Sabine van der Spoel Persoonlijke verhalen gisteren, 09:03

Leestijd: 9 minuten

Roos verloor Lucas na 35 weken zwangerschap: ‘Nu is hij grote broer, maar ik mis hem elke dag’

Roos van Beek keek ernaar uit om moeder te worden, maar verloor haar zoon Lucas toen ze ruim 35 weken zwanger was. Samen met haar partner Gavin moest ze afscheid nemen van het kindje dat zo welkom was. “Hij was zo knap en mooi.”

Een gedeelde kinderwens

“Via Tinder leerde ik Gavin kennen. In zijn bio had hij geschreven dat hij op zoek was naar een speld in de hooiberg en ik grapte dat ik zijn speld had gevonden. Het ging toen heel snel: na drie dates hadden we een relatie en nog datzelfde jaar gingen we samenwonen. Het voelde gewoon goed. We hadden het al snel over onze kinderwens. Ik heb endometriose en had op een van onze dates al gezegd dat ik graag kinderen wilde.

Begin 2023 werd ik geopereerd aan mijn endometriose, met daarna een periode van een kunstmatige overgang. Het was de bedoeling om zo ‘schoon’ mogelijk aan onze kinderwens te beginnen. Bijna een jaar later hield ik een positieve zwangerschapstest vast. Ik was natuurlijk hartstikke blij, maar het eitje bleek niet op de juiste plek te zitten. Gynaecologen hoopten nog dat het zou verplaatsen, maar na bijna een week van intense pijn en onzekerheden moest de zwangerschap operatief beëindigd worden.

In het ziekenhuis had het personeel me al verteld dat ik vrij snel weer zwanger kon worden, dat zagen ze na een miskraam wel vaker. Ik was dan ook zo blij dat ik na een maand weer zwanger bleek te zijn.”

De zwangerschap

“De zwangerschap verliep aan het begin heel goed. Ik ben geen dag misselijk geweest en ik voelde me heel mooi en straalde. Ik fantaseerde over papa en mama zijn en samen met ons kindje op vakantie gaan. Gavin en ik zijn grote Luxemburgliefhebbers en ik zag al voor me hoe we met zijn drieën – hij met zijn eigen rugzakje – door de bossen van Luxemburg zouden wandelen.

Toen ik 35 weken zwanger was, merkte ik dat het niet goed zat. Gavin en ik waren thuis nadat we eerder die dag kleertjes hadden gekocht, en ik kon me niet meer goed herinneren wanneer ik hem voor het laatst had gevoeld. Ik begon een beetje te porren en duwen op mijn buik, in de hoop hem wakker te maken, maar er kwam geen reactie. Uiteindelijk belde ik toch het ziekenhuis. Het gesprek had nog geen minuut geduurd of we moesten meteen komen. Dat verbaasde me. Moest ik niet eerst iets proberen, zoals een douche nemen of iets kouds drinken?

Onderweg naar het LUMC wisten Gavin en ik allebei eigenlijk al dat het niet goed zat, maar we durfden het geen van beiden uit te spreken. ‘Hij kan toch niet zomaar doodgaan?’ vroeg ik. ‘Nee, natuurlijk niet!’ zei Gavin.”

Geen hartslag

“In het ziekenhuis werden we meegenomen naar een kamer. Er werd door verschillende artsen een echo gemaakt en we kregen de bevestiging waar we al zo bang voor waren: ze konden geen hartslag vinden. Ik heb toen zo hard geschreeuwd.

Er volgden verschillende belangrijke bloedonderzoeken en gesprekken met artsen. Mijn moeder wist dat we naar het ziekenhuis waren gegaan, maar nu moest ik haar vertellen dat Lucas niet meer leefde. Zodra ze het nieuws hoorde, kwam ze direct naar ons toe. Het was fijn om haar even vast te kunnen houden.”

Moeilijkste telefoontje ooit

“Om half 2 ’s nachts zijn we naar huis gereden. Mijn ouders zijn gescheiden, dus onderweg naar huis belde ik mijn vader. Hij neemt eigenlijk altijd op – hoe laat ik ook bel – maar deze keer hoopte ik dat hij dat niet zou doen. Ik wilde niet hoeven zeggen wat er aan de hand was. Maar hij nam op, en toen moest ik het zeggen: ‘Hij is dood, hij is er niet meer.’ Ik denk dat het het zwaarste telefoontje was dat ik ooit heb moeten plegen.

