Lisette Gerbrands Gezin vandaag, 13:03

Leestijd: 7 minuten

Lotte (34) en Susan (36) zochten een donor en ontdekten wat er misging: ‘Dit moet anders’

Lotte (34) en Susan (36) wilden een bekende donor voor hun kinderen, maar liepen tijdens hun zoektocht tegen onverwachte problemen aan. Hun ervaring leidde tot Flavie, een nieuw Nederlands donorplatform. “Je moet ook nadenken over het belang van het kind.”

Toen Lotte van der Weyde-In den Kleef (34) en Susan van der Weyde-In den Kleef (36) besloten dat ze een gezin wilden vormen, wisten ze één ding zeker: ze wilden hun kind van jongs af aan kunnen vertellen wie zijn biologische vader is. De zoektocht naar een geschikte donor verliep anders dan verwacht. Uiteindelijk kregen ze twee kinderen met dezelfde donor én richtten ze vanuit hun eigen ervaringen het platform Flavie op. “Je begint met een kinderwens, maar je moet ook nadenken over het belang van het kind dat daaruit voortkomt.“

“Susan en ik leerden elkaar veertien jaar geleden kennen en wisten al snel dat we samen een toekomst wilden. We waren jong, reisden veel en hadden alle tijd. Een kinderwens was er wel, maar speelde vooral op de achtergrond. Tot we ongeveer vijf jaar geleden merkten: nu willen we er echt werk van maken.

Waarom een donor uit de vriendenkring toch te dichtbij kwam

Susan had altijd al een sterke kinderwens gehad. Omdat zij wat ouder is dan ik, besloten we dat zij als eerste zwanger zou worden. We wilden graag met een bekende donor een gezin vormen. We vonden het belangrijk dat ons kind vanaf de start zou weten wie zijn biologische vader is en dat die persoon op een bepaalde manier onderdeel van het leven zou kunnen zijn. Eerst dachten we aan iemand uit onze eigen vriendenkring.

Een aantal mensen stond ervoor open om ons te helpen. Toch kwamen we erachter dat een donor die ook een goede vriend is, misschien wel erg dichtbij komt. Je ziet elkaar regelmatig en er kunnen verwachtingen ontstaan die je vooraf niet kunt overzien. Op een avond zaten we met een glas rode wijn op de bank en besloten we het anders aan te pakken. We gingen onze sociale media langs en keken wie misschien een geschikte donor zou kunnen zijn. Uiteindelijk bleef er één man over. We stuurden een bericht en hij reageerde positief.

Na 1,5 jaar stopten Lotte en Susan met hun eerste donor

We namen ongeveer anderhalf jaar de tijd om elkaar goed te leren kennen. We spraken af, voerden veel gesprekken en het voelde lange tijd goed. Tot we bij het donorcontract kwamen en hij vertelde over zijn eigen kinderwens. Voor ons was dat een belangrijk signaal. We wilden niet dat de donor een vaderrol zou krijgen of op een manier betrokken zou raken die voor ons gezin niet goed zou voelen.

We besloten samen te stoppen. Dat was best lastig. Je bent dan weer terug bij af, na een lange periode waarin je juist dacht dat het zou gaan lukken. We wisten niet goed waar we opnieuw moesten beginnen. Tot we online een platform voor wensouders en donoren vonden. Daar kwamen we in contact met verschillende mannen en uiteindelijk vonden we iemand met wie het meteen goed voelde. We spraken meerdere keren af en namen de tijd om elkaar te leren kennen. Toen Susan zwanger raakte, ging het snel. In 2023 werd onze dochter geboren.

Waarom ze voor hun tweede kind dezelfde donor kozen

Toen onze dochter ongeveer een jaar oud was, begon het weer te kriebelen. We wilden graag nog een kind. Omdat Susans eerste zwangerschap goed was verlopen, besloten we dat zij opnieuw zou dragen. Ik heb PCOS en bovendien vonden we het mooi als onze kinderen 100 procent genetisch verwant zouden zijn. We spraken daarom opnieuw af met dezelfde donor.

