Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 11:04

Leestijd: 4 minuten

Maaike (43): ‘Sinds mijn bevalling schaam ik me voor mijn lichaam en duw ik mijn man weg’

Maaike (43) heeft drie kinderen en is al zeventien jaar samen met haar man. Sinds de geboorte van hun jongste voelt ze zich niet meer prettig in haar eigen lichaam. Ze weet dat haar man haar nog steeds aantrekkelijk vindt, maar zodra hij toenadering zoekt, trekt ze zich terug.

In de wekelijkse rubriek Intiem vertellen ouders openhartig over liefde, verlangen en intimiteit na het krijgen van kinderen.

“Als ik oude foto’s van mezelf bekijk, vraag ik me soms af waarom ik vroeger zo kritisch was op mijn lichaam. Ik had een prima figuur, maar kon me druk maken over een klein buikje of een paar kilo extra. Wat zou ik graag nog eens zo naar mezelf kunnen kijken. Inmiddels heb ik drie kinderen gekregen, waarvan de jongste anderhalf is, en herken ik mijn eigen lichaam soms nauwelijks terug.

Herstel was anders

Na mijn eerste twee zwangerschappen herstelde ik redelijk snel. Natuurlijk was niet alles meer zoals daarvoor, maar ik voelde me na een tijdje weer mezelf. Deze laatste zwangerschap was anders. Ik kwam behoorlijk aan, had veel last van vocht en kreeg na de bevalling een buik die maar niet leek te verdwijnen. Mijn huid is slapper geworden, ik heb striae en mijn borsten zien er anders uit. Ik weet dat dat allemaal normaal is na een zwangerschap, maar weten en accepteren zijn twee verschillende dingen.

Mijn man zegt regelmatig dat hij me mooi vindt. Hij maakt complimentjes als ik iets leuks aantrek en probeert me te laten merken dat hij me nog steeds aantrekkelijk vindt. Alleen geloof ik hem nauwelijks. Niet omdat hij onbetrouwbaar is, maar omdat ik zelf zo anders naar mijn lichaam kijk. Als hij zegt dat ik prachtig ben, denk ik meteen dat hij dat alleen zegt om me een goed gevoel te geven.

Steeds vaker wegduwen 

Vroeger liep ik gerust na het douchen naakt door de slaapkamer, maar nu zorg ik dat ik een handdoek om me heen heb voordat ik de badkamerdeur open. Ik kleed me het liefst om als mijn man niet in de buurt is en als we samen in bed liggen, houd ik mijn shirt aan. Het is bijna een automatisme geworden. Ik wil niet dat hij mijn buik ziet als ik lig of voelt hoe anders mijn huid is geworden.

Het ergste vind ik dat ik hem daardoor steeds vaker wegduw. Als hij me van achteren omhelst terwijl ik in de keuken sta, verstijf ik zodra zijn handen op mijn buik komen. Als hij me kust en het lijkt erop dat hij meer wil, bedenk ik een smoes. Ik ben moe, heb hoofdpijn of moet nog iets regelen voor de volgende dag. Soms zijn die dingen ook echt waar, maar vaak gebruik ik ze omdat ik bang ben voor het moment waarop ik mijn kleding moet uittrekken.

Proberen uit te leggen 

Laatst vroeg hij of ik hem niet meer aantrekkelijk vond en dat brak mijn hart. Hij dacht dat het aan hem lag, terwijl ik juist degene ben die zichzelf niet meer mooi vindt. Ik heb geprobeerd uit te leggen hoe onzeker ik ben, maar hij begreep het niet helemaal. Volgens hem is mijn lichaam prachtig, omdat het onze kinderen heeft gedragen. Dat is ontzettend lief, alleen voel ik me daardoor bijna verplicht om er zelf ook blij mee te zijn.

Ik ben heus trots op wat mijn lichaam heeft gedaan. Ik kijk naar onze drie kinderen en zou niets willen veranderen aan het feit dat ze er zijn. Maar ik mis ook mijn oude lijf. Ik mis het gevoel dat ik zonder nadenken een jurkje kon aantrekken of ontspannen naast mijn man kon liggen. Soms voelt het alsof ik niet alleen mijn figuur, maar ook een stukje van mijn zelfvertrouwen ben kwijtgeraakt.

Het staat tussen ons in 

Vorige week zaten we samen op de bank en zei mijn man dat hij vooral de nabijheid mist. Niet eens per se seks, maar gewoon tegen elkaar aan liggen zonder dat ik zijn handen wegduw. Op dat moment realiseerde ik me dat mijn onzekerheid inmiddels niet alleen iets is waar ik zelf last van heb, maar dat het ook tussen ons in staat.

Ik wil daar iets aan veranderen. Niet door zo snel mogelijk mijn oude lichaam terug te krijgen, want misschien gebeurt dat helemaal niet. Ik wil vooral leren om me weer prettig te voelen in het lichaam dat ik nu heb. Zodat ik niet iedere keer in paniek raak als mijn man me aanraakt, want ik mis hem ook. En eigenlijk vind ik dat nog verdrietiger dan die extra kilo’s.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties