Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 3 minuten

Patrick (40): ‘Ik vind die hele babyfase verschrikkelijk en vraag me af waar ik aan begonnen ben’

Patrick (40) werd vier maanden geleden vader van een dochter. Iedereen om hem heen verwacht dat hij op een roze wolk zit, maar zelf ervaart hij vooral gebroken nachten, gehuil en een enorme verantwoordelijkheid. Soms vraagt hij zich af waarom hij zo graag vader wilde worden.

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Als mensen vragen hoe het vaderschap bevalt, zeg ik meestal dat het geweldig is. Ik vertel dat onze dochter zo lief is en dat het bijzonder is om haar te zien groeien. En dat meen ik ook wel. Alleen vertel ik er niet bij dat ik de afgelopen maanden regelmatig heb gedacht: waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?

Babyfase is verschrikkelijk 

Onze dochter is vier maanden oud en ik vind die hele babyfase eerlijk gezegd verschrikkelijk. Daar schaam ik me ontzettend voor, want het klinkt alsof ik niet blij ben met mijn kind. Ik hou van haar en zou haar voor geen goud willen missen, maar het dagelijkse leven met een baby valt me zo veel zwaarder dan ik ooit had verwacht.

Voordat ze geboren werd, had ik een behoorlijk romantisch beeld van het vaderschap. Ik zag mezelf met een slapende baby op mijn borst op de bank zitten, wandelen met de kinderwagen en trots foto’s sturen naar familie. Natuurlijk wist ik dat baby’s huilen en dat je weinig slaapt, maar ik dacht dat dat er gewoon bij hoorde. Een beetje vermoeidheid, veel koffie en verder vooral genieten.

Wanhopig 

De werkelijkheid is anders. Onze dochter huilt veel en slaapt overdag nauwelijks langer dan een halfuur achter elkaar. ’s Nachts wordt ze regelmatig wakker en soms zijn we uren bezig om haar weer rustig te krijgen. Ik heb inmiddels geleerd dat je ontzettend wanhopig kunt worden van een baby die blijft huilen terwijl je werkelijk alles hebt geprobeerd.

Mijn vrouw kan daar beter mee omgaan dan ik; zij lijkt vaak aan te voelen wat onze dochter nodig heeft. Ik loop soms met haar op mijn arm door de woonkamer en heb geen idee wat ik nog moet doen. Dan voel ik de frustratie oplopen en schaam ik me meteen: een volwassen man van veertig die niet weet hoe hij zijn eigen baby moet troosten.

Relatie is veranderd 

Ook onze relatie is veranderd. Vroeger gingen we regelmatig uit eten, spraken we met vrienden af en konden we op zondag uren in bed blijven liggen. Nu draait alles om voedingen, slaapjes en luiers. We praten nauwelijks nog over iets anders en als we eindelijk samen op de bank zitten, zijn we meestal te moe om een normaal gesprek te voeren.

Het moeilijkste vind ik misschien nog wel dat iedereen verwacht dat ik gelukkig ben. Mijn ouders zijn dolenthousiast over hun kleindochter en vrienden zeggen voortdurend dat ik van deze tijd moet genieten, omdat ze zo snel groot worden. Dan denk ik: mag het alsjeblieft een beetje sneller gaan? Ik verlang naar het moment waarop ze kan praten, zelf kan lopen en ik iets met haar kan ondernemen.

Andere ervaring 

Laatst vertelde een collega dat hij de babytijd van zijn kinderen de mooiste periode van zijn leven vond. Ik knikte braaf, maar dacht alleen maar dat we blijkbaar een totaal andere ervaring hebben. Ik vind het op dit moment vooral overleven. Mijn vrouw weet dat ik het zwaar heb, maar niet hoe erg. Ik ben bang dat ze denkt dat ik spijt heb van onze baby, maar dat is niet zo. Ik heb alleen maar spijt van hoe gemakkelijk ik dacht dat het zou zijn.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

• Kluun – Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!
• Kluun – Help! Ik heb een puber!
• David Borman – Je eerste 1000 vaderdagen
• Chris Bergström – Man wordt vader
• Jan Versteegh – Doodmoe en dolgelukkig

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties