Ruth Smeets Kinderen vandaag, 13:03

Leestijd: 8 minuten

Argentijnse moeder Madison voedt haar kinderen op met 3 culturen: ‘Ze hoeven nooit te kiezen’

Een internationaal gezin, met wortels in Argentinië, Nederland en de Verenigde Staten. De Argentijnse Madison Kester (38) en haar Nederlandse man groeiden zelf op met verschillende talen en culturen. Ze vertelt over de verrijkingen, maar ook de uitdagingen die het leven als internationaal gezin met zich meebrengt.

In Ons gezin in Nederland vertellen ouders die vanuit het buitenland naar Nederland zijn geëmigreerd hoe zij het opvoeden hier ervaren. Wat valt hun op aan Nederlandse gewoontes, welke verschillen zien ze met het land waar ze vandaan komen en wat nemen ze mee in hun eigen opvoeding?

“Mijn man en ik groeiden allebei op als internationale kinderen. Hij woonde van zijn tweede tot zijn achttiende buiten Nederland. Ik ben geboren in de Verenigde Staten, maar groeide op in Zuid-Amerika.

We ontmoetten elkaar toen we dertien waren op onze internationale school in Argentinië en kregen verkering toen we vijftien waren. Daarna verhuisde zijn familie naar Japan en gingen we ieder onze eigen weg, totdat we elkaar op ons drieëntwintigste weer tegenkwamen. Ik werkte toen in de Verenigde Staten en hij studeerde in Delft. Na een jaar op afstand verhuisde ik voor het eerst naar Nederland. We woonden twee jaar in Leiden en verhuisden daarna naar de Verenigde Staten, om onze carrières verder op te bouwen.”

De keuze voor Nederland

“Toen we een gezin kregen, veranderden onze prioriteiten. We vroegen ons af wat voor jeugd we onze kinderen wilden geven en kwamen steeds weer uit bij Nederland. We wilden dat ze ergens zouden opgroeien waar het veilig is, waar kinderen al jong zelfstandig leren zijn, waar het normaal is om meerdere talen te spreken en waar het gezinsleven niet altijd op de tweede plek komt, na werk. Een plek waar ‘mamadag’ en ‘papadag’ bestaan.

We vonden het ook heel belangrijk om dicht bij één paar grootouders te wonen. Uiteindelijk kozen we niet voor een land waar we wilden wonen, maar voor de jeugd die we onze kinderen willen geven zolang ze klein zijn.”

Zelfstandigheid en gemoedsrust

“Ik vind het nog steeds bijzonder om jonge kinderen naar school te zien fietsen, naar de supermarkt te zien lopen of buiten te zien spelen zonder voortdurend toezicht van een volwassene. Volgens mij beseffen Nederlandse ouders soms niet helemaal wat een voorrecht dat is. Ik heb in Noord- en Zuid-Amerika gewoond. Daar zorgen veiligheidsrisico’s er vaak voor dat ouders voorzichtiger moeten zijn als ze hun kinderen zelfstandig op ontdekkingstocht laten gaan.

Het geeft een enorm gevoel van opluchting om je kinderen op te voeden op een plek waar je niet alleen je omgeving, maar ook je gemeenschap kunt vertrouwen. Als je kind van de fiets valt of hulp nodig heeft wanneer jij er niet bent, zal er waarschijnlijk iemand stoppen om te helpen. Natuurlijk is geen enkele plek helemaal vrij van gevaar, ook Nederland niet. Maar de zelfstandigheid die kinderen hier kunnen ervaren, en de gemoedsrust die dat ouders geeft, vind ik niet vanzelfsprekend.

Ik ben gaan begrijpen dat kinderen zelfstandigheid geven niet betekent dat je als ouder minder betrokken bent. Het betekent dat je erop vertrouwt dat ze zelfvertrouwen ontwikkelen, beslissingen nemen en leren omgaan met de wereld om hen heen. Die aspecten waardeer ik echt aan de Nederlandse manier van opvoeden, ook al heeft het me tijd gekost om me er zelf prettig bij te voelen.”

Meertalig opvoeden

“We wilden vanaf het begin dat onze kinderen met drie talen zouden opgroeien: Spaans, Nederlands en Engels. We volgen altijd de ‘één ouder, één taal’-aanpak. Mijn man spreekt Nederlands met de kinderen en ik spreek Spaans. Engels leren ze op hun internationale school.

Thuis helpt het dat mijn man ook vloeiend Spaans spreekt en ik gebrekkig Nederlands. Als de kinderen vastlopen in een taal, kunnen we ze allebei helpen de woorden te vinden die ze zoeken. Toch is taal zoveel meer dan alleen een manier van communiceren. Taal verbindt ons met mensen, herinneringen en een gevoel van ergens bij horen.

Meertalig opvoeden gaat voor ons ook om de band met de drie culturen die bij die talen horen. We vieren Sinterklaas, Kerstmis met cadeaus op 25 december en Día de Reyes in januari. We delen muziek, boeken, tradities en familieverhalen in de oorspronkelijke talen. En we kijken televisie in het Spaans en Nederlands.”

‘Ze hoeven nooit te kiezen’

“Interessant genoeg voelt onze oudste zich het meest Argentijns, ook al heeft hij nooit in Argentinië gewoond. Volgens mij laat dat zien hoe ingewikkeld culturele identiteit kan zijn als je opgroeit tussen landen.

