Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 11:01

Leestijd: 3 minuten

Isabella (14): ‘Mijn moeder wil altijd dat ik partij voor haar kies’

Na de scheiding van haar ouders vorig jaar zit Isabella (14) klem tussen twee werelden. Haar vader heeft inmiddels een nieuwe vriendin, de vrouw met wie hij vreemdging, en haar moeder heeft daar nog altijd veel moeite mee. Wat Isabella het lastigst vindt? Dat ze steeds het gevoel krijgt dat ze moet kiezen.

In de rubriek Puberverhaal delen pubers eerlijk hun struggles in het leven. Van zorgen thuis tot onzekerheden, vriendschappen en mentale gezondheid om andere jongeren en ouders meer inzicht te geven.

“Mijn ouders zijn vorig jaar gescheiden en dat ging niet netjes. Mijn vader had al iemand anders. Die relatie heeft hij nu nog steeds. Ik snap echt wel dat dat voor mijn moeder heel pijnlijk is geweest. Dat lijkt me ook verschrikkelijk, maar we zijn nu een jaar verder en het voelt alsof we nog steeds in datzelfde moment zitten.

Mijn moeder praat er namelijk de hele tijd over. Over wat hij heeft gedaan, hoe gemeen het was en hoe hij haar heeft laten zitten. En elke keer kijkt ze dan naar mij alsof ik iets moet zeggen. Alsof ze wil dat ik zeg: ‘Ja mam, je hebt gelijk, hij is een slechte man.’ Maar dat kan ik niet, want hij is nog steeds mijn vader.

Schuldig voelen

Als ik bij haar ben en ik zeg dat ik het leuk had bij mijn vader, dan wordt ze stil. Of ze zucht. Of ze zegt iets als: ‘Fijn dat jij het wel naar je zin hebt daar.’ En dan voel ik me meteen schuldig. Alsof ik haar pijn doe door gewoon mijn vader leuk te vinden.

Laatst vroeg ze zelfs: ‘Je vindt haar toch niet leuk hè?’ Over zijn vriendin. Wat moet ik daar dan op zeggen? Als ik eerlijk ben en zeg dat ze best aardig is, doet dat haar pijn. Maar als ik zeg dat ik haar niet leuk vind, lieg ik. Dus meestal zeg ik maar niks.

Geen middenweg 

Het voelt echt alsof ik moet kiezen. Alsof er geen middenweg is. Terwijl ik dat juist zo graag wil. Ik wil gewoon mijn moeder én mijn vader kunnen hebben, zonder dat ik iemand teleurstel. Bij mijn vader is het anders. Die zegt juist: ‘Je moeder blijft je moeder, wat er ook gebeurt.’ Daar voel ik die druk niet, maar bij mijn moeder wel. Die blijft hangen in wat er is gebeurd en trekt mij daar steeds in mee.

Ik heb al een paar keer geprobeerd om te zeggen dat ik het moeilijk vind. Dat ik niet wil kiezen. Maar dan zegt ze dat ik haar niet begrijp, of dat ik het makkelijk heb omdat ik niet degene ben die is bedrogen. En dat klopt misschien ook wel, maar dat betekent niet dat het voor mij makkelijk is.

Dingen verzwijgen 

Ik merk dat ik dingen ga verzwijgen. Dat ik minder vertel over wat ik bij mijn vader doe. Gewoon om gedoe te voorkomen. Maar dat voelt ook niet goed. Het is alsof ik twee levens heb die niet samen mogen komen.

Ik wil gewoon dat het stopt. Dat ik niet meer het gevoel heb dat ik moet kiezen tussen mijn ouders. Want dat is het ergste wat er is. Het zijn allebei mijn ouders. Dat verandert niet, wat er ook is gebeurd.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.