Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen 26 mei 2026, 09:54

Leestijd: 4 minuten

‘Ik stond al die jaren met open vleugels klaar’: Lotje (40) over haar lange weg naar het moederschap

Acht jaar lang draaide het leven van schrijver, fotograaf en regisseur Lotje van der Bie (40) om één grote wens. “Toen ik uiteindelijk van mijn dochter beviel, was ik een kwart van mijn leven bezig geweest om moeder te worden.”

Die jaren veranderden haar voorgoed. Niet alleen als vrouw, maar ook als maker. Want juist uit die intense periode ontstond uiteindelijk haar nieuwe prentenboek, Jij en ik de wereld, een verhaal over ouderschap en onvoorwaardelijke liefde.

Iedereen ging verder

Wat begon als een kinderwens, groeide uit tot een jarenlang medisch traject. “Die periode zat vol teleurstellingen en verlies,” vertelt ze openhartig. Terwijl vrienden om haar heen kinderen kregen en verder groeiden in het leven, liepen Lotje en haar partner ziekenhuis in en uit, ook in het buitenland, in de hoop ooit ouders te worden. “Gaandeweg het traject voelde ik me steeds meer anders dan anderen.”

“Onze reis, zoals ik er inmiddels op een zachte manier op terug kan kijken, heeft heel diepe dalen gekend. Een paar keer in zo’n dal heb ik me afgevraagd: Gaat deze strijd mij ooit iets brengen?”

Nu weet ze het antwoord daarop, want uiteindelijk werd ze moeder. En de zware jaren veranderden haar blik op liefde en ouderschap blijvend.

Aalscholver

Het idee voor het prentenboek ontstond onverwachts, op een klein moment. “Ik zag een aalscholver met opengeslagen vleugels op een lantaarnpaal in de zon zitten. Dat beeld raakte me meteen. Direct schoot er een gedachte door mijn hoofd. Wat zou hij allemaal in die vleugels vangen? En zou dat ook een klein aapje kunnen zijn? Voor mij symboliseerde die vogel precies hoe ik me al die jaren had gevoeld. Ik stond zelf met open vleugels klaar om een kleintje te ontvangen. Alleen lukte dat maar niet. Ik ging steeds breder zoeken naar manieren om moeder te kunnen worden.”

Het begin van het verhaal was geboren. Toch duurde het lang voordat ze het verhaal daadwerkelijk kon schrijven. “Ik had het boek nooit kunnen maken zonder die jarenlange zoektocht,” zegt ze. “Maar ik had het ook niet kunnen afmaken zonder moeder te zijn.” Pas toen haar dochter er eenmaal was, viel alles op zijn plek. “Ik had de glans van het moederschap nodig om het verhaal vanuit de warme ouderlijke blik te kunnen vertellen. Om te ervaren dat zij en ik de wereld zijn en hoe speciaal het is om dat te voelen.”

Verbonden

Tijdens haar fertiliteitstraject ging Lotje anders kijken naar wat moederschap eigenlijk betekent. Haar eigen ervaringen en zoektocht maakten dat ze het begrip opnieuw heeft geduid. “Voor mij draait ouderschap niet om biologie of genetica, maar om aanwezigheid, zorg en liefde. Een kind is jouw kind omdat jij er voor hem bent. Omdat jij voor hem zorgt. Niet omdat het op jou lijkt of dezelfde genen heeft.”

Juist daarom hoopt ze dat haar boek Jij en ik de wereld voor alle soorten ouders herkenbaar is. Ook voor alleenstaande ouders, bonusouders, pleegouders en ouders die een andere route afleggen dan ze ooit hadden verwacht. “Door het moederschap voel ik me enorm verbonden met andere vrouwen. Ook met vrouwen die nog midden in die zoektocht zitten. Ik leef met ze mee vanuit de blik van verlangen en vanuit de blik van herkenning. Het boek is uiteindelijk gewoon een heel liefdevol verhaal over de liefde van een moeder voor haar kind. Ze zorgt voor hem, laat hem los en blijft naar hem kijken, zoals alle ouders doen. Maar ik vind het een fijn idee dat je je er ook in kunt herkennen als jouw vorm van ouderschap niet traditioneel is.”

Universele liefde

Hoewel Lotje werkt als schrijver, fotograaf én regisseur, voelde een prentenboek direct als de juiste vorm voor dit verhaal. “Schrijven is voor mij altijd de manier geweest om gevoelens en gedachten te ordenen. Daarnaast kunnen ouders er op deze manier samen met hun kinderen van genieten. Dat vind ik een heel hartverwarmend idee. De kracht van het boek zit niet alleen in de versjes, maar juist ook in de zachte illustraties en de liefdevolle band tussen het aapje en de aalscholver. Ik hoop dat mensen die liefde voelen. En dat de boodschap blijft hangen dat de liefde voor een kind universeel is.”

Moedig

Als ze nu terugkijkt op de jaren van verlangen, verdriet en hoop, voelt Lotje vooral compassie voor de vrouw die ze toen was. “Als ik mezelf 10 jaar geleden kon toespreken, zou ik zeggen: Lotje, deze reis is de moeite waard. Er gaat iets heel moois uitkomen en dat is nog veel waardevoller door alles wat je hebt moeten doorstaan. En, je bent heel moedig geweest.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.