Mijn man en ik zijn allebei zogenaamde third culture kids, wat betekent dat we een groot deel van onze jeugd buiten de cultuur van onze ouders zijn opgegroeid. We weten uit eigen ervaring hoe het is om je verbonden te voelen met verschillende plekken, terwijl je je misschien nergens helemaal thuis voelt. De grootste cultuurschokken die we allebei hebben meegemaakt, was toen we terugverhuisden naar het land van ons paspoort en ontdekten dat we ons daar buitenlanders voelden.

Daarom letten we er goed op dat we onze kinderen geen identiteit opleggen. Dat ze drie nationaliteiten hebben, betekent niet dat ze zich in elke fase van hun leven even sterk met alle drie verbonden zullen voelen. Op dit moment voelt onze oudste zich Argentijns. Over een paar jaar voelt hij zich misschien meer Nederlands, Amerikaans of iets daartussenin. Dat is prima.

Voor ons is het belangrijk dat ze begrijpen dat ze nooit hoeven te kiezen. Ze kunnen op verschillende manieren bij alle drie de culturen horen. Hun gevoel van identiteit mag veranderen terwijl ze opgroeien.”

Lastige vragen

“Het moeilijkste is zonder twijfel dat we ver van familie wonen. We hebben dat allebei in ons leven meegemaakt, maar het is veel moeilijker dan verwacht om onze kinderen ermee te zien omgaan. Elke keer dat hun andere grootouders op bezoek komen en uiteindelijk weer vertrekken, is het afscheid hartverscheurend. Mijn kinderen vragen dingen als: ‘Waarom kunnen we niet allemaal op dezelfde plek wonen?’ of: ‘Waarom kunnen we hen niet elk weekend zien?’

Dat zijn moeilijke vragen om te beantwoorden, zeker voor een jong kind dat niet goed begrijpt waarom mensen van wie het houdt zo ver weg moeten wonen. Ik denk dat dit een kant is van het opvoeden van kinderen in een internationale familie waarover mensen niet altijd praten. Je geeft je kinderen een kans om verbonden te zijn met verschillende culturen, maar soms betekent dat ook dat ze opgroeien terwijl ze mensen missen die op verschillende plekken van de wereld wonen.

Toch is Nederland een fantastische plek om onze kinderen groot te brengen. Kinderen worden hier echt betrokken bij het dagelijks leven en we voelen ons als gezin gesteund. Internationaal wonen vraagt offers, maar voor ons wegen de kansen en kwaliteit van leven die we terugkrijgen daartegen op.”

Wat integreren écht betekent

“Ik zou willen dat meer mensen begrijpen hoeveel bewuste inspanning het kost om meerdere talen en culturen binnen één gezin levend te houden. Soms denken mensen dat internationale ouders niet genoeg hun best doen om te integreren als ze hun moedertaal met hun kinderen blijven spreken. Maar vaak proberen we juist allebei tegelijk te doen.

We leren Nederlands, regelen onze zaken met Nederlandse instanties, leren Nederlandse tradities kennen en bouwen hier ons leven op. Tegelijkertijd proberen we ervoor te zorgen dat onze kinderen de band met de andere culturen waar ze vandaan komen niet verliezen.

Mensen hebben me weleens verteld dat mijn Nederlands sneller zou verbeteren als ik Nederlands met mijn kinderen ging spreken. Dat zou misschien waar zijn voor mijn eigen taalontwikkeling, maar ze beseffen niet dat ik thuis de belangrijkste verbinding van mijn kinderen ben met de Spaanse taal.

Als ik stop met Spaans tegen ze spreken, wie zorgt er dan voor dat ze die taal leren? Mijn kinderen worden elke dag omringd door Nederlands. Ze wonen hier, hebben Nederlandse vrienden en groeien op in de Nederlandse samenleving. Voor hun band met het Spaans is veel meer bewuste inzet nodig.

Integreren betekent voor mij niet dat de ene cultuur de andere vervangt. Het betekent dat er ruimte is voor allebei, in ons geval voor alle drie. Ik wil dat mijn kinderen zich thuis voelen in Nederland zonder het gevoel te hebben dat ze andere delen van zichzelf moeten opgeven.”

Geef kinderen de tijd

“We horen vaak dat kinderen veerkrachtig zijn, zich sneller aanpassen dan volwassenen en in een mum van tijd een nieuwe taal leren of vrienden maken. Kinderen kunnen zich inderdaad enorm goed aanpassen, maar dat betekent niet dat het altijd makkelijk voor ze is.

Ze rouwen om de mensen die ze hebben achtergelaten. Ze missen vertrouwde plekken, routines en relaties. Soms proberen ze gevoelens te verwerken waar zelfs volwassenen moeilijk woorden voor kunnen vinden. Ze kennen die woorden nog niet of begrijpen niet goed wat ze voelen.

Ga je emigreren? Geef kinderen dan de tijd. Net zoals volwassenen tijd nodig hebben om hun plek te vinden in een nieuw land, zo hebben zij dat ook. En vergeet vooral niet: terwijl je druk bezig bent om je kinderen zich thuis te laten voelen op een nieuwe plek, ben je zelf al een belangrijk deel van wat ‘thuis’ voor hen betekent.”

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.

Reacties