Anne Tonen Gezondheid vandaag, 11:01

Leestijd: 5 minuten

Vijf weken na de bevalling kreeg Alies borstkanker: ‘Mijn overlevingskans was nog maar 18 procent’

Vijf weken na de geboorte van haar zoontje Hein stond het leven van Alies Hoppentocht (35) volledig op zijn kop. Wat begon als een controle van een pijnlijke borst, eindigde in de diagnose borstkanker. Terwijl ze nog herstelde van de bevalling, belandde ze in een wereld van chemo, operaties en overlevingskansen.

“Ik was 32 toen ik moeder werd. Een week voor mijn 33e verjaardag hoorde ik dat ik ziek was. Op mijn verjaardag kreeg ik te horen dat mijn overlevingskans voor de komende vijf jaar 18 procent was. Dat was wel een andere verjaardag dan ik me had voorgesteld.”

De eerste weken met baby Hein waren, ondanks de heftige bevalling, bijzonder. “Hij was echt een voorbeeldbaby. Heel tevreden. We waren net een gezinnetje geworden.”

Waarom haar borstklachten eerst aan de zwangerschap werden toegeschreven

Maar tijdens haar zwangerschap voelde Alies al dat er iets niet klopte. “Mijn borst voelde hard. Ik ging ermee naar de huisarts, maar er werd gedacht dat het bij de zwangerschap hoorde. Er is nog weinig bekend over zwangerschapgerelateerde borstkanker, waardoor klachten al snel worden toegeschreven aan hormonale veranderingen.”

Na de bevalling bleef het gevoel knagen. “Voor de zekerheid kreeg ik een mammografie. Mijn ouders zouden voor het eerst op Hein passen. We dachten: we zijn zo weer thuis.” Maar tijdens het onderzoek veranderde de sfeer direct. “De radioloog trok helemaal wit weg. Ik voelde meteen: dit is mis. Hij zei alleen: ‘Ik weet niet wat het is, maar ik zie dat het niet goed is.’ Niet veel later kreeg ik de diagnose borstkanker.”

Terwijl de kraamperiode eigenlijk nog maar net begonnen was, volgden gesprekken over chemotherapie, operaties en zelfs het invriezen van eicellen. “Door de chemo kon ik onvruchtbaar worden en kwam ik in de overgang terwijl ik net moeder was geworden.”

Toch hoefde Alies niet lang na te denken. “Mijn tumor was al tien centimeter. Ik dacht alleen maar: ik heb liever dat Hein een moeder heeft dan dat hij ooit misschien een broertje of zusje krijgt.”

Waarom Alies haar zoon soms niet mocht knuffelen

Naast de angst om dood te gaan, maakte Alies zich grote zorgen over haar rol als moeder. “Door de chemo mocht ik een deel van de tijd geen huid-op-huidcontact met Hein hebben. Iedereen zegt hoe belangrijk dat is voor de hechting. Ik dacht alleen maar: hoe moet dit ooit goedkomen?”

Ze schakelde direct een hechtingsexpert in. “In de weken dat het wél mocht, zat ik bijna de hele dag met hem huid-op-huid. En als het niet mocht, bleef ik tegen hem praten. ‘Mama kan je nu niet knuffelen, maar ik wil dat wel. We gaan alles inhalen.’ Dat soort dingen.”

Die bewuste aanpak wierp volgens haar vruchten af. “Bij het consultatiebureau letten ze extra goed op gezinnen zoals die van ons. Hein bleek veilig gehecht en liep zelfs voor in zijn ontwikkeling. Dat vond ik misschien wel het mooiste compliment. We zijn veel kwijtgeraakt, maar dit hebben we goed gedaan.”

‘Dat was een enorme mindfuck’

Niet alleen de chemotherapie, ook meerdere operaties maakten het moederschap ingewikkeld. “Mijn borsten zijn geamputeerd. Na iedere operatie mocht ik wekenlang niet tillen. Dan valt je kind en mag je hem niet oppakken. Je weet dat je je lichaam moet sparen, omdat er anders over tien jaar misschien geen moeder meer is om hem vast te houden. Dat is zo’n enorme mindfuck.”

Ook haar man Hans kreeg het zwaar te verduren. “We kwamen thuis na de diagnose. Ik lag net in bad toen ik hem hoorde huilen op een manier die ik nog nooit had gehoord. Hein lag naar zijn flesje te happen terwijl Hans voor zich uit staarde. Hij was er helemaal niet meer.”