In mei 2025 werd onze zoon geboren. Inmiddels zijn we met zijn vieren en voelt ons gezin compleet. Onze donor is nog steeds op een prettige manier betrokken. Hij woont in het westen van het land en wij in het zuiden. Ongeveer twee keer per jaar spreken we af en tussendoor hebben we regelmatig contact. We noemen hem onze donorvriend. Hij heeft ons geholpen om een gezin te krijgen, maar wij zijn de mama’s en dat schept voor iedereen duidelijkheid.

Hun eigen donorzoektocht leidde tot platform Flavie

Juist doordat we dit traject zelf hebben doorlopen, ontdekten we hoeveel vragen er zijn. Waar begin je? Hoe leg je afspraken vast? Heb je een notaris of advocaat nodig? Hoe zit het met erkenning en adoptie? En misschien nog belangrijker: hoe zorg je ervoor dat je keuzes niet alleen goed voelen voor jou als wensouder, maar ook voor het kind dat er uiteindelijk komt? Op veel van die vragen konden we nergens een duidelijk antwoord vinden.

Vier weken na de geboorte van onze zoon stonden we bij de Kamer van Koophandel om ons bedrijf in te schrijven. Susan en ik richtten samen Flavie op, een Nederlands platform voor wensouders en donoren. Met onze achtergrond in marketing, communicatie en sales wilden we iets maken waar wij zelf behoefte aan hadden gehad: een veilige, betrouwbare en toegankelijke plek waar mensen elkaar bewust kunnen vinden.

Het platform waar wij onze donor gevonden hadden, voelde niet altijd goed voor ons. Er was geen check op identiteit, en we hebben ook meerdere gesprekken gevoerd die niet prettig waren. Bij Flavie besteden we daarom aandacht aan betrouwbaarheid, transparantie en informatie. Want bij een donortraject gaat het wat ons betreft niet alleen om de wens van de volwassenen. Je begint misschien met de gedachte: wij willen graag een kind. Maar dat kindje wordt ouder. Het krijgt vragen en wil weten waar het vandaan komt en wie zijn biologische ouder is. Die kant van het verhaal vinden wij minstens zo belangrijk.

Flavie wil meer Nederlandse zaaddonoren vinden

We kwamen er ook achter dat er in Nederland relatief weinig zaaddonoren zijn. Daardoor zijn mensen vaak afhankelijk van buitenlandse klinieken en donoren. Dat kan de afstand tot een donor groter maken, terwijl het risico op massadonatie juist groter kan zijn. Kinderen die genetisch aan elkaar verwant zijn, kunnen elkaar later bovendien tegenkomen zonder dat ze daarvan weten. Met Flavie willen we binnen Nederland donoren werven. Onze donor had zijn eigen kinderen, maar wilde daarnaast ook iemand helpen bij deze grote wens.

Er is nog veel onbekendheid rondom donorschap en het onderwerp is soms een taboe. Ook bij heterostellen die met vruchtbaarheidsproblemen te maken hebben, wordt een donortraject niet altijd open besproken. Wij vinden dat jammer. Hoe meer openheid er is, hoe beter mensen zich kunnen voorbereiden op wat het betekent voor henzelf én voor hun toekomstige kind. Met Flavie willen we mensen met een onvervulde kinderwens helpen, maar vooral ook het bewustzijn vergroten over wat er na de geboorte komt.

Lotte overweegt nu zelf eiceldonor te worden

Ons eigen gezin is inmiddels compleet. Toch sluit ik niet uit dat ik ooit zelf eiceldonor zou worden. Wat wij van een ander hebben ontvangen, is van onschatbare waarde en we willen een ander ook heel graag helpen wanneer we iemand vinden waarmee de klik goed is. Als ik daarmee een ander stel zou kunnen helpen, zou ik dat heel mooi vinden. Voor het juiste gezin zou ik dat zeker overwegen.

Misschien maakt dat de cirkel wel helemaal rond. Ooit waren wij op zoek naar iemand die ons kon helpen een gezin te vormen. Nu willen wij met Flavie vooral zorgen dat anderen die zoektocht op een bewuste, veilige en open manier kunnen maken. En daarbij steeds één ding voor ogen houden: wat is uiteindelijk het beste voor het kind?”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.

Reacties