Lotte van Zijl
Lotte van Zijl Persoonlijke verhalen vandaag, 
Leestijd: 7 minuten

Petra (37) emigreert naar Portugal, maar haar dochter (5) worstelt: ‘De hele basis was weg’

Voor het gezin van Petra de Azevedo Branco-de Vries is het duidelijk: Portugal is voor de aankomende tijd hun thuis. Inmiddels wonen ze ruim een jaar aan de Silver Coast, een uur boven Lissabon. Het rustigere leven bevalt daar goed, maar de verhuizing ging niet zonder hobbels. Vooral voor haar oudste dochter (5) was de overgang naar een nieuw land en een nieuwe taal zwaar. Aan JM Ouders vertelt ze hoe ze de verhuizing hebben aangepakt en hoe het nu met het gezin gaat.

Petra (37) emigreerde met haar gezin naar Portugal: 'De hele basis, de veiligheid, was weg'
Bron: Eigen Beeld

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

Waarom Petra (37) eerst proefwoonde met haar gezin in Portugal

Voordat we de sprong waagden, draaiden we eerst een soort proefperiode. We wilden even voelen of de kinderen zich ook goed voelen bij een leven onder de Portugese zon en of het voor ons een goede keuze was, ondanks dat we het graag wilden. We voelden ons altijd gestrest in Nederland. Werken, de kinderen ophalen, snel dit, snel dat. Alles is gepland en geregeld. Soms superfijn, maar soms benauwde ons dat ook. Ook woonden we midden in een woonwijk. We hadden een heel mooi huis, maar door alle andere huizen om ons heen voelde ik me opgesloten.

In de proefperiode gingen onze dochters naar een alternatieve bosschool. Dat was eigenlijk niet onze eerste keuze: we wilden ze juist graag naar een Portugees schooltje laten gaan, zodat ze alvast wat van de taal en cultuur konden meekrijgen. Die scholen zaten alleen allemaal vol. Achteraf zijn we ontzettend blij dat ze naar de bosschool zijn gegaan. Ze gingen daar twee dagdelen heen en speelden in de modder, leerden over de bloemetjes en diertjes en bezochten musea. Ze hebben daar ontzettend veel geleerd en vooral een hele fijne tijd gehad.

De dag voordat we weer naar Nederland gingen, tekenden we het voorlopig koopcontract voor ons huis in Portugal. We hebben bewust nog een jaar gewacht met de definitieve verhuizing. Zo hadden we de tijd om in Nederland alles goed te regelen en de kinderen zo goed mogelijk voor te bereiden op de stap. In juni vorig jaar hebben we definitief besloten te verhuizen.

Dochter (5) worstelt na emigratie naar Portugal met school en taal

Dat viel onze oudste dochter,die die toen 5 was,een een gevoelig meisje, zwaar. Ze was toch al een beetje geworteld in Nederland. Vooral op school werd ze in het begin behoorlijk in het diepe gegooid, omdat ze de taal niet sprak. Voor haar was het een flinke omschakeling. Mijn man en ik probeerden haar zo goed mogelijk te begeleiden en haar zoveel mogelijk veiligheid, vastigheid en vertrouwen te geven. Ze heeft echt een paar moeilijke maanden gehad. Ze is heel perfectionistisch en wilde het heel graag goed doen. Ook miste ze haar vriendinnen en oma en opa. De hele basis, de veiligheid, was weg.

Even dacht ik dat het niet goed meer ging, totdat twee dagen later alles veranderde. Ik weet niet wat het was, maar ze was plots 180 graden gedraaid. De druk was eraf. En het was weer goed. We hadden ons kind gewoon weer terug. Als ik haar nu soms met haar Portugese vriendinnen hoor praten, denk ik: wauw, ze delen gewoon hele verhalen met elkaar. Onze andere dochter (3) had had eigenlijk nauwelijks moeite met de verhuizing en huppelde overal meteen doorheen. Ze genoot vooral van het avontuur en het vele buitenspelen. Dat heeft denk ik ook met de leeftijd te maken.

Na bijna 1 jaar is de Nederlandse bus nog altijd niet Portugees

De tijd gaat echt ontzettend snel, maar stiekem is het ook heel fijn dat het eerste jaar voorbij is. Het regelwerk rondom een verhuizing naar het buitenland en het opbouwen van een nieuw leven kost gewoon veel tijd en energie. In Nederland weet je hoe alles werkt. Hier is alles compleet anders en toch ook wel een beetje bureaucratisch. Dat hebben de Portugezen soms zelf niet eens door.

We zijn bijvoorbeeld al bijna een jaar bezig om onze bus op een Portugees kenteken te krijgen. Dan zeggen ze: ‘Wacht maar’. Alleen waarop? Dat blijft vaak onduidelijk. Ook het begin van het schooljaar van onze twee dochters was voor een lange tijd een raadsel. Ze moesten halverwege september beginnen, maar niemand wist de datum. Je kunt hier dus niet echt vooruit plannen.

