Externe Bijdrage Partner vandaag, 09:02

Leestijd: 4 minuten

Marloes kreeg borstkanker met 2 jonge kinderen: ‘Toen ze vroegen of ik moeder was, brak ik’

Spelletjes aan tafel, samen ontbijten en in het weekend eropuit: voor Marloes, haar man Remon en hun dochters Mila (7) en Evi (5) zijn het juist die kleine momenten die het gezinsleven zo bijzonder maken. Ze genieten volop van elkaar, totdat eind 2024 hun wereld op zijn kop wordt gezet: bij Marloes wordt borstkanker vastgesteld. Wij spraken met Marloes over deze ingrijpende periode en het warme gevoel dat de Opkikkerdag hun heeft gebracht.

Stemmetje in mijn hoofd

Als Marloes op een zondagavond onder de douche iets in haar borst voelt, besluit ze het meteen te laten checken. “Mijn moeder had twee jaar eerder borstkanker gehad, dus ergens zit er toch een stemmetje in je hoofd. Ik dacht: ik ga hier gewoon even naar laten kijken.” Een paar dagen later zit ze al in het ziekenhuis. “Na een mammografie, echo en punctie kreeg ik vrij snel te horen dat het vrijwel zeker borstkanker was. Ik was nog niet in paniek, maar je hoofd gaat alle kanten op. Toen ze vroegen of ik kinderen had, brak ik. Wat gaat er nu allemaal met me gebeuren?”

Definitieve uitslag

“De dag erna gingen we op vakantie en werden we gebeld met de definitieve uitslag: borstkanker. Dat was zo gek. De zon scheen, de kinderen waren intens aan het genieten en ondertussen weet je dat er iets heel groots staat te gebeuren.” Op de laatste dag van de vakantie besluiten Marloes en Remon het hun dochters te vertellen. “Gewoon aan de keukentafel, na het ontbijt. De plek waar we zoveel met elkaar zitten.

We hebben uitgelegd dat de borst van mama ziek is en dat de dokters gaan helpen om haar beter te maken. De reacties van Mila en Evi waren heel verschillend, maar allebei even puur. Mila was meteen heel erg verdrietig en zei huilend dat ze het echt niet wilde. Evi zei: ‘Ik ben wel verdrietig, maar de tranen zitten in mijn hoofd.’ Dat vond ik heel erg mooi. Kinderen verwerken echt op hun eigen manier.”

Zestien chemokuren

Na de diagnose gaat het traject snel. Binnen een paar weken wordt Marloes geopereerd, gevolgd door bestralingen, chemotherapie en immunotherapie. “In totaal heb ik zestien chemokuren gehad, waarvan vier heel zwaar. Je rolt er gewoon in en doet wat nodig is. Ik dacht vaak: ‘Het is wat het is en ik maak er maar het beste van’.” Die nuchtere houding helpt haar door de periode heen.

“We probeerden het thuis zo normaal mogelijk te houden. Soms met humor en soms was de ziekte er gewoon ook even niet.” Ook de kinderen worden, op hun eigen manier, betrokken. “Toen mijn haar begon uit te vallen, hebben de meiden het afgeknipt. Dat maakte het minder zwaar en ook een beetje ‘van ons samen’.” Tegelijkertijd zijn het juist de gewone dingen die Marloes mist. “Je kinderen niet naar school kunnen brengen of niet kunnen koken, dat vond ik lastig. Je bent ineens zo afhankelijk van anderen.”

Het leven vieren

Inmiddels is Marloes schoon verklaard. “Ik blijf nog onder controle, dus het is niet helemaal klaar. Maar ik voel me goed en daar ben ik vooral heel dankbaar voor.” De periode heeft haar blik veranderd. “Je gaat anders kijken naar wat belangrijk is. Normaal gesproken moet je zoveel ballen in de lucht houden. Tijdens mijn ziekte vielen er heel veel ballen weg en bleef alleen de kern over.

Datgene wat écht belangrijk is: mijn gezin. Op dit moment willen we vooral genieten en het leven vieren. In september geven we een groot feest, omdat we tien jaar getrouwd zijn en ook gewoon om het leven te vieren. Dat voelt nu extra bijzonder.”

Ik verdien dit

De Opkikkerdag komt voor Marloes en haar gezin op een precies goed moment. “In eerste instantie dacht ik: misschien is het meer voor gezinnen die er nog middenin zitten. Maar toen dacht ik: ‘Nee, ik verdien dit wel! Mijn kinderen hebben ook veel meegemaakt. Dit is juist ook voor hen.’ De Opkikkerdag zat vol verrassingen en we hebben de hele dag zo genoten. De activiteiten bouwden zich in ons geval echt op. We begonnen met een dansworkshop, daarna een fotoshoot en een circusworkshop. Na een uitgebreide lunch stond er ineens een limousine klaar.

Dat vonden de meiden natuurlijk fantastisch.” Toch is het vooral het plezier dat haar bijblijft. “De meiden verkleed als prinsessen, Remon en ik ook koninklijk verkleed in een koets, we hebben toen zo gelachen met elkaar. We zwaaiden naar alle mensen en toen we langs een Opkikkerboef reden die een buiging voor ons deed, kwamen de meiden helemaal niet meer bij. Daarna in het kasteel met een lakei die ons op onze wenken bediende. Het lachen met elkaar, dat vond ik echt het allermooist.”

“Als er iets is wat deze periode ons heeft geleerd, dan is het hoe belangrijk die gewone momenten eigenlijk zijn. Juist daarom was deze Opkikkerdag zo bijzonder: even nergens anders aan denken, maar gewoon samen genieten en lachen.”