Vera Guldemeester School vandaag, 09:02

Leestijd: 4 minuten

Jasmine (37): ‘Ik ontdekte via andere ouders dat mijn zoon op school gepest werd’

Jasmine (37) dacht dat haar zoon (10) het prima naar zijn zin had op school. Tot een andere moeder haar voorzichtig aansprak op het schoolplein. Haar zoon bleek al weken te worden buitengesloten en uitgelachen. Wat Jasmine vooral raakt, is dat verschillende ouders en kinderen ervan wisten, terwijl zij nergens van op de hoogte was.

“Mijn zoon is tien en zit in groep zeven. Hij is een rustige jongen, een beetje gevoelig en niet iemand die snel op de voorgrond treedt. Maar hij heeft altijd vriendjes gehad en ging meestal met plezier naar school. Natuurlijk waren er weleens kleine ruzietjes, zoals bij ieder kind. Ik maakte me eigenlijk nooit veel zorgen over zijn plek in de klas.

Signalen niet begrepen 

Achteraf zie ik allemaal signalen die ik toen niet goed heb begrepen. Hij had regelmatig buikpijn voordat hij naar school moest. Soms zei hij dat hij zich niet lekker voelde en liever thuisbleef. Ook wilde hij ineens niet meer afspreken met jongens met wie hij vroeger veel speelde. Als ik vroeg waarom, zei hij dat hij gewoon geen zin had. Ik dacht dat het bij zijn leeftijd hoorde; kinderen veranderen nu eenmaal.

Tot ik een paar weken geleden op het schoolplein werd aangesproken door de moeder van een klasgenoot. Ze vroeg voorzichtig hoe het met mijn zoon ging. Ik zei dat het prima ging, waarop ze een beetje ongemakkelijk keek. Vervolgens vertelde ze dat haar dochter thuis regelmatig verhalen vertelde over hoe mijn zoon gepest werd.

Geen idee 

Ik stond echt met mijn mond vol tanden, want ik wist er helemaal niets vanaf. Ze vertelde dat het al een tijdje speelde en dat verschillende kinderen erover praatten. Mijn zoon werd tijdens het buitenspelen vaak niet gekozen; er werden grapjes over hem gemaakt en soms verstopten jongens zijn spullen. Ik voelde me verschrikkelijk. Mijn kind liep blijkbaar al weken met iets rond en ik had geen idee.

Die avond heb ik hem voorzichtig gevraagd hoe het op school ging. Eerst zei hij dat alles goed was, maar toen ik vertelde wat ik had gehoord, begonnen zijn ogen vol te lopen. Hij vroeg meteen wie het had verteld en niet lang daarna kwam alles eruit. Hij vertelde dat een groepje jongens hem regelmatig belachelijk maakte, dat ze hem niet mee lieten doen en dat ze soms expres hardop zeiden dat niemand hem aardig vond.

Zorgen maken 

Ik moest ontzettend mijn best doen om rustig te blijven. Het liefst was ik meteen naar die ouders gestapt, maar ik zag hoe bang hij was dat het daardoor erger zou worden. Hij had het ons niet verteld, omdat hij dacht dat we ons zorgen zouden maken. Bovendien schaamde hij zich dat hij werd gepest. Hij vroeg zelfs of het misschien zijn eigen schuld was, omdat hij niet zo goed was in voetbal. Dat brak mijn hart.

De volgende ochtend heb ik contact opgenomen met de leerkracht. Die wist dat er spanningen waren in de groep, maar had volgens eigen zeggen niet door dat mijn zoon er zo onder leed. We hebben inmiddels gesprekken gevoerd en de school heeft beloofd de situatie beter in de gaten te houden en gericht aan te pakken.

Wil je weten als ouders 

Toch blijft er iets aan me knagen. Niet alleen dat mijn zoon gepest werd, maar vooral dat zoveel mensen het blijkbaar wisten. Verschillende kinderen hadden er thuis over verteld en er waren ouders die signalen hadden opgevangen. Waarom heeft niemand mij eerder iets gezegd? Ik begrijp dat het lastig kan zijn om je met andermans kinderen te bemoeien, maar als je hoort dat een kind structureel wordt buitengesloten, wil je toch dat zijn ouders dat weten?

Ik probeer mezelf niet te veel verwijten te maken. Mijn zoon deed enorm zijn best om alles verborgen te houden. Toch voelt het alsof ik hem in de steek heb gelaten, terwijl hij juist mijn hulp nodig had. We praten nu iedere avond even over zijn dag, zonder hem te ondervragen. Soms vertelt hij iets, soms niet. Ik wil vooral dat hij weet dat hij niets verkeerd heeft gedaan en dat hij er niet alleen voor staat.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties