Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:04

Leestijd: 4 minuten

Opgebiecht: ‘De moeder van mijn zoons beste vriendje pestte mij vroeger, nu houd ik ze uit elkaar’

Marjolein (37) ziet haar zoon (8) het liefst gelukkig met zijn vriendjes spelen. Toch houdt ze één jongetje bewust op afstand: zijn beste vriendje. Niet omdat er iets mis is met het kind, maar omdat Marjolein zijn moeder nog kent van vroeger. En die kan ze werkelijk niet uitstaan.

“Mijn zoon heeft sinds vorig schooljaar een beste vriendje. Ze zitten bij elkaar in de klas, houden allebei van voetbal en kunnen uren samen met Lego spelen. Het is een ontzettend leuk jongetje en ik heb eigenlijk helemaal niets op hem aan te merken. En toch probeer ik al maanden te voorkomen dat hij nog bij ons thuis komt spelen.

Zijn moeder

Dat heeft alles te maken met zijn moeder, want ik ken haar namelijk nog van vroeger. We hebben samen op de middelbare school gezeten en laten we zeggen dat dat geen fijne tijd voor mij was. Zij hoorde bij een groepje populaire meisjes dat mij regelmatig belachelijk maakte. Er werden opmerkingen gemaakt over mijn kleding, mijn haar en de jongens die ik leuk vond. Soms deden ze alsof ik niet bestond en soms zorgden ze er juist voor dat iedereen naar me keek, en ik heb daar behoorlijk onder geleden.

Toen ik haar jaren later op het schoolplein zag staan, herkende ik haar meteen. Zij leek mij in eerste instantie niet te herkennen. We raakten aan de praat, omdat onze zoons zo goed met elkaar konden opschieten. Ze deed ontzettend vriendelijk en vroeg of de jongens een keer konden afspreken. Ik zei ja, omdat ik niet wilde dat mijn zoon iets zou merken van mijn ongemak.

Oude spanning

De eerste paar keer ging het prima. De jongens speelden bij ons of bij haar en we wisselden berichtjes uit over halen en brengen. Maar iedere keer als ik haar zag, voelde ik die oude spanning terugkomen. Ze heeft me nooit gevraagd hoe het vroeger met me ging of iets gezegd over wat er destijds gebeurde. Misschien herinnert ze zich er niets van of misschien vindt ze het niet belangrijk, maar voor mij is het nooit helemaal verdwenen.

Op een gegeven moment begon ik speelafspraken af te houden. Als mijn zoon vroeg of zijn vriendje mocht komen, zei ik dat we al plannen hadden. Soms verzon ik dat we naar oma gingen of dat ik nog moest werken. Als zijn moeder een berichtje stuurde, antwoordde ik dat het een drukke week was. In het begin voelde dat als een onschuldige manier om mezelf wat rust te geven.

Alleen bleef mijn zoon vragen. Hij snapte niet waarom zijn beste vriend ineens bijna nooit meer mocht komen. Laatst vroeg hij zelfs of ik dat jongetje soms niet aardig vond. Ik zei meteen dat dat niet zo was en dat meende ik ook. Het kind heeft helemaal niets verkeerd gedaan.

Betrapt

Toch heb ik daarna iets gezegd waar ik spijt van heb. Ik vertelde dat de moeder van zijn vriendje het waarschijnlijk erg druk had en daarom liever niet wilde dat ze steeds afspraken. Dat was gewoon niet waar; zij had juist meerdere keren voorgesteld om de jongens samen te laten spelen. Ik schoof de verantwoordelijkheid op haar af, omdat ik niet wilde vertellen wat er echt speelde.

Een paar dagen later kwam mijn zoon thuis met de mededeling dat zijn vriendje had gezegd dat zijn moeder helemaal niet druk was. Hij vroeg waarom ik dan iets anders had verteld. Ik voelde me betrapt en zei dat ik het misschien verkeerd had begrepen. Opnieuw vertelde ik hem een smoes.

Mijn man weet wel dat ik die moeder van vroeger ken, maar niet hoe erg ik het vind om haar te zien. Hij zegt dat ik het verleden moet laten rusten en dat onze zoon er niets mee te maken heeft. Ergens weet ik dat hij gelijk heeft, alleen is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Als ik haar zie, voel ik me soms weer dat onzekere meisje van veertien dat liever onzichtbaar wilde zijn.

Buitensluiten

Wat me inmiddels het meeste dwarszit, is dat ik mijn eigen zoon iets afpak vanwege mijn verleden. Hij heeft een fijne vriendschap en ik ben degene die daar steeds tussen gaat staan. Dat is niet eerlijk. Ik wil hem juist leren dat je anderen niet moet buitensluiten, terwijl ik nu zelf precies dat doe.

Ik denk dat ik met mijn man moet bespreken of hij de speelafspraken voorlopig kan regelen. Dan hoeven de jongens hun vriendschap niet te verliezen en hoef ik niet voortdurend met die moeder om te gaan. Misschien komt er ooit een moment waarop ik haar kan vertellen wat die schooltijd met me heeft gedaan, maar voor nu zou het al een hele stap zijn als ik stop met liegen tegen mijn zoon. Want hoe vervelend ik zijn moeder ook vind, dat jongetje verdient het niet om daarvoor gestraft te worden. En mijn zoon al helemaal niet.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties