Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen 21 mei 2026, 09:01

Leestijd: 5 minuten

Rieneke verloor kort na de geboorte van haar baby allebei haar ouders: ‘Mijn wereld stortte in’

Soms verandert het leven na één telefoontje. Voor Rieneke Schaap (43) gebeurde dat toen haar moeder plotseling op de intensive care belandde, terwijl zij net moeder was geworden van drie maanden oude baby. Wat begon als een opname vanwege een longontsteking, eindigde een paar dagen later in een afscheid dat niemand zag aankomen.

“Het was heel hectisch. Mijn moeder was opgenomen met een longontsteking, maar dat leek eerst de goede kant op te gaan. In het weekend lag ze alweer op de gewone afdeling en maakte ze grapjes. We hadden het over wanneer ze weer naar huis mocht. Niemand hield rekening met een afscheid. Zeker ik niet. Ik zat midden in de overgang van zwangerschapsverlof naar mijn eerste werkweek. En mijn moeder zou eigenlijk gaan oppassen op mijn zoontje. Ik moest ineens opvang regelen, want mijn laatste week verlof was net begonnen. Mijn zusje sprong gelukkig meteen bij.

Onwerkelijk

Ik heb één werkdag toen ik het telefoontje kreeg dat alles veranderde. We werden gebeld dat we moesten komen. Mama lag weer op de intensive care en was in coma geraakt. Nog altijd ben ik verbijsterd wanneer ik terugdenk aan dat moment. Een dag later zeiden de artsen dat ze alles hadden geprobeerd. Dat niets meer zou werken. Dat was echt zo’n schok.

Later bleek dat mijn moeder naast de longontsteking ook een pneumokokkeninfectie had opgelopen. Haar overlijden voelde onwerkelijk. Alsof je in een nare droom belandt. Ik weet nog dat ik de dag na haar overlijden wakker werd en heel even dacht dat het een nachtmerrie was geweest. Tot je beseft dat het echt gebeurd is. Dat de wereld gewoon doorgaat, terwijl die van jou volledig stil staat.

Groter rouwproces

Terwijl ik midden in mijn rouw zat, was er ook een baby die me nodig had. Mijn zoontje was nog maar drie maanden oud. Ik moest voor hem zorgen en hij sleepte me echt door die periode heen. Er was nauwelijks ruimte om stil te vallen. Er moest een crematie geregeld worden, en kort daarna ging ik alweer aan het werk als docent game design en ondernemer. Ik ging eigenlijk gewoon door. Ook omdat ik tegen een vast contract aan zat. Achteraf heb ik dat niet gekregen, maar daar ben ik nu alleen maar blij om. Toch bleek het verlies van haar moeder pas het begin van een veel groter rouwproces.

Wake-upcall

Anderhalf jaar later werd mijn vader ziek. Hij wilde juist opnieuw beginnen na het overlijden van zijn vrouw en was bezig met een verhuizing. Mijn zusje en ik hielpen hem met het opknappen van het huis. We merkten dat hij snel moe was. Toen stond ineens de huisarts op de stoep. Hij had longkanker.

In het ziekenhuis bleek het om uitgezaaide longkanker in stadium vier te gaan. Na een onderzoek overleed hij diezelfde dag bijna al. Mijn zusje en ik zaten huilend aan zijn bed en smeekten om nog wat tijd samen. Die tijd kregen ze nog: vier maanden. We besloten samen voor hem te zorgen. Waar het overlijden van mijn moeder vooral als een shock voelde, kwam het verlies van mijn vader dieper binnen.

Daarna stortte mijn wereld echt volledig in. Veel erger of misschien langer dan na mijn moeder. Ik kon nauwelijks nog functioneren. Alleen het ouderlijk huis leeghalen, samen met mijn zusje, lukte nog. We hebben letterlijk alles door onze handen laten gaan. Dat was intens verdrietig, maar ook heel waardevol.

Mijn zoontje, inmiddels twee jaar oud, bleef opnieuw een belangrijke steun. Maar het was ook een wake-upcall. Ik wilde niet dat hij het gevoel zou krijgen dat hij verantwoordelijk was voor mijn verdriet. Ik besloot hulp te zoeken en vond daarnaast rust in lange wandelingen door de natuur. Vaak liep ik de twaalf kilometer naar het huis van mijn ouders. Achteraf gezien zat ik in een burn-out.

Maar ik gaf mezelf wel de ruimte om echt te rouwen. Juist die periode veranderde mijn kijk op het leven. Het overlijden van mijn ouders heeft me doen beseffen hoe belangrijk het is om nú te leven. Het kan zomaar ineens voorbij zijn.

Onderdeel van het gezin

Toen ik later opnieuw moeder werd van een dochter, waren mijn ouders er niet meer bij. Toch zijn ze nog altijd onderdeel van het gezin. We hebben onze dochter Sanna genoemd. Mijn moeder heette Anna. Het is helemaal haar eigen naam, maar toch ook een vernoeming. De kinderen weten wie hun opa en oma zijn, ook al hebben ze hen nooit of nauwelijks gekend. We noemen ze gewoon opa en oma die heel veel van hen hielden. En de verhalen blijven leven in kleine anekdotes. Zoals opa die op de markt kibbeling bestelde met een vergiet op zijn hoofd. Dat soort verhalen vertel ik graag.

Zachter en bewuster

Door het verlies van mijn ouders werd ik gedwongen om anders naar mezelf en de opvoeding van mijn kinderen te kijken. Mijn persoonlijke ontwikkeling kwam echt in een stroomversnelling terecht. Ik leerde patronen herkennen, maar vooral ook bewuster aanwezig te zijn bij mijn eigen kinderen. Nu geniet ik veel meer van de tijd samen. Ze groeien zó snel.

Ook in het dagelijks leven maak ik bewust andere keuzes. Ik ben rustiger geworden. Relaxter ook. Veel knuffelen, samen wandelen, samen spelen. Of gewoon kijken hoe mijn kinderen lachen, daar smelt mijn hart van. Als ondernemer probeer ik daarnaast bewust balans te houden. In mijn werk combineer ik creativiteit met kinderen: met Bleeps World ontwikkel ik augmented reality-kinderbehang voor ziekenhuizen en onlangs maakte ik een interactief AR-kinderboek. Mijn kinderen zijn vaak mijn testpersoontjes. Zij mogen dan zeggen wat leuk is en wat beter moet.

Wegstoppen

Aan andere ouders die te maken krijgen met verlies terwijl ze jonge kinderen hebben, wil ik vooral meegeven dat verdriet er mag zijn. Stop het niet weg. Praat erover, ook met jonge kinderen, op hun niveau. Ze voelen toch wel dat je verdriet hebt. Volgens mij hoeven ouders zich niet groot te houden. Je mag best huilen waar je kinderen bij zijn. Je kunt uitleggen dat je verdrietig bent omdat je iemand mist van wie je houdt. En misschien nog wel het belangrijkste: je hoeft niet mee te doen met al het rennen. Ren en rouw in je eigen tempo. Stop af en toe om adem te halen.

Na een lang en intens proces voel ik me vandaag de dag nog altijd de aanwezigheid van mijn ouders. Het was een heel proces, maar ik voel nu hun liefde om me heen.”

Favoriete speelgoed van de redactie

Onze redactie is altijd op zoek naar speelgoed dat meer doet dan alleen vermaken. Wij selecteren speelgoed dat niet alleen kwalitatief en duurzaam is, maar ook bijdraagt aan de ontwikkeling en aansluit bij de principes van Montessori.

Stapelstein

Stapelstein | ORIGINAL | Rainbow Classic | 6 € 179,00 bij bol.com Bekijk product →

Redacteur Vera: “Die kleurrijke stapelstenen kun je gebruiken om het evenwicht van je kind te trainen, ze kunnen erop zitten/tollen of ze kunnen ze op kleur sorteren.”

Magneettegels

Magna-Tiles Clear Colors – 100 stuks magnetische tegels – 3+ jaar € 91,99 bij bol.com Bekijk product →

Redacteur Lisette: “Mijn twee jongens (6 en 3) bouwen er de meest fantasierijke creaties mee, van kastelen tot metershoge knikkerbanen en autogarages. En dat maakt het, tussen alle dino’s door, misschien wel het leukste speelgoed in huis.”

Kapla

KAPLA – KAPLA Blank – Constructiespeelgoed – 200 grenenhouten plankjes € 49,99 bij bol.com Bekijk product →

Kapla

Hoofdredacteur Sofie: “Simpeler kan het niet: blankhouten latjes, Mijn kinderen (4 en 6) zijn er gek op en maken er de mooiste bouwwerken van. Van hekjes voor de boerderij tot de Eiffeltoren. En het stimuleert ook nog hun creativiteit en bouwkundig inzicht.“

Houten regenboog

Houten regenboog – Pastelkleuren – Pastel regenboog – 12 stuks – Open einde speelgoed – Educatief montessori speelgoed – Grimms style € 69,99 bij bol.com Bekijk product →

Redacteur Amarins: “Mijn zoon (2) gebruikt de bogen voor van alles: als brug, tunnel, huisje voor poppetjes of zelfs als wieg voor zijn knuffels. Het nodigt uit tot vrij spel en hij oefent er ongemerkt zijn motoriek, ruimtelijk inzicht en creativiteit mee.”

Lichtgewicht fiets

Woom Go 3 16´´ Fiets Geel Jongen € 578,99 bij bol.com Bekijk product →

Redacteur Sofie:“Op deze lichtgewicht kinderfiets hebben mijn beide kinderen heel snel leren fietsen.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.