Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 11:01

Leestijd: 4 minuten

Lauri over haar stille miskraam: ‘Twee jaar later kan ik nog steeds niet langs dat kruispunt rijden zonder eraan te denken’

Toen Lauri (31) bij de eerste echo hoorde dat er geen hartslag was, was ze er eigenlijk niet echt. “Alsof ik buiten mijn lichaam trad, mijn hoofd het niet helemaal kon bevatten. We zaten eerst rustig met de verloskundige te praten, nietsvermoedend. Daarna begon de echo.”

“Eerst uitwendig. Ze zei dat mijn darmen wat onrustig waren en dat ze daarom niet goed kon kijken. Toen ze vroeg of het inwendig mocht, voelde ik heel even twijfel dat het niet goed zat. Maar die drukte ik meteen weg. Dat is het scenario waar je niet aan wil denken. Daarna werd het een waas. Ik weet nog dat ze zei dat ze geen hartslag kon vinden en dat de groei rond vijf à zes weken was gestopt.”

Kruispunt

“Achteraf denk ik dat ik het ergens al heb gevoeld. Toen we ontdekten dat ik zwanger was, was ik meteen intens blij. Ik voelde een soort oergevoel: ik was moeder. Maar rond zes weken sloeg dat ineens om in onrust. Ik was bang dat het mis zou gaan. Ik sprak het zelfs uit naar mijn man, maar hij stelde me gerust, er was ten slotte geen bloed. Achteraf was dat waarschijnlijk het moment dat het fout ging.

Na de echo zaten we verdoofd in de auto. Ik weet nog maar flarden van die dag. Mijn moeder vertelde later dat ik haar had gebeld, maar dat kan ik me niet herinneren. Wat ik wel weet, is dat ik twee jaar later nog steeds niet langs dat kruispunt kan rijden zonder eraan te denken.”

Bevalling

“De weken daarna waren zwaar. Je rouwt, maar tegelijkertijd ben je nog zwanger. Je lichaam denkt dat alles nog goed is. De hormonen razen door. Je staat als het ware stil. In een soort wachtstand. Ik heb mijn bedrijf twee weken stilgelegd, iets wat je als ondernemer niet snel doet, maar ik kon gewoon niet anders.

Ik wilde eerst wachten tot mijn lichaam het zelf zou oppakken. Maar na twee weken trok ik dat mentaal niet meer. We kozen voor medicatie. In het ziekenhuis werd gezegd: het voelt als stevige menstruatiekrampen, neem maar een paracetamol.

Wat daarna gebeurde, had ik nooit zien aankomen. Twintig minuten na het innemen van de medicatie hing ik boven de wc. Alles kwam eruit. Kort daarna begonnen de krampen. En die stopten niet meer. Wat volgde was een weëenstorm van vijf uur. Constante, intense pijn, met af en toe een paar seconden pauze. Ik klonk als een vrouw in bevalling. En zo voelde het ook. Na uren zei ik: ik kan niet meer. En ergens wist ik: dit is wat vrouwen zeggen vlak voordat het voorbij is. Een half uur later ving ik het vruchtje op. Daarna zakte de pijn langzaam weg. Mijn moeder, die verpleegkundige is en veel heeft meegemaakt, zei later: dit zag eruit als een bevalling.

Wat mij misschien nog wel het meest verbaast, is hoe weinig hierover wordt gesproken. Ik had geen idee dat een miskraam er zo uit kon zien. Dat het niet alleen emotioneel, maar ook fysiek zo heftig kan zijn. Dat je lichaam echt door iets heen moet wat kan lijken op een bevalling.”

Rouw en vreugde

“Pas toen ik mijn verhaal ging delen in mijn omgeving en op Instagram, hoorde ik hoeveel vrouwen hetzelfde hebben meegemaakt. Ineens was ik niet meer alleen. En dat gun ik andere vrouwen ook: dat ze weten wat er kan gebeuren. Dat ze zich niet overvallen voelen.

Ondanks alles heeft deze ervaring me ook iets gebracht. Het heeft me laten zien dat ik sterker ben dan ik dacht. En het heeft mijn verlangen om moeder te worden alleen maar bevestigd. Waar ik vroeger dacht dat het niets voor mij was, weet ik nu zeker: ik wil het heel graag.

We hebben afgelopen jaren ook in een fertiliteitstraject gezeten. Dat staat nu op pauze om weer even te kunnen ademen en met andere dingen bezig zijn dan alleen zwanger willen worden. Dat brengt verdriet met zich mee, maar ook hoop. En misschien wel het belangrijkste wat ik heb geleerd: rouw en vreugde kunnen naast elkaar bestaan. Ik laat de tranen komen als ze er zijn. En daarna sta ik weer op. Want hoe zwaar het ook was, ik weet nu: mijn lichaam kan dit. En mijn hart ook.”