Zo werd het Portugese dorpsschooltje tóch een veilige plek

Onze kinderen zitten nu op zo’n kleinschalig dorpsschooltje. De eerste keer dat we daar kwamen, dachten we: oh, het lijkt wel een gevangenis. Dat kwam door alle tralies en hekken. Maar we zijn ontzettend blij met deze school. Die leraressen zijn zo lief. Iedereen kent alle kinderen. Ze hebben ook elke week een extra juf die Nederlandse kinderen Portugese les geeft.

Na 5 dagen in Nederland wilde het gezin alweer terug naar Portugal

Maar wij zijn hier natuurlijk de buitenlanders, dus wij moeten ons als gezin aanpassen. Dat proberen we ook echt zo goed mogelijk te doen. We gaan naar de gemeenschap, dorpsfeestjes en activiteiten. En dan kom je er ook echt wel tussen. Maar dat we dit leven hier nu leiden, betekent zeker niet dat alles over rozen gaat. Mijn man kon veel sneller wennen dan ik. Ik dacht telkens: ik wil even naar Nederland. Even voelen of het de juiste keuze is of niet. In juni waren we drie weken terug in Nederland, maar na vijf dagen dachten we: wat doen we hier? We wilden eigenlijk alweer heel snel terug naar Portugal. We hadden zelfs heimwee naar ons heerlijke huis op onze berg.

Van tevoren dacht ik dat ik een beetje naïef kon zijn. Dan heb je natuurlijk zo’n vakantieplaatje voor je, maar je moet hier weer een nieuw leven opbouwen. En je bent op jezelf aangewezen. In Nederland hadden we oma en opa, die regelmatig even konden oppassen. Ook moet je hier weer nieuwe vrienden krijgen. En daar moet je echt je best voor doen. Het is een proces. En dat is ook niet erg. Alleen van tevoren kun je dat niet bedenken, denk ik. Tenminste, wij niet.

200 fruitbomen en het strand: zo ziet hun leven in Portugal er nu uit

Portugal voelt nu gelukkig echt als thuis. We ervaren als gezin veel meer rust en ruimte. We lopen hier ’s ochtends de deur uit, gaan aan het einde van de middag met de kinderen naar het strand en we willen kitesurfen ook weer meer oppakken. We leven hier meer met de dag, in plaats van dat we plannen en druk ervaren. We wonen in een huis op een berg, waar we veel buiten zijn. We hebben meer dan 200 fruitbomen, met allerlei verschillende soorten.

Laatst hebben we met ons gezin en familie uit Nederland een paar dagen appels en peren van het land gehaald en met zijn allen sap van gemaakt. Een heel werk, maar zo leuk om dit met z’n allen te mogen doen. Dat zijn juist van die momenten waarvan ik denk: ja, hiervoor wilden we dit leven ook.

Wat 1 jaar emigreren Petra over haar gezin heeft geleerd

Deze stap heeft ons laten zien hoeveel invloed je zelf kunt hebben op de manier waarop je je leven wilt leiden. Je hoeft niet per se je hele leven om te gooien, zoals wij hebben gedaan. Je kunt iedere dag opnieuw keuzes maken. Wat geeft je energie? Waar word je blij van? Waar liggen je talenten? En waar gaat je vuurtje weer van aan?

Dat is ook precies wat ik met mijn werk wil meegeven aan mensen die vastlopen of niet goed weten welke kant ze op willen in hun werk of opleiding. Door te kijken naar waar je blij van wordt, waar je talenten liggen en welke werkrichtingen daarbij passen, ontstaat er soms weer ruimte om te zien wat er wél mogelijk is.

Want ook voor ons was de verhuizing naar Portugal geen kwestie van alles omgooien en hopen dat het goed zou komen. Het was zoeken, regelen, wennen en soms best pittig. Maar als ik nu kijk naar ons gezin, naar hoe we hier leven en naar de tijd die we samen buiten doorbrengen, ben ik vooral ontzettend trots. Op hen, op ons en op de keuze die we samen hebben gemaakt.”

Meer lezen over emigreren met kinderen?

In onze rubriek Ons leven in het buitenland delen we regelmatig verhalen van gezinnen die de stap wagen en emigreren. Vaak zijn dat inspirerende succesverhalen, maar emigreren kent ook uitdagingen, zeker voor kinderen. Wat doet zo’n grote verandering met hen? En waar moeten ouders rekening mee houden? Deze experts vertellen wat emigreren voor een kind kan betekenen.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Lotte van Zijl
Geschreven door Lotte van Zijl

Lotte van Zijl (1998) is freelance redacteur met een media- en communicatiediploma op zak en een onweerstaanbare liefde voor verhalen die mensen raken, of dit nu over psyche, lifestyle, reizen of een ander onderwerp gaat. Voor J/M Ouders spreekt ze ouders die de opvoeding net even anders doen en experts die ouders weer een stukje houvast en informatie geven. Ze houdt van zon, surfen en nieuwe culturen ontdekken en reist daarom met haar laptop in haar backpack de wereld over - van Rotterdam en Portugal tot Indonesië en Nieuw-Zeeland.

Reacties