van buitenaf leek er niets aan de hand, maar ik miste iets. Als ik andere stellen hand in hand zag lopen, voelde ik soms een steek van jaloezie. Ik wilde dat ook, alleen wist ik niet meer hoe ik dat met mijn eigen man moest doen.

Op een avond vroeg hij ineens of ik eigenlijk nog wel gelukkig was met hem. Ik schrok van die vraag. Natuurlijk was ik gelukkig, zei ik meteen. Maar toen hij doorvroeg, begon ik te huilen. Ik vertelde dat ik hem miste, terwijl hij iedere avond naast me zat. Hij gaf toe dat hij hetzelfde voelde. Hij durfde me nauwelijks meer aan te raken, omdat hij bang was dat ik zou denken dat hij meteen seks wilde.

Een knuffel voelde vreemd

We besloten dat er iets moest veranderen. Niet door meteen te proberen ons oude seksleven terug te krijgen, maar door opnieuw te beginnen. We spraken af dat we iedere dag even bewust tijd voor elkaar zouden maken, zonder telefoons en zonder het over de kinderen te hebben. Dat klinkt simpel, maar de eerste keren wisten we nauwelijks waarover we moesten praten.

Ook lichamelijk contact moesten we opnieuw ontdekken. We begonnen met een knuffel als we thuiskwamen en een kus voordat we gingen slapen. De eerste keren voelde dat bijna gemaakt, alsof we een toneelstukje opvoerden. Maar langzaam werd het natuurlijker. Ik merkte dat ik het weer fijn vond als hij zijn arm om me heen sloeg en hij durfde me weer aan te raken zonder bang te zijn voor een afwijzing.

Op date

Een paar weken later boekten we een nachtje weg. De kinderen gingen naar opa en oma en wij reden naar een hotel aan zee. Ik was ontzettend zenuwachtig, alsof ik met een nieuwe man op stap ging. Tijdens het eten praatten we uren: over vroeger, over onze dromen en over dingen die we nooit meer tegen elkaar zeiden. Ik ontdekte dat mijn man nog steeds dezelfde humor had waar ik ooit verliefd op was geworden.

Die avond hadden we voor het eerst in lange tijd weer seks. Het was niet perfect of spectaculair, maar wel bijzonder. Vooral omdat het niet voelde alsof het moest. We hadden er allebei zin in en konden er zelfs om lachen dat we zo onwennig waren. De volgende ochtend werden we wakker en bleven we nog een uur tegen elkaar aan liggen. Ik realiseerde me hoeveel ik dat had gemist.

Weer voor elkaar kiezen

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder. We hebben niet ineens een perfect huwelijk en soms zijn we nog steeds te moe om iets anders te doen dan slapen, maar we zoeken elkaar weer op. We geven elkaar een kus in de keuken, houden elkaars hand vast tijdens een wandeling en plannen regelmatig een avond samen. Het belangrijkste verschil is dat we elkaar niet meer vanzelfsprekend vinden.

Ik dacht jarenlang dat verliefdheid iets was wat je aan het begin van een relatie had en daarna langzaam verloor. Nu weet ik dat het ook terug kan komen. Niet precies zoals vroeger, want we zijn allebei veranderd. Maar soms kijk ik naar mijn man en voel ik weer die kriebels van toen. En dan denk ik: gelukkig hebben we elkaar niet opgegeven.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties