Anne Tonen Ouderschap gisteren, 09:03

Leestijd: 6 minuten

Tanja (44) durfde niet solo-moeder te worden, tot haar vriend vertrok: ‘Het valt me zo mee’

Na een mislukt IVF-traject had Tanja (44) uit Hilversum haar kinderwens opgegeven. Maar op haar 43e raakte ze onverwacht zwanger. Haar vriend vertrok tijdens de zwangerschap. Nu vertelt ze waarom het solomoederschap haar juist zo verrast.

Tanja (44) dacht dat ze nooit moeder zou worden en besloot bewust niet alleen aan een kind te beginnen. Tot ze onverwacht zwanger raakte van haar nieuwe vriend. Hij wilde geen kind en verbrak de relatie. Inmiddels is haar dochter negen maanden en is Tanja verrassend gelukkig als solomoeder.

Tanja had zich er al bij neergelegd dat ze waarschijnlijk geen moeder zou worden. Na een lange relatie en een IVF-traject wist ze dat zwanger worden niet vanzelfsprekend was. Ook kampte ze met lichamelijke klachten die de kans op een zwangerschap verder verkleinden. 

Toen haar relatie eindigde, onderzocht ze of ze bewust alleenstaande moeder kon worden. Toch besloot ze dat niet te doen. “Ik vond het idee om het 100% in mijn eentje te doen te zwaar. Ook onderzocht ik de mogelijkheden met een gaykoppel, maar de helft van de tijd je kind missen leek me ook niks.”

Ze probeerde haar kinderwens los te laten. “Ik ging op verre reizen en richtte me op mijn carrière. Op mijn 43e kreeg ik een nieuwe relatie. Hij had al twee kinderen en wilde er geen meer. Dat vond ik prima, want ik dacht dat een kind geen optie meer was.”

Tanja (44) raakte na IVF toch zwanger: haar vriend vertrok bij de eerste echo

Tijdens de relatie gebruikten Tanja en haar toenmalige vriend geen anticonceptie. “Door het IFV-traject had ik lichamelijke klachten gekregen en ik wilde niet nog meer medicatie slikken. Mijn vriend respecteerde dat. Wel hielden we er rekening mee dat een zwangerschap mogelijk was, al achtte ik de kans heel klein.”

Toen haar menstruatie uitbleef, deden ze samen een zwangerschapstest. De uitslag kwam als een complete verrassing. “Ik heb alleen maar zitten huilen, van shock en verbazing. Het was niet eens positief huilen. Ik dacht vooral: wat moet ik hiermee?”

Haar vriend wist dat een zwangerschap niet helemaal uitgesloten was. Toch merkte Tanja na de positieve test al snel dat hij het kind eigenlijk niet wilde. “Ik snapte zijn onmacht. Ik vind niet dat je iemand kunt dwingen om vader te zijn. Maar ik wist eigenlijk al vrij snel dat hij dit niet wilde. Ik dacht: als ik hiervoor kies, moet ik het alleen doen.” 

De avond van de eerste echo liep het mis. “Hij maakte het op die dag uit. Ik was toen acht weken zwanger. Het is echt een shitshow geweest hoe het allemaal begon.”

Hoe andere solomoeders Tanja hielpen tijdens haar zwangerschap

Na de eerste schok maakte de blijdschap steeds meer plaats voor vertrouwen. Tanja ging op zoek naar andere solomoeders. Via een Facebookgroep vond ze Namarah die toevallig op loopafstand woonde. Ze spraken af om iets te drinken en het klikte meteen. Al snel werden ze een belangrijke steun voor elkaar.

“We appten de hele dag door en belden elkaar als er iets was. We gingen samen naar ziekenhuisafspraken en naar Prenatal om spullen in te slaan. Je kunt alles bespreken: welke kinderwagen je nodig hebt en waar je tegenaan loopt. Zij voelde echt als mijn partner.”

Via bijeenkomsten en een zwangerschapscursus van 2 Handen Op 1 Buik leerde Tanja meer alleenstaande moeders kennen. Inmiddels heeft ze een hechte groep vrouwen om zich heen met wie ze ervaringen deelt en uitstapjes maakt. De steun is extra waardevol, omdat haar dochter te vroeg en met een laag geboortegewicht werd geboren. Ze is sneller overprikkeld en drukke dagen kunnen lastig zijn. Via een andere moeder met een dochter die ook prematuur en klein ter wereld kwam, vindt Tanja herkenning en praktische tips.

