Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:03

Leestijd: 4 minuten

Opgebiecht: ‘Ik doe alsof ik moet overwerken om een avond alleen te kunnen zijn’

Valerie (37) heeft twee jonge kinderen en een man van wie ze veel houdt, maar toch verzint ze af en toe een smoes om niet naar huis te hoeven. Terwijl haar man denkt dat ze op kantoor zit, zit Valerie met een boek en een kop koffie in een café. En daar geniet ze misschien wel iets te veel van.

“De eerste keer dat ik het deed, voelde ik me ontzettend schuldig. Het was een donderdagmiddag en ik had een drukke werkdag achter de rug. Mijn man appte of ik op tijd thuis zou zijn, omdat hij wilde weten hoe laat hij kon beginnen met koken. Ik keek naar mijn agenda, zag dat mijn laatste afspraak om vier uur klaar was en wilde bijna antwoorden dat ik eraan kwam, maar ineens dacht ik: ik wil nog helemaal niet naar huis.

Nooit stil

Dat klinkt misschien hard, want ik ben dol op mijn gezin. We hebben twee kinderen van vijf en drie, een vrolijk en gezellig stel. Mijn man is lief en betrokken en doet veel in huis. Ik heb echt niets te klagen, alleen is het thuis nooit stil. Zodra ik binnenkom, begint het. ‘Mama, kijk eens! Mama, mag ik wat drinken? Mama, hij heeft mijn speelgoed afgepakt!’  En ondertussen moet er eten op tafel komen, moeten de kinderen in bad en begint het hele bedritueel.

Op die donderdag had ik gewoon geen zin om meteen weer aan te staan. Dus appte ik mijn man dat er onverwacht iets op mijn werk tussen was gekomen en dat ik waarschijnlijk pas rond zeven uur thuis zou zijn. Hij antwoordde dat het geen probleem was en dat hij de kinderen wel zou doen. Ik voelde me nog schuldiger, maar tegelijkertijd ook opgelucht.

Naar een klein café

Ik ben toen naar een klein café gereden. Ik bestelde een cappuccino, haalde een boek uit mijn tas en ging bij het raam zitten. Twee uur lang heb ik bijna niets gedaan. Ik las, keek af en toe naar de mensen buiten en bestelde nog iets te drinken. Niemand stelde me vragen, niemand wilde op schoot en niemand vroeg waar zijn schoenen lagen. Het was werkelijk heerlijk.

Toen ik thuiskwam, waren de kinderen bijna klaar om naar bed te gaan. Mijn man vroeg hoe mijn werkdag was geweest. Ik zei dat het druk was, maar dat alles gelukkig was opgelost. Hij had geen reden om daaraan te twijfelen. Ik gaf de kinderen een kus en voelde me voor het eerst in dagen ontspannen.

Sindsdien doe ik het af en toe opnieuw. Niet iedere week, maar misschien één of twee keer per maand. Soms ga ik naar hetzelfde café, soms loop ik een uur door de stad of ga ik ergens rustig zitten met mijn boek.

Even niet beschikbaar 

Het gekke is dat ik helemaal niet bang ben dat mijn man me die vrije tijd niet zou gunnen. Als ik zou zeggen dat ik een avond alleen wil zijn, zou hij waarschijnlijk gewoon akkoord gaan. Maar dan zou ik het gevoel hebben dat ik iets moest terugdoen. Dat ik de volgende avond extra veel met de kinderen bezig moest zijn of in het weekend iets gezelligs moest organiseren. Door te zeggen dat ik werk, voelt het alsof ik een geldige reden heb om even niet beschikbaar te zijn.

En dat is natuurlijk precies het probleem. Blijkbaar vind ik werken een acceptabel excuus, maar gewoon behoefte hebben aan rust niet. Terwijl mijn man ook weleens gaat sporten of met vrienden afspreekt zonder daar uitgebreid verantwoording over af te leggen. Waarom maak ik het mezelf dan zo ingewikkeld?

Laatst vertelde mijn oudste dochter aan tafel dat mama altijd zo hard werkt en ook vaak moest overwerken. Mijn man knikte en zei dat ik inderdaad veel moest doen. Ik voelde me verschrikkelijk, want hoewel ik echt hard werk, weet ik ook dat niet al die late avonden met mijn baan te maken hebben.

Eerlijk vertellen 

Ik denk steeds vaker dat ik het moet vertellen. Niet omdat ik spijt heb van die rustige uren, want die heb ik echt nodig, maar omdat ik het vervelend vind dat ik erover lieg. Misschien moet ik gewoon zeggen dat ik af en toe twee uur voor mezelf wil. Zonder kinderen, zonder man, zonder boodschappenlijstje en zonder schuldgevoel. Tot die tijd zit ik af en toe nog met mijn boek in dat café. En heel eerlijk? Het zijn soms de fijnste uren van mijn hele maand.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties