Marloes Graat Persoonlijke verhalen vandaag, 13:02

Leestijd: 5 minuten

Moeder Daisy (33): ‘De vlinders voor mijn zoon kwamen pas na drie jaar, niet direct na zijn geboorte’

Tijdens haar zwangerschap had Daisy De Meyer (33) een helder beeld voor ogen: een baby’tje om heerlijk mee te kroelen en intieme momentjes tijdens borstvoeding geven. Ze had er lang naar uitgekeken. Maar toen haar zoontje net geboren was en op haar borst lag, voelde ze vooral iets anders: paniek.

“Ik dacht: oh my god, jij bent zo kwetsbaar en afhankelijk. Ik moet ervoor zorgen dat hij in leven blijft en dat hij goed wordt opgevoed. Dat is best wel een verpletterende verantwoordelijkheid, die me enorm overviel.”

Waar ze in de zwangerschap vooral het romantische plaatje zag: een schattige babykamer, een mooie kinderwagen, de opvang geregeld; sloeg dat gevoel om zodra haar zoon er echt was. “Tot en met drie jaar vond ik wel gewoon struggelen. Was het wel echt zorgen? Je komt ook in een modus terecht van slaapjes, wakkertijden timen, voedingen, verschonen: heel praktisch allemaal.” De alles overheersende liefde waar ze over had gehoord, bleef uit. “Ik moest mijn baby in leven houden en ik moest zorgen dat jij groeit. Maar die vlinders, dat gevoel, dat had ik echt niet in het begin. Het was ook niet dat ik op een donkere wolk zat of een postnatale depressie kreeg, maar zeker geen roze wolk. Ik denk meer een lichtgrijze wolk.”

Valse start

Het hielp niet dat de start zwaar was. Daisy kreeg een zwangerschapsvergiftiging, beviel te vroeg en werd na de bevalling drie keer geopereerd: er was placentaweefsel achtergebleven en tien dagen na de geboorte moest er zelfs 112 gebeld worden. Daarbovenop was haar zoon een extreme huilbaby. “Heel je leven staat in het teken van herstellen na de bevalling en elke keer wordt dat herstel weer uitgesteld door nog een operatie.” Daarbovenop kwam ook nog corona, waardoor ze langer dan gepland thuis kwam te zitten.

De eerste drie jaar noemt ze eerlijk: struggelen. “Het was niet dat ik mijn kind dan niet graag zag, maar het was heel functioneel: je moet eten, je moet slapen, je hebt kleren nodig.” Daarbij voelde ze zich schuldig. “Ben ik wel een goede moeder? Heb ik hier wel recht op om mij zo te voelen? Ik wilde zo graag moeder worden en kijk nu. Ook ben ik toen weleens bang geweest of die vlindergevoelens nog wel zouden komen. Ik dacht: wordt dit ooit meer dan alleen maar rationeel zorgen voor? Ik voelde me heel schuldig over die gedachten.”

Felle reacties van haar omgeving

Steun vond ze bij haar beste vriendin, die drie maanden na haar ook een moeilijke baby kreeg die slecht sliep. “Dan heb je wel veel aan elkaar. Dan kun je met elkaar echt lachen en zeggen: god, die is soms toch wel heftig.” Die eerlijkheid stond in schril contrast met reacties van buitenaf.

Toen Daisy tijdens de lunchpauze op school voor de grap zei dat ze haar huilende baby weleens in zijn maxicosi ‘gratis mee wilde geven’, viel dat niet goed. Een oudere collega reageerde: “Ondanks dat je kind veel huilt, zie je hem toch graag?“ Later, toen ze aangaf soms gewoon een avond voor zichzelf nodig te hebben, kreeg ze te horen: “Jij wou toch zo graag een kindje? Hoe kun je nou zeggen dat je soms gewoon een avond voor jezelf wil?“ Vooral de oudere generatie begreep dat niet, merkte Daisy. “Ik dacht: juist omdat ik daar, van een adempauze, een betere moeder van word.”

Van twee naar één kind

Daisy en haar man hadden in hun hoofd een gezin met twee kinderen. Maar na de geboorte van hun zoon zijn ze het snel samen over eens: één kind past beter bij ons. Haar man liet zich uiteindelijk zelf steriliseren. Voor haar is het belangrijk om meer te zijn dan alleen moeder: ze combineerde het moederschap met een HBO-studie, geeft les en wil nog een master-opleiding gaan volgen.

Die ruimte voor zichzelf pakt ze ook letterlijk: sinds haar zoon twee was, gaat Daisy elk jaar vijf dagen op reis met haar vriendin, zonder partner en kind. De eerste keer het vliegtuig in stappen vond ze heel spannend. “Ik dacht: oh fuck, ik ben nu gewoon tweeënhalf uur niet bereikbaar. Maar vanaf het moment dat ik weg was, dacht ik: oké, nu ben ik gewoon vijf dagen met mezelf.”

Die vlinders kwamen er wél

Het gevoel van pure verliefdheid kwam uiteindelijk wél, al duurde het tot haar zoon ongeveer drie jaar was. “Dat klinkt heel lang, hè? Maar het heeft bij mij heel lang moeten groeien voor ik voelde: Oké, ik ben moeder en wij doen iets goeds. Vooral toen hij kon lopen en praten en samen dingen ondernemen mogelijk werd, veranderde er iets.” Inmiddels, vertelt Daisy, voelt de band met haar zoontje alsof haar hart buiten haar lijf leeft.

Dat werd extra voelbaar tijdens een recente back-to-basics camping in de Ardennen met het gezin, waar niks was behalve een beekje. Terwijl haar zoon daar enthousiast rondstruinde en riep: “Mama, kijk een beverdam! Kijk mama, dit heb ik gebouwd!”, voelde Daisy zich intens gelukkig. “Ik kan dan helemaal sentimenteel worden en voel echt die vlinders van trotsheid in mijn buik. Dan denk ik: hoe ben jij zo’n leuk kind geworden?”

Geen handleiding, wel vertrouwen

Aan andere moeders die worstelen met datzelfde gevoel, twijfelen of de liefde wel ooit zo overweldigend zal aanvoelen als anderen beschrijven wil Daisy zeggen. “Geef en gun jezelf die tijd. Niemand kan je voorbereiden op wat komt, er is geen handleiding voor. Met de dag dat hij groeit, groeide ik ook als mama.”

Ook benadrukt Daisy hoe belangrijk het is om je gevoelens te uiten en delen met vriendinnen: “Als je het allemaal voor jezelf houdt, dan creëren we een façade waarin mensen denken: Oei, nee, maar niemand zegt ooit dat het moeilijk of heftig is die eerste jaren van het ouderschap. Juist door het bespreekbaar te maken, breek je een lans en beseffen andere moeders: ik ben niet de enige die het moederschap zwaar vindt.”