Dat weekend hebben Gavin en ik meteen veel geregeld voor de begrafenis. We wilden ons kindje op een natuurbegraafplaats begraven, dus we hebben een mandje voor hem uitgezocht waar hij in kon. Ik ben dat weekend zelfs nog naar de Prénatal gegaan, want ik wilde dat ons kindje een mooi pakje zou krijgen. Dat was wel heel moeilijk. Stond ik daar, als zwangere vrouw in een winkel vol mensen die niet wisten dat mijn baby dood was.”

De bevalling

“In het ziekenhuis zijn Gavin en ik op de dag van de bevalling heel goed opgevangen. Ik vond het prettig dat die dag helemaal in het teken stond van mijn comfort. Wanneer ik pijn had, kreeg ik pijnstilling. Het klinkt misschien raar, maar het ging niet meer om het comfort van een baby.

Op dinsdagochtend 19 november is Lucas om 4.59 uur geboren. Het eerste wat ik dacht toen ik hem zag, was: ‘Dat is mijn kind.’ Ik keek naar zijn neusje, naar zijn oren, zijn haartjes. Hij leek precies op Gavin. Hij was zo mooi en knap.

Lucas werd in een bedje naast me gelegd. Ik wilde hem niet optillen of op mijn borst hebben, dat voelde voor mij niet goed. Hij was zo kwetsbaar en fragiel, bij elke beweging liet er vel los. Wel heb ik een mutsje bij hem opgedaan dat ik zelf had gehaakt. Een verpleegkundige nam hem vervolgens mee naar een andere kamer om hem aan te kleden.”

Herinneringen gemaakt

“Een paar uur na de bevalling stond er een fotograaf van Stichting Make a Memory in onze kamer. Hij heeft prachtige foto’s gemaakt van Lucas en van ons drieën. Mijn ouders, broer, schoonzus en mijn beste vriendin hebben Lucas persoonlijk ontmoet. We wilden hem zo graag aan iedereen voorstellen, ook al leefde hij niet meer.

Voor onze familie was het belangrijk om Lucas te ontmoeten, maar ook om tegelijkertijd afscheid te kunnen nemen. Mijn broer was voorafgaand best angstig. Je ziet tenslotte niet iedere dag een overleden iemand. Maar we hebben onwijs fijn gekletst samen; wat was hij een trotse oom. De hele ochtend hebben Gavin en ik herinneringen kunnen maken, daarna is hij opgehaald om naar het mortuarium te gaan. We wilden hem niet meenemen naar huis, maar hem ook niet achterlaten.”

De begrafenis

“De volgende dag kwam de begrafenisondernemer bij ons thuis. Zij heeft vooral de zakelijke dingen geregeld. Alle andere dingen wilden we graag zelf doen, zoals hem aangeven bij de gemeente. Ik dacht: dat is het enige wat ik voor hem kan doen. Bovendien, wat moest ik anders? Thuis maar de hele dag op de bank huilen?

Op de dag van de begrafenis hebben we Lucas opgehaald in een mooie zwarte Jeep Wrangler Sahara, die mijn broer voor ons geregeld had. Hierin zijn we met z’n drieën naar de natuurbegraafplaats gereden. Dat was eigenlijk een mooi en blij moment voor ons, hoe gek dat ook klinkt. Het was het eerste en enige moment waarop we echt met z’n drieën samen waren als gezin.

De begrafenis zelf wilden we klein houden, zonder herdenking of dienst. Lucas lag in een mandje met daaromheen een bloemenband waarin iedereen bloemen kon steken. Samen met onze familie hebben we de bloemen in de band gestoken, het werd een echte bloemenzee. Daarna was er een moment van stilte, waarin iedereen zijn eigen moment kreeg. Hierna liet onze familie ons alleen en hebben Gavin en ik Lucas in zijn graf gelegd en er aarde op geschept. We vonden het belangrijk om dat afscheid met z’n tweeën te kunnen doen.”

