Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:01

Leestijd: 3 minuten

Opgebiecht: ‘Ik heb geen ruggengraat als het om mijn kinderen gaat’

Clarissa (39) weet het zelf ook wel: als het om haar kinderen gaat, is ‘nee’ bij haar eigenlijk zelden een optie. Ze neemt zich het steeds opnieuw voor, zeker na opmerkingen van haar man, maar op het moment dat haar kinderen met grote ogen iets vragen, smelt het verzet toch weer weg.

“Het begint al bij kleine dingen. ‘Mama, mag ik een snoepje?’ Ja hoor. ‘Mama, mag ik nog een filmpje kijken?’ Ach, vooruit dan. ‘Mama, mag ik dat speelgoed?’ En dan hoor ik mezelf alweer ja zeggen voordat ik überhaupt heb nagedacht.

Bij andere kinderen wél streng

Het is echt niet dat ik het niet wil zien, want ik weet ook wel dat het niet altijd goed is. Maar op het moment zelf kan ik het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om ze teleur te stellen. Ze kijken je dan zo aan en dan ben ik het kwijt.

Het gekke is: bij andere kinderen ben ik totaal anders. Als mijn neefjes of nichtjes iets vragen, of als er vriendjes over de vloer zijn, dan ben ik ineens wél degene die zegt: ‘Nee, dat is genoeg snoep’ of ‘Nu even opruimen’. Dan kan ik best duidelijk zijn, maar bij mijn eigen kinderen daar gebeurt iets waardoor ik gewoon alles laat glippen.

Geen ruggengraat 

Mijn man zegt vaak dat ik geen ruggengraat heb als het om de kinderen gaat. Hij vindt dat ze te veel hun gang gaan en dat ik te snel toegeef. En ergens heeft hij ook wel gelijk, dat weet ik heus wel. Hij zegt dan dingen als: ‘Straks worden het verwende kinderen’ of ‘Je moet ook eens consequent zijn’. En dat raakt me ook wel, want ik wil helemaal niet dat ze zo opgroeien.

Alleen het lukt me gewoon niet om dat door te zetten. Als ze huilen omdat ze iets niet mogen, of boos worden omdat ik ineens ‘nee’ zeg, dan voel ik me meteen schuldig. Alsof ik iets verkeerd doe als moeder. En dan draai ik het toch weer om. Dat is precies het probleem.

Rust bewaren

Ik zie zelf ook dat het een patroon is geworden waar ik lastig uitkom, juist omdat het zo automatisch gaat in het moment. Ik neem me ’s ochtends nog voor: vandaag ga ik echt duidelijk zijn. Minder schermtijd, geen extra snoep en wat meer regels. En dan komt de praktijk. Ze komen uit school, zijn moe, druk, vragen van alles en voor ik het weet zeg ik alweer ja. Niet omdat ik het allemaal goed vind, maar omdat ik de rust wil bewaren.

Maar ik voel ook wel dat dat geen oplossing is. Het schuurt steeds vaker, ook met mijn man, en ergens ben ik ook bang dat hij gelijk krijgt. Dat ze inderdaad straks kinderen worden die geen grenzen kennen. Alleen weet ik nog niet hoe ik dat moet veranderen zonder dat ik me meteen de slechterik voel.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’