Laura Mulders Kinderen vandaag, 09:04

Leestijd: 7 minuten

‘La Dolce Vita’: Joëlle (40) geniet van het leven met haar gezin in Puglia

Begin 2013 verhuisde Joëlle (40) samen met een vriendin naar Zuid-Italië. Na een jaar besloot die vriendin weer terug te gaan naar Nederland, maar Joëlle bleef daar. Via haar vriendengroep leerde ze de Italiaanse Riccardo kennen. Inmiddels zijn ze meer dan tien jaar samen en hebben ze sinds mei 2021 een tweeling, Noah en Jolie (4), die tweetalig (half Italiaans en half Nederlands) worden opgevoed.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

“Ik had alles voor elkaar: een eigen koophuis in Amsterdam en ik werkte als modeontwerpster voor een merk. Maar ik was absoluut niet gelukkig. Ik miste iets in Nederland. Ik wilde meer onder de zon zijn, strand naast mijn deur hebben en genieten van het buitenleven. In Nederland leef je voornamelijk binnen, door het weer. Ik had al lang in mijn hoofd om te gaan emigreren.

Van droom naar vertrek

In het begin was ik erg gefocust op Zuid-Spanje, want ik sprak al een beetje Spaans. Ik kreeg van een Italiaan de tip om eens in Puglia te gaan kijken. Dat was nog onontdekt en daar kon ik misschien wel wat vinden waar ik iets kon opstarten. Italië stond in eerste instantie niet in mijn top 5, maar zodoende besloot ik toch in Puglia te gaan kijken.

Mijn eerste stop was Lecce, dat is een van de grootste steden daar. Ik was al snel gecharmeerd van de barokke sfeer in het historisch centrum en voelde mij als een vis in het water. Ik ben niet snel ergens van onder de indruk, maar eenmaal daar voelde ik meteen: hier moet ik gaan wonen. Vanaf dat moment ging het snel. Ik verkocht mijn huis en auto, pakte mijn spullen en schreef mij in Italië in.

Via mijn vriendengroep in Italië ontmoette ik mijn man Riccardo. In het begin was ik helemaal niet geïnteresseerd. Hij heeft echt moeite moeten doen om mij te veroveren. Het duurde een half jaar voordat we een relatie kregen. Inmiddels zijn we meer dan tien jaar samen en sinds mei 2021 vormen we samen een gezin. Toen werd onze tweeling Noah en Jolie geboren.

Opvoeden tussen twee culturen

Er zijn grote cultuurverschillen tussen Zuid-Italië en Nederland. Waar in Nederland de focus ligt op werk en planning, draait het in Italië meer om genieten van het leven en familie. Wij gaan minstens één, twee, soms wel drie keer per week bij de familie langs. Dan hoeft het niet eens lang te zijn, soms gewoon voor een lunch of voor het avondeten.

Bij de opvoeding van onze kinderen zorgen we voor een mooie combinatie van zowel de Nederlandse als de Italiaanse opvoeding, zodat ze van beide culturen wat mee krijgen. Riccardo gaat ook wel mee in de manier hoe ik de kinderen zou willen opvoeden. Het hoeft voor mij niet allemaal op z’n Nederlands, maar ook niet op z’n Zuid-Italiaans.

In Zuid-Italië gaan kinderen vaak laat naar bed en blijven ze lang op. Zo is het hier bijvoorbeeld normaal dat kinderen om elf uur ’s avonds nog buiten zijn, maar dat doen wij niet. Wij hebben een Nederlands ritme qua bedtijden, al schuift dat in de zomer wel wat op. Ze hebben hier drie maanden zomervakantie, dus dan zorgen we er voor dat het ritme wat verschoven wordt en dat ze wat later naar bed mogen.

Driegangenlunch op school (en geen broodtrommel)

Kinderen mogen vanaf 3 jaar naar een soort kleuterschool, dan moeten ze wel zindelijk zijn. Ze kunnen van 8 uur ’s ochtends tot 4 uur ’s middags op school blijven en krijgen daar een warme lunch. De meeste ouders laten hun kinderen ook tot half 4/4 uur op school, omdat ze moeten werken. Dat is wel een groot verschil met Nederland, dat je je kinderen zo vroeg in de ochtend kan brengen en pas om 4 uur hoeft op te halen. En dat ze dus op school lunchen.

De kinderen lunchen op school echt op z’n Italiaans. Zo krijgen ze eerst pasta, daarna een ‘secondo’ met vis of vlees, groenten of salade en dan nog fruit. Echt een soort driegangenlunch, dat vind ik iets moois uit deze cultuur. Heel anders dan in Nederland, dat is echt een broodcultuur. Hier krijgen ze veel meer smaken en variatie mee.

