Ruth Smeets Leeftijd vandaag, 09:05

Leestijd: 7 minuten

Nederlands gezin emigreerde naar Texas: ‘Het liefst hadden we iedereen met ons meeverhuisd’

Toen Rio van der Sluis en haar gezin de kans kregen om voor het werk van haar man naar Texas te verhuizen, hoefden ze niet lang na te denken. Toch bleek de overstap een stuk ingrijpender dan ze vooraf konden bedenken.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

“Toen de vraag kwam of we voor het werk van mijn man naar de Verenigde Staten wilden verhuizen, was dat eigenlijk meteen een ja. De opdracht zou drie jaar duren en de kinderen zaten allebei nog op de basisschool: Serena in groep 7 en James in groep 5. Als we dit wilden doen, was dit het moment.

Drie jaar is eigenlijk niks op een heel leven. Het leven dat we in Nederland hadden, kunnen we altijd nog oppakken. Maar deze kans en dit avontuur komen niet zomaar voorbij. We stonden er met z’n vieren positief in.”

Een avontuur dat even stilviel

“De verhuizing verliep niet vlekkeloos. De maandag vóór onze vlucht kwam James heel ongelukkig terecht. Bijna zijn hele patellapees was doorgesneden. Hij moest worden geopereerd, kreeg eerst een week gips en daarna een spalk en een brace. Zes weken lang mocht hij niet lopen.

Ineens stond alles stil. Gezondheid is natuurlijk het belangrijkste. Toen bleek dat hij goed zou herstellen, besloten we alsnog te gaan. James was nog niet helemaal beter, maar kon op krukken lopen en zag het zelf zitten. De oriëntatieweek voor een internationale school in Houston werd hartstikke leuk en uiteindelijk was iedereen overtuigd.

Door zijn ongeluk miste James wel een paar dingen die hij voor het laatst in Nederland zou doen. Dat was moeilijk voor hem, maar ook voor ons als ouders. De kinderen waren oud genoeg om te begrijpen wat er allemaal ging veranderen. Vooral in de laatste maand voor vertrek drong het tot ze door wat, en vooral wie, ze gingen missen.”

Dichtbij familie en vrienden

“We woonden in een klein dorp in Nederland, dicht bij onze ouders, broers en zussen. We zagen elkaar vaak. Onze vrienden woonden ook allemaal in de buurt. Iedereen was blij voor ons, maar ze vonden het ook lastig. Voor ons begon een nieuw avontuur, maar voor de mensen die achterbleven veranderde hun leven minder.

Onze ouders waren meteen enthousiast toen ze hoorden over ons plan. Natuurlijk zouden ze ons missen, maar ze vonden ook dat we dit avontuur moesten aangaan. Mijn zusjes vonden het moeilijker. Zij hadden zelf net kinderen gekregen en wisten dat ze ons en de kinderen veel minder zouden zien. De sterke band die kinderen opbouwen als ze klein zijn, ontwikkelen ze nu helaas minder.

Het liefst hadden we iedereen met ons meeverhuisd. We willen ons nieuwe leven delen en laten zien hoe het is. Maar dat kan niet.”

Een puzzel in Texas

“De eerste weken en maanden na aankomst stonden vooral in het teken van regelen. Soms was het echt een puzzel om iets voor elkaar te krijgen. Ik denk dat het pas na ongeveer een jaar een beetje stabiel werd.

We moesten ook wennen aan hoe duur alles is. De salarissen liggen hier weliswaar hoger, maar boodschappen, zorg, uiteten gaan en dagjes weg kosten veel. En overal wordt veel fooi gevraagd. Inmiddels zijn we daaraan gewend.

Ook het eten vond ik lastig. Ik heb het gevoel dat er hier veel meer troep in voeding zit. Daarin hebben we inmiddels onze weg gevonden, maar het was wel iets waaraan ik moest wennen.”

Een moeilijke start op school

“Onze zoon had geluk: hij zit bij een Nederlands jongetje in de klas dat hem met van alles kan helpen en in het begin voor hem kon vertalen. Daardoor had James al snel vriendjes. Voor Serena was de start anders. Ze was elf, sprak geen Engels en had geen Nederlandse of Belgische kinderen in haar klas die konden helpen. Dat was een pittige periode.

Ze vertrok uit Nederland als een sterk meisje met zelfvertrouwen, maar dat was ineens weg. We vonden het moeilijk om te zien dat ons kind niet gelukkig was. Ze wilde niet meer naar school en sloot zich soms op in haar kamer. Toch was naar school gaan de enige manier om door die periode heen te komen en de taal te leren.

Serena en James kregen allebei extra Engelse les in kleine groepjes, samen met klasgenoten die de taal ook nog leerden. Het ging steeds beter. Na de kerstvakantie voelde het goed voor Serena en had ze haar vriendinnen gevonden. Het hielp dat veel kinderen op de internationale school in een vergelijkbare situatie zitten. Ze zijn vriendelijk en begripvol voor elkaar.”

Minder vrijheid voor de kinderen

“We wonen nu bijna anderhalf jaar in Texas en sommige dingen blijven wennen, zoals de afstanden. We missen vooral de vrijheid die de kinderen in Nederland hadden. Kinderen spelen hier minder buiten. We komen uit een dorp en waren gewend dat onze kinderen zelfstandig naar school fietsten, buiten speelden of een ijsje haalden. Dat is hier anders, ook al wonen we in een veilig gebied.

Ik merk ook hoe voorzichtig ouders hier zijn. Het is lastig om precies uit te leggen, maar ik denk dat Nederlanders hun kinderen makkelijker laten ontdekken. Als James eens wild of gek doet, zeggen mensen hier al snel ‘doe voorzichtig’, terwijl wij denken: er is toch niks aan de hand?”

Countrymuziek, laarzen en pick-ups

“Het leuke aan Texas is dat er veel te doen is. Wil je ergens eten, dan is er ontzettend veel keuze. Ook voor een dagje weg zijn er volop bijzondere plekken. Veel dingen zijn precies zoals we ze kennen uit series en films.

Nieuwe dingen ontdekken vinden we het leukst. In de vakanties proberen we zoveel mogelijk op pad te gaan en het land te leren kennen. Elke staat is anders en heeft weer eigen gewoontes. Texas heeft bijvoorbeeld veel stadjes met een echte countryvibe. Bij een barbecuerestaurant op het platteland lopen mensen tijdens hun zakenlunch op laarzen en met hoeden op. Op het parkeerterrein staan overal pick-ups. Zo ziet het leven hier er gewoon uit.”

Sterk als gezin

“Toch is er ook gemis naar Nederland. Het meest missen we natuurlijk familie en vrienden, maar ook het brood. Hoe vaak we ook proberen hier iets te vinden wat lijkt op brood van een Nederlandse bakker, het blijft toch anders. En de kinderen missen vooral nog steeds de vrijheid die ze in Nederland hadden.

Door de emigratie zijn we veel meer op elkaar aangewezen. We moeten het met z’n vieren doen, want er is niemand anders. Dat went na een tijdje. Vaak vinden we het juist fijn om dingen met elkaar te doen en met niemand anders rekening te hoeven houden.”

Advies voor anderen

“Mocht je als gezin de kans krijgen om voor werk naar de Verenigde Staten te verhuizen, dan zou ik zeker aanraden om ervoor te gaan. Zoiets ingrijpends kan je leven verrijken. Het is uitdagend om ergens helemaal opnieuw te beginnen, maar ook heel leuk.

Mijn tip: verzamel zoveel mogelijk informatie over hoe alles geregeld moet worden, want het kan echt een puzzel zijn. Vraag hulp aan mensen die de stap al hebben gezet en geef jezelf en de kinderen de tijd. Je bouwt je leven helemaal opnieuw op. Dat heeft tijd nodig.”

Een les in loslaten

“De opdracht van mijn man loopt in principe tot de zomer van 2028. Wat er daarna gebeurt, zien we dan wel. We hebben geleerd dat het expatleven onzeker is. Je bent afhankelijk van een bedrijf en van wat de volgende stappen zijn.

Daarom hebben we de behoefte aan vastigheid een beetje losgelaten. Dat maakt het makkelijker om te schakelen als dat nodig is. We zien op de internationale school veel mensen bij wie er steeds iets verandert. We houden ons dus nergens aan vast.”

Meer lezen over emigreren met kinderen?

In onze rubriek Ons leven in het buitenland delen we regelmatig verhalen van gezinnen die de stap wagen en emigreren. Vaak zijn dat inspirerende succesverhalen, maar emigreren kent ook uitdagingen, zeker voor kinderen. Wat doet zo’n grote verandering met hen? En waar moeten ouders rekening mee houden? Deze experts vertellen wat emigreren voor een kind kan betekenen.

• Taalexperts waarschuwen: 7 op de 10 emigrerende gezinnen onderschatten dit risico voor hun kind
• Francis Bak ziet nieuwe trend: steeds meer ouders willen emigreren vanwege hun kind
• Emigratie-expert Karin Wouters: ‘Kinderen ervaren emigreren totaal anders dan ouders’
• Expert over emigreren met kinderen: waarom enthousiasme en weerstand vaak iets heel anders betekenen

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.

Reacties