Tussen leegte en hoop

“De week na de begrafenis vond ik de leegte in huis moeilijk. Ik dacht vaak: als Lucas er was geweest, zouden we nu dit of dat doen. Ook de eerste keer een baby vasthouden was pittig. Dan dacht ik: zo zou Lucas nu zijn geweest.

Het allerzwaarst vond ik het verdriet waar je geen controle over hebt, het verdriet dat je plotseling overvalt. Of je nu in de auto zit, in de Albert Heijn bent of op de bank zit: je kunt je opeens zo extreem verdrietig voelen dat je niet kunt voorkomen dat je in huilen uitbarst. Dat was heel moeilijk.”

Opnieuw zwanger

“In september 2025 bleek ik opnieuw zwanger. Ik was heel blij, maar tegelijkertijd ontkende ik het een beetje. Ik had het er niet met vriendinnen over en ik kocht lang geen babyspullen. Ik was heel realistisch: een mooie echo betekende nog niet dat ik ook echt een kind zou krijgen.

Ik was best angstig dat het weer mis zou gaan en ging elke week naar de verloskundige om naar het hartje te luisteren. Maar toen ik de twintig weken voorbij was en ik haar begon te voelen, kreeg ik er vertrouwen in dat mijn lijf me dit keer niet in de steek zou laten.”

Grote broer

“In april dit jaar is onze dochter Feline geboren. We wilden de geboorte laten opnemen, zodat het geluid van haar eerste huilen voor altijd vast zou staan. Toen ik haar hoorde, ervoer ik echt oncontroleerbare vreugde, alleen maar trots en liefde!

Voor iedereen om ons heen is Lucas met de komst van Feline grote broer geworden. Mijn moeder noemt hem als ze tegen Feline praat, en mijn neefje van drie zegt ook dat Lucas de broer van Feline is. En als Feline op de commode ligt te brabbelen tegen de muur, zeg ik weleens dat ze met Lucas aan het kletsen is. Er is eigenlijk geen dag dat ik niet aan hem denk. En er is ook geen dag dat ik hem niet mis.”

Geboren in stilte

“Ik ben altijd bang geweest dat ik mijn herinneringen aan Lucas kwijt zou raken. Ik weet bijvoorbeeld niet meer hoe hij ruikt, dat vergeet je gewoon. Toen ik een oproep zag om mee te werken aan het boek Geboren in Stilte, dacht ik meteen: dit is mijn kans om het voor altijd vast te leggen.

Ik hoop dat mensen na het lezen van ons verhaal meenemen dat het niet uitmaakt welke keuzes je maakt bij een stilgeboren kindje. Toen het ons overkwam, vroeg ik me steeds af: wat moet ik doen, wat is normaal? Ik heb Lucas niet op mijn borst gehad, opgetild of aangekleed, omdat dat voor mij niet goed voelde, en we hebben hem ook niet mee naar huis genomen. Ik wil ouders meegeven dat ze moeten doen wat voor hen goed voelt. En als die keuze vijf minuten later weer verandert, dan is dat ook goed.”

Tijdens Baby Loss Awareness Week, van 9 tot en met 15 oktober 2026, verschijnt het boek Geboren in Stilte. Zeventien ouders doorbreken hierin het zwijgen over hun stilgeboren kind en vertellen over een verlies dat voor de buitenwereld vaak onzichtbaar blijft. 

Geschreven door Sabine van der Spoel

Ze zeggen dat je je nooit 100 procent kunt voorbereiden op het ouderschap, maar tegen beter weten in doet Sabine toch een poging. Wat zijn de voor- en nadelen van gentle parenting? En hoe houd je het ook een beetje leuk voor jezelf? Hoewel ze zelf nog geen kinderen heeft, blijkt haar zoektocht naar antwoorden een onuitputtelijke bron van inspiratie voor de artikelen die ze schrijft voor J/M Ouders. Als ze niet achter haar laptop zit om te schrijven, gaat ze graag naar concerten en de bioscoop, maakt ze een relaxte wandeling door het bos of is ze haar volgende reis aan het plannen.

Reacties