Ruth Smeets Kinderen 20 mei 2026bijgewerkt: 21 mei 2026, 15:50

Leestijd: 4 minuten

Italiaanse moeder in Nederland: ‘Hier mis ik één ding enorm in de opvoeding van kinderen’

Opvoeden tussen twee culturen: hoe doe je dat? Voor ouders die zelf opgroeiden in het buitenland, is het vaak een zoektocht. Vera (35) komt uit een klein dorpje op het eiland Sicilië. Haar kinderen groeien op met zowel de Nederlandse als de Italiaanse cultuur.

“Ik groeide op in een klein dorpje aan de oostkust van Sicilië, als middelste van drie dochters. Mijn ouders waren streng en op veel vlakken best traditioneel. Dat was voor ons heel normaal.

Sinds tien jaar woon ik in Nederland, samen met mijn Nederlandse man. We hebben drie dochters: onze oudste is vijf en onze tweeling is één jaar oud. We voeden onze kinderen op met de waardes uit beide culturen. Mijn man en ik grijpen daarbij terug op de gewoontes, routines en regels die we zelf kennen van vroeger. Die hebben ons gevormd tot wie we nu zijn.

Opvoeden met twee culturen

Het doorgeven van waardes en tradities uit beide culturen is belangrijk voor ons. Tegelijkertijd laten we los wat niet meer bij deze tijd past en proberen we het beste van twee werelden te combineren. Zo laat ik mijn dochters al van jongs af aan kennismaken met de Italiaanse keuken. Ze vinden het heerlijk om me te helpen met koken.

Samen eten is bij ons thuis heilig. Waar mogelijk zitten we lang samen aan tafel om te eten en te praten. En we blijven zitten tot iedereen klaar is.

De mix van culturen komt ook terug in taal. Ik spreek alleen Italiaans met de kinderen, mijn man spreekt Nederlands. Onderling spreken mijn man en ik Engels. Daardoor groeien ze meertalig op. De oudste spreekt inmiddels vloeiend Nederlands en Italiaans en begrijpt ook Engels goed.

Meningsverschillen

Natuurlijk verschillen we soms van mening over wat het beste is voor onze kinderen. Bijvoorbeeld in hoe we omgaan met anderen of hoe we feestdagen vieren: met wie, waar en op welke manier. Zo heeft Pasen in Italië een veel religieuzere betekenis dan in Nederland.

Ook zoeken we voortdurend naar een balans tussen vrijheid en bescherming. Vooral over sociale grenzen denken we soms anders. Tot hoe laat mogen ze later bij vrienden blijven? En hoe gaan we dan om met alcohol en smartphones?

Door open en eerlijk te praten over onze kernwaarden en de gevolgen van bepaalde keuzes, komen we er meestal samen uit. Vaak betekent dat een compromis, waarvoor we allebei iets moeten loslaten. Ik probeer opener te zijn en te vertrouwen op de kinderen, terwijl mijn man juist leert over duidelijke grenzen, zodat onze dochters niet te veel worden beïnvloed door anderen.

Opvoeden met een gemeenschap

Sommige dingen blijven lastig. In Italië heerst het idee ‘it takes a village to raise a child’: opvoeden is een collectieve bezigheid van ouders, grootouders, tantes, neven, nichten en buren. Iedereen is bereid om bij te springen en te helpen. Kinderen groeien op met een grote kring van mensen om hen heen. Dat is anders in Nederland, waar kinderen vaak meerdere dagen per week naar de opvang gaan.

Bewust en zelfstandig

Ik vind het belangrijk dat mijn dochters veel meekrijgen van mijn eigen opvoeding, maar er zijn ook dingen die ik bewust anders doe. Grenzen zijn belangrijk, maar een té strenge aanpak past niet bij mij. Ik maak bewust tijd voor één-op-éénmomenten, om écht naar ze te luisteren en verbinding te maken. En voor het slapengaan lees ik graag voor en zing ik een liedje.

Ik wil dat mijn dochters leren om zelf keuzes te maken en vertrouwen krijgen in hun eigen beslissingen. Daarom laat ik ze vaak kiezen, juist in kleine dingen: wil je vandaag cornflakes of yoghurt als ontbijt? Wil je liever dit of dit spelletje spelen? Wil je liever naar deze speeltuin of die andere?

Het is voor mij belangrijk dat thuis een veilige plek is, waar we over alles kunnen praten. We hebben het al vroeg over onderwerpen als gender en veiligheid, zodat ze leren voor zichzelf op te komen, ook als wij er even niet zijn.

Het belang van diversiteit

Mijn cultuur doorgeven heeft voor mij prioriteit. Aangezien mijn familie ver weg woont, betrek ik de kinderen vaak bij videogesprekken, zodat ze zich toch verbonden voelen. Ook vertel ik in het dagelijks leven veel over mijn achtergrond: over eten, tradities en gewoontes.

Het katholieke geloof is daarvan een belangrijk onderdeel. Het helpt mijn dochters te begrijpen waar mijn waarden en overtuigingen vandaan komen.

Bicultureel opvoeden betekent voor mij immers niet alleen dat mijn kinderen verschillende talen spreken, maar ook dat ze leren schakelen tussen verschillende werelden. Het verruimt hun blik en laat zien dat diversiteit geen beperking is, maar juist iets wat verbindt.

Empathie en respect

Ik hoop dat mijn dochters het belang van familie blijven voelen en dat ze hun band met ons en elkaar hun hele leven zullen dragen. Dat ze open en nieuwsgierig blijven naar de wereld om hen heen en de schoonheid zien van verschillende culturen.

Maar boven alles hoop ik dat ze opgroeien met empathie en respect. Dat ze anderen behandelen met dezelfde vriendelijkheid en het begrip dat ze thuis hebben meegekregen.”

Buitenspeelgoed aangeraden door onze redactie

Micro Step € 164,00 bij bol.com Bekijk product →

Woom Fiets € 658,99 bij bol.com Bekijk product →

Nijdam Rolschaatsen € 49,99 bij bol.com Bekijk product →

Pop-Up Voetbaldoelen Set van 2 – Kinderen – Voetbaldoeltjes – Opvouwbaar – 120 x 90 cm – 2 stuks – Zwart € 39,95 bij bol.com Bekijk product →

VirtuFit Basketbalpaal € 79,95 bij bol.com Bekijk product →

LifeGoods Bolderkar Opvouwbaar – 94L – 70KG Draagkracht – 90x50x58CM – Draaibare wielen – Inklapbare bolderwagen € 51,99 bij bol.com Bekijk product →

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.