Voordelen en nadelen

Wat ik een groot voordeel vind is dat ik mijn kinderen eerder kan ophalen als ik wil. Ik kan makkelijk mijn eigen werktijden indelen. Dat zorgt ervoor dat ik de kinderen, nu ze nog 4 jaar zijn, bijvoorbeeld elk moment van de dag kan ophalen van school. Vanaf 6 jaar zijn ze hier leerplichtig. Als het dan een mooie zonnige dag is, kan ik ze ophalen van school om bijvoorbeeld een middag naar het strand te gaan.

Wel vind ik het een nadeel dat je je kinderen niet zelf naar de klas mag brengen. Je moet ze bij de deur van de school afzetten en dan moeten ze zelfstandig naar de klas toe. Ze hebben ook allemaal een schort die ze aan moeten, om bijvoorbeeld merkkleding te verbergen.

Tweetalig opvoeden: zo doen wij dat

Thuis spreken we met onze kinderen half Nederlands, half Italiaans en hier en daar wat Engels. Ik spreek altijd Nederlands met de kinderen en mijn man Italiaans. Onderling spreken wij wel Italiaans met elkaar. Als ze een keer een filmpje mogen kijken, maar dat doen we niet zo vaak, dan zet ik hem vaak in het Engels.

De kinderen hebben totaal geen moeite met meerdere talen. Kinderen zijn net kleine sponsen, die talen snel opnemen. Ik kan het ook iedereen aanraden om kinderen tweetalig op te voeden, omdat ze het supersnel leren. Ze weten precies tegen wie ze welke taal kunnen praten. Als bijvoorbeeld mijn moeder uit Nederland overkomt, praten ze Nederlands met haar en daarna schakelen ze gewoon weer terug naar Italiaans om met mij te praten. Want ze weten dat ik ook Italiaans spreek.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Joëlle 🇳🇱 in 🇮🇹 | Leven & ondernemen in Puglia (@little_dolce_vita)

Kinderfeestjes: compleet anders dan in Nederland

De kinderfeestjes in Italië zijn echt een wereld van verschil met de kinderfeestjes in Nederland. Het is hier niet zo dat je thuis kinderfeestjes hebt of dat je je kind ergens achterlaat. Feestjes zijn hier vaak in zalen, met opgeblazen speeltoestellen en soms is er ook animatie bij. Het gaat altijd in een vast programma. De kinderen gaan eerst spelen, dan eten ze wat en daarna gaan ze weer spelen. Dan wordt de taart aangesneden en dan is het feestje klaar.

De ouders blijven er altijd bij en krijgen ook wat te drinken, een koffietje of een biertje. Ik vind het wel gezellig dat de ouders er ook bij zijn en dat je met andere ouders kan kletsen. Er zijn ook feestjes die later op de dag zijn. Als feestjes om half 8 beginnen, dan sla ik ze over. Dat vind ik echt te laat voor de kinderen.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Joëlle 🇳🇱 in 🇮🇹 | Leven & ondernemen in Puglia (@little_dolce_vita)

Wat mis je uit Nederland?

Wat ik mis uit Nederland is wel het contact met vriendinnen die ook kinderen hebben. In Nederland kun je vaak makkelijk even afspreken met elkaar of ergens heen op de fiets. Je hebt hier al snel een auto nodig om ergens te komen. Zo moet je ook echt naar de stad om te winkelen. Je kan niet even snel naar de Kruidvat of de Hema, dat is wel iets wat ik echt mis.

Hier spreken we vaak buiten af, dat is hier wat normaler. Er zijn veel speeltuinen met een hek eromheen en één ingang. Dan kun je als ouders gewoon bij elkaar gaan zitten en kunnen de kinderen spelen. Kinderen spelen vooral buiten, bijvoorbeeld op het strand of in het park. Al denk ik wel dat de kinderen in Nederland meer buitenspelen dan hier, want hier is iedereen bang voor de wind of regen.”

Joëlle is naast moeder ook ondernemer in Puglia. Ze verhuurt een luxe vakantiehuis net buiten Ostuni. Daarnaast leert ze andere vakantieverhuurders hun accommodatie op te zetten en zichtbaar te worden.

Woon jij met je gezin in het buitenland en wil jij je verhaal delen? Geef je dan op voor ons rubriek Ons leven in het buitenland en mail naar [email protected] o.v.v. Ons leven in het buitenland.