Omdat Alies zelf nog herstellende was van de bevalling, besloten ze tijdelijk apart van elkaar bij hun ouders te verblijven. “Ik kon niet voor Hans zorgen en hij niet voor mij. Gelukkig heeft hij alle hulp aangenomen die er was, onder andere EMDR. Dat heeft hem enorm geholpen.”

Met een baby naar de chemotherapie: hoe Hein opgroeide in het ziekenhuis

Soms kon er geen oppas geregeld worden en ging Hein gewoon mee naar de chemotherapie. “De verpleegkundigen kenden dat kleine baby’tje dat rustig zijn flesje zat te drinken terwijl zijn moeder aan het infuus lag. Het was een bizar beeld, maar voor Hein werd het ziekenhuis juist een vertrouwde plek.”

Dat merkt Alies nu nog steeds. “Laatst wees hij in het ziekenhuis naar de afdeling en zei: ‘Daar maken ze mama beter.’ Dat ontroerde me enorm. Voor hem is het ziekenhuis geen enge plek, maar juist iets positiefs.”

‘Ik ben nog altijd hyperalert’

Na borstkanker blijft de angst voor uitzaaiingen aanwezig

Inmiddels werkt Alies weer deels en probeert het gezin vooruit te kijken. Toch is de angst nooit ver weg.”Als ik drie dagen hoofdpijn heb, denk ik meteen dat het is uitgezaaid naar mijn hersenen. Ben ik verkouden, dan denk ik aan mijn longen. Ik ben ontzettend alert op alles wat ik voel.”

Praten helpt. “Met Hans, mijn familie, vrienden en mijn psycholoog. Ik accepteer inmiddels dat die angst erbij hoort.”

Hoe haar man tegelijk vader én mantelzorger werd

Terugkijkend is ze vooral trots op hoe zij en Hans het ouderschap hebben aangepakt. “Hij werd niet alleen vader, maar ook mantelzorger, chauffeur en degene die thuis alles draaiende hield. We hebben samen steeds gekeken: wat heeft Hein nodig om zich veilig te voelen?”

Als ze iets tegen zichzelf van twee jaar geleden zou mogen zeggen, weet ze het direct.”Je gaat niet zomaar dood. Ik ben niet van plan om dood te gaan. Natuurlijk bestaat die kans nog steeds, maar ik heb gedaan wat ik kon. Ik ben een goede moeder geweest, een goede partner. En daar houd ik me aan vast.”

Soms zijn het juist de kleinste momenten die haar raken. “Op de dag waarop het precies twee jaar geleden was dat ik mijn diagnose kreeg, begon Hein ineens te zingen: ‘Lang zal mama leven.’ We konden wel huilen. Zo’n puur moment laat zien dat dit misschien onze zwaarste periode was, maar niet de zijne. En dat is misschien wel het mooiste wat we hem hebben kunnen meegeven.”

Musthave volgens de redactie:

Met die steeds warmere zomers kunnen zeker slaapkamers op de bovenste verdieping, veranderen in een oven. Wat kan leiden tot onrustige nachten bij je kindje en dus ook bij jou. Heb je geen mogelijkheid om een mobiele airco met afvoerslang te gebruiken? Dan is deze luchtkoeler van Lidl een interessant alternatief.

Mobiele airco Lidl € 119,00 Bekijk product →

Geschreven door Anne Tonen

Hoewel journalist Anne Tonen (1987) uit Amsterdam zelf al jarenlang weet dat ze geen kinderwens heeft, ziet ze door haar leeftijd steeds meer mensen om zich heen een gezin stichten. Juist die nieuwsgierigheid naar het moderne gezinsleven en alles wat daarbij komt kijken, zorgt ervoor dat ze zich graag verdiept in persoonlijke verhalen over ouderschap, relaties en familie. Met haar achtergrond bij De Telegraaf en RTL Boulevard bouwde ze een groot netwerk op binnen de wereld van BN’ers en influencers. In haar interviews durft ze alles te vragen en zoekt ze naar eerlijke, kwetsbare verhalen waarin anderen zich kunnen herkennen. Verhalen die laten zien dat niemand alles perfect doet en waardoor lezers zich minder alleen voelen.