Mirthe Diemel Ouderschap vandaag, 11:02

Leestijd: 4 minuten

De blunder van Sanne: ‘De opvang belde bezorgd over de krassen in haar hals’

Alle ouders hebben weleens zo’n moment waarop het éven misgaat op ouderschapsvlak. Gelukkig kunnen ze er in de meeste gevallen achteraf ook hartelijk om grinniken. In De blunder van… deelt een ouder zijn of haar grootste blunder. Deze week is dat Sanne, die een verontrustend telefoontje kreeg van de opvang.

“Het was vrijdagochtend, mijn zoon was naar school en mijn peuterdochter naar de opvang. Mijn man werkte thuis, dus hij had ze gebracht – ik moest voor een afspraak al vroeg de deur uit. So far so good allemaal, dus.

Opvang aan de telefoon

Maar het was een uur of tien toen mijn telefoon ging: de opvang. Sowieso niet mijn favoriete nummer als mijn scherm oplicht, het is toch altijd gedoe. Ziek of hangerig kind, koorts – ik hoopte alleen maar dat we haar niet hoefden te halen.

Zenuwachtig

Maar toen ik de locatiemanager van de opvang aan de andere kant van de lijn hoorde, werd ik pas echt zenuwachtig. Hoezo belde ze mij? En waarom klonk ze zo voorzichtig? Was mijn dochter gevallen, had ze zich pijn gedaan? Je begrijpt: er schoot van alles door mijn hoofd. ‘Eh… we moeten toch even iets navragen’, zei ze. ‘Je dochter heeft allemaal krassen in haar hals. En ze zien er nogal specifiek uit. Weten jullie hoe dit komt?’

Hartverzakking

Ik kreeg zowat een hartverzakking. Krassen in haar hals? Specifiek? Bedoelde de opvang nou dat ze dachten dat wij iets met haar hadden gedaan? Het gekke was: ik kon dit verhaal zelf ook helemaal niet plaatsen. Mijn man had haar gebracht en niks gezien. Of nou ja, niks opgemerkt. Don’t get me started. En ik had haar die ochtend zelf niet aangekleed, dus ik wist niet waarover ze het hadden. ‘Ik kom eraan’, zei ik.

Eigen tempo

Onderweg probeerde ik terug te halen wat er gebeurd kon zijn. Had ze ergens langs geschuurd? Had ze zichzelf gekrabd? Ik had echt geen idee. Misschien komt dat ook omdat ik bij mijn jongste alles wat meer op haar eigen tempo laat gaan. Ze is inmiddels bijna drie en waar ik bij mijn oudste het gevoel had dat alles supersnel ging – die had met twee jaar al een groot bed en was al zindelijk – gaat het bij haar allemaal wat rustiger. Ze draagt nog luiers, heeft geen enkele haast met zindelijk worden, doet nog niet zoveel met haar loopfiets en slaapt nog in haar vertrouwde ledikantje met slaapzak. Een groot bed? Daar moet ze eigenlijk niks van weten. Ze vindt het spannend en zegt dat ook gewoon.

Uit gegroeid

En eerlijk: ik vond het stiekem ook wel makkelijk. Maar ondertussen wordt ze natuurlijk gewoon groter. Ze klimt inmiddels uit haar bedje en eigenlijk wist ik ook wel: we moeten een bed voor haar kopen. Alleen had ik dus niet door dat er kennelijk nog iets anders was waar ze letterlijk uit was gegroeid. En dat kwartje viel meteen toen ik haar bij de opvang zag.

Slaapzak als boosdoener

Haar slaapzak, natúúrlijk. Sinds een paar dagen had ze weer een zomerslaapzak aan. Zo’n hele dunne, van hydrofiel stof. Ik deed ’m alleen altijd achterstevoren bij haar aan, omdat ze anders de rits open peutert en ’s nachts vrolijk haar eigen feestje begint. Handige lifehack, dacht ik.

Maar mijn peuter had inmiddels geen peuterformaat meer, en die slaapzak was gewoon te klein geworden. Doordat haar voeten tegen de onderkant kwamen, trok de stof strak en was het bij haar hals gaan schuren. Precies daar zaten de plekjes.

Opvang hield zich aan protocol

Wat een opluchting. En tegelijkertijd voelde ik me best schuldig. Waarom had ik niet wat sneller doorgepakt met dat grote bed? De opvang vond het natuurlijk ook vervelend dat ze zo’n vraag moesten stellen, maar ze deden gewoon wat ze moesten doen. Mijn dochter had trouwens nergens last van. Ha, ze zag er alleen nogal gehavend uit.

Groter bed

De slaapzak ging thuis meteen de kast in, het was toch veel te warm buiten. En het grote bed werd besteld. Een week later lag ze erin alsof ze nooit anders had gedaan. Nu ben ik zelf ook wel blij dat we die ledikantfase hebben afgesloten. Al had ik die overgang liever ingezet zonder dat telefoontje van de opvang over mysterieuze krassen in haar nek, haha.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Mirthe Diemel

Studeerde in 2012 af aan de school voor journalistiek en interviewt, schrijft en redigeert voor verschillende media, zowel online als offline. Is gek op skiën, lekker eten en houdt ervan de hort op te gaan. Voor JM Ouders haalt ze haar inspiratie uit het moederschap, wat niet zo moeilijk is met twee kinderen van 3 en 1 jaar.