“Dan denk je: doe ik iets verkeerd? En als iemand anders precies hetzelfde meemaakt, weet je dat het niet aan jou ligt. Steun vinden bij gelijkgestemden vind ik echt belangrijk.”

Waarom Tanja (44) het solomoederschap makkelijker vindt dan verwacht

Hoewel Tanja vooraf dacht dat alleenstaand moederschap te zwaar zou zijn, valt het haar in de praktijk mee. Ze geniet van haar dochter en vindt het prettig dat ze zelf beslissingen kan nemen. “Ik vind het ouderschap eigenlijk vrij makkelijk gaan. Het is vredig bij ons thuis en ik geniet ontzettend van mijn meisje.”

Het moeilijkste vindt ze dat ze nooit echt vrij is. Even alleen fietsen, zonder haar dochter, voelt inmiddels als een luxe. “Je moet haar altijd meenemen, hoe leuk ik dat ook vind. Ik ben nooit alleen en er is nooit iemand die het even kan overnemen. Dat vind ik ontzettend zwaar. Je bent alleen maar moeder.”

Ook mist ze soms iemand op de bank aan het einde van de dag. Toch voelt Tanja zich niet tekortgedaan, omdat ze geen partner heeft. “Ik ben zo blij dat ik geen tweede kind in huis heb. Ik ken stellen waarbij de vrouw alles moet regelen en haar partner overal aan moet herinneren. Dan ben ik blij dat ik dat niet heb.”

Hoe vertelt Tanja haar dochter later dat haar vader geen contact zoekt?

Het contact met de vader van haar dochter is er niet. Na een kort telefoongesprek enkele weken na de breuk bleef het stil. Toen Tanja hem na de geboorte een geboortekaartje stuurde, kreeg ze een vriendelijk berichtje terug, maar het voelde afstandelijk. “Het was alsof een vriend me feliciteerde. Ik dacht: jij bent niet zomaar iemand. Je bent haar vader.”

Tanja begrijpt dat haar ex geen kind meer wilde. Ze vindt het alleen moeilijk te accepteren dat hij sinds de breuk geen rol meer speelt in het leven van hun dochter. “Mijn ideale scenario was dat we als goede vrienden met elkaar konden omgaan en haar samen een verhaal konden vertellen. Dat ze weet: dit is mijn vader, ik ken hem, maar hij voedt me niet op. Daar had ik veel beter mee kunnen leven.”

Hoe ze haar dochter later over haar vader gaat vertellen, vindt ze moeilijk. Ze wil haar beschermen zonder de waarheid te verbergen en overweegt tegen die tijd hulp te zoeken bij een psycholoog. “Ik wil niet dat ze zich in de steek gelaten voelt. Daar ben ik soms verdrietig en boos over.”

Tanja’s advies aan toekomstige solomoeders: zorg voor geld en een netwerk

Ondanks de moeilijke start zou Tanja andere vrouwen met een kinderwens willen meegeven dat alleenstaand moederschap minder zwaar kan zijn dan ze vooraf denken. Wel benadrukt ze dat een financiële basis en een netwerk belangrijk zijn.

Ze adviseert: “Zoek contact met andere solomoeders. Daar haal je zoveel steun uit. Ik had vooraf allerlei horrorverhalen gehoord over het ouderschap, maar bij mij gaat het eigenlijk heel soepel. Als de basis op orde is, valt het zoveel mee.”

Geschreven door Anne Tonen

Hoewel journalist Anne Tonen (1987) uit Amsterdam zelf al jarenlang weet dat ze geen kinderwens heeft, ziet ze door haar leeftijd steeds meer mensen om zich heen een gezin stichten. Juist die nieuwsgierigheid naar het moderne gezinsleven en alles wat daarbij komt kijken, zorgt ervoor dat ze zich graag verdiept in persoonlijke verhalen over ouderschap, relaties en familie. Met haar achtergrond bij De Telegraaf en RTL Boulevard bouwde ze een groot netwerk op binnen de wereld van BN’ers en influencers. In haar interviews durft ze alles te vragen en zoekt ze naar eerlijke, kwetsbare verhalen waarin anderen zich kunnen herkennen. Verhalen die laten zien dat niemand alles perfect doet en waardoor lezers zich minder alleen voelen.

Reacties