Vera Guldemeester
Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 
Leestijd: 4 minuten

Opgebiecht: ‘Ik wil dat mijn man ook eens iets uit zichzelf gaat doen in het huishouden’

Esther (37) heeft een drukke baan, twee kinderen en thuis het gevoel dat ze voortdurend moet nadenken over wat er nog moet gebeuren. Haar man helpt af en toe mee, maar alleen als zij precies vertelt wat hij moet doen. En juist dat maakt haar zo moe.

“Ik ben soms zo klaar met het woord ‘helpen’. Mijn man zegt regelmatig dat hij best helpt in huis, maar dan denk ik: je helpt niet, je woont hier. Dat klinkt misschien onaardig, maar het is wel hoe ik me soms voel. Ik heb een drukke baan, we hebben twee kinderen en er is iedere dag van alles te regelen. Ik wil niet ook nog degene zijn die mijn man vertelt welke huishoudelijke taak hij op welk moment moet uitvoeren.

Het zijn de kleine dingen 

Het zijn juist die kleine dingen waar ik helemaal gek van word. Waarom moet ik telkens vragen of hij dat ene bord ook in de vaatwasser kan zetten? Waarom liggen er iedere dag weer sokken en onderbroeken naast de wasmand? Waarom ziet hij niet dat de kinderen morgen gym hebben en dat hun spullen nog niet klaarstaan? Ik wil niet iedere avond een rondje door het huis maken en vervolgens opdrachten uitdelen. ‘Wil jij de vaatwasser uitruimen?’ ‘Wil jij de was ophangen?’ ‘Wil jij de gymtas van onze dochter klaarzetten?’ Op een gegeven moment voel ik me gewoon zijn manager.

En het gekke is: als ik hem iets vraag, doet hij het meestal ook. Hij is geen man die weigert om iets te doen. Als ik zeg dat de badkamer moet worden schoongemaakt, maakt hij de badkamer schoon. Als ik zeg dat hij de kinderen naar sport moet brengen, doet hij dat. Maar als ik niets zeg, gebeurt er helemaal niets. En dat betekent dus dat ik de hele tijd degene ben die het overzicht moet houden.

Drie kinderen in plaats van twee

Ik heb hem laatst letterlijk gevraagd: ‘Kun je niet gewoon zelf zien wat er moet gebeuren?’ Toen zei hij dat hij dat niet altijd ziet en dat ik misschien gewoon beter ben in dat soort dingen. Nou, dat is dus precies het probleem, want ik ben niet beter. Ik heb alleen blijkbaar geleerd dat als je de was niet uit de machine haalt, die gaat stinken, dat als je kinderen geen gymspullen hebben, ze zonder gymspullen naar school gaan en dat als je een bord dagenlang op het aanrecht laat staan, het zichzelf niet opeens in de vaatwasser legt.

Soms heb ik echt het gevoel dat ik drie kinderen heb in plaats van twee. En dan voel ik me ook nog schuldig dat ik dat denk, want mijn man is verder een lieve vader en een goede partner. Het is dus niet zo dat hij helemaal niets doet. Het is juist dat mentale stuk waar ik op leegloop. Alles onthouden, plannen, vooruitdenken en vervolgens ook nog anderen eraan herinneren.

Allebei verantwoordelijkheid dragen in het huishouden

Ik wil gewoon dat we allebei verantwoordelijkheid dragen voor ons huis. Niet dat ik de taken verdeel en hij ze uitvoert. Ik wil dat hij zelf denkt: de vaatwasser is vol, dus ik ruim hem uit. De was zit erin, dus ik hang hem op. De kinderen hebben morgen sport, dus ik kijk of alles klaarstaat. Misschien klinkt dat klein, maar voor mij zou het enorm veel schelen. Ik wil gewoon een partner naast me en niet iemand aan wie ik steeds moet vertellen wat er moet gebeuren.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Vera Guldemeester
Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties