Sophie Rietmulder Persoonlijke verhalen vandaag, 13:02

Leestijd: 4 minuten

Midden in de nacht stond er ineens een baby voor haar deur: Marieke (36) biedt noodopvang voor pleegzorg

Een telefoontje rond middernacht en even later een baby in je armen. Voor Marieke Jager (36) werd het werkelijkheid toen haar pleegzorg-kinderkamer voor het eerst werd gebruikt. Ze biedt een zogenoemd noodbed: een tijdelijke, acute opvangplek voor kinderen die nergens anders terechtkunnen. 

Een bed dat je hoopt niet nodig te hebben

Marieke is aangesloten bij Combinatie Jeugdzorg Zuidoost-Brabant en maakt deel uit van de ‘alleracuutste pool’. Dat betekent dat ze juist buiten kantoortijden wordt gebeld als er met spoed een plek nodig is.

“Ik bied een noodbed aan, dus dat is echt voor de eerste opvang voor een kind dat op dat moment nergens anders terechtkan. Vaak voor één nacht, tot er een plek is waar een kind langer kan blijven.”

Die plek had ze al een tijd klaarstaan. “Ik heb een bedje opgemaakt in de hoop dat ik het niet nodig had. Je hoopt natuurlijk dat elk kind veilig bij zijn of haar eigen ouders kan blijven. Maar als het nodig is, dan staat het er.”

In huis heeft ze een ingerichte kinderkamer, met een ledikantje, een eenpersoonsbed en kleding in allerlei maten. “Alles heb ik gekregen van vrienden en kennissen. En ik ben ook gewoon creatief, mijn wasmand bleek ineens ook prima als babybadje te werken.”

Midden in de nacht een baby in je armen

Op de nacht dat ze voor het eerst een noodbed kon bieden ging het ineens snel. “Ik werd rond twaalf uur gebeld. Dan schiet je meteen in de praktische modus. Bedje klaarmaken, kleertjes zoeken, luiers klaarleggen. En dan wachten.”

Slapen lukte niet meer. “En dan krijg je midden in de nacht een Maxi-Cosi in je handen. Mensen van de spoedeisende zorg brengen het kindje, geven de noodzakelijke informatie en gaan daarna weer weg. Soms zit er een tas met spullen bij, soms ook niet.”

Voor Marieke was het haar eerste plaatsing. Een bijzonder moment, maar ook meteen intens.

Een klein zoekend handje

De eerste uren waren allesbehalve rustig. ”Het was midden in de nacht en ik wist: we moeten slapen. Maar de baby wilde niet in het bedje.”

Wat volgde, was een keuze op gevoel. “Ik vond het zo verdrietig dat ze liever bij mij lag, want ze kende me niet. Maar ze had me op dat moment wel echt nodig.”

Ze besloot haar hart te volgen. ”We zijn samen gaan liggen. Ze sliep met een zoekend handje en ik lag wakker te denken: wat gaat er in je om?”

Twijfel was er nauwelijks. “Ik dacht nog: ga ik de strijd aan om haar in bed te krijgen? Maar het voelde heel vanzelfsprekend. Ik heb geen moment getwijfeld. Tijdens het intensieve traject om pleegouder te mogen worden, werd veel gepraat over mijn eigen opvoeding. Die nacht hoorde ik mijn moeder zeggen: ‘we deden wat ons hart ons ingaf’. Die keuze heb ik toen ook gemaakt.”

Een ochtend vol zorg en afscheid voor Marieke

Na een korte nacht begon de ochtend praktisch. Een vriendin kwam langs met ontbijt, er werd geprobeerd te eten, en Marieke hield contact met jeugdzorg.

“Ze bellen om te checken hoe het gaat, met het kind en met mij. Ondertussen wordt gekeken waar het kindje naartoe kan.”

Ze probeerde er nog een fijne ochtend van te maken. “We zijn even naar buiten gegaan, het kindje kon spelen. Ik heb wat foto’s gemaakt voor in het dossier en een klein verslagje geschreven, ook voor de ouders. Dat het goed ging. Die geruststelling wilde ik meegeven, ook al zou nooit te herleiden zijn wie ik ben of waar ik woon.”

Rond half één ‘s middags was het alweer voorbij. “Toen kwam er een auto om haar naar een pleeggezin te brengen waar ze langer kan blijven.”

Loslaten hoort erbij

Het afscheid viel haar minder zwaar dan je misschien zou denken. “Je weet van tevoren dat het tijdelijk is. Daar begin je ook aan. Je hecht je dan niet op dezelfde manier.”

Toch bleef er wel een gedachte hangen. “Ik hoop gewoon dat ze op een goede plek terechtkomt. Je gunt zo’n kindje alles.”

Grote behoefte aan noodplekken

Volgens Marieke is haar ervaring geen uitzondering. “Er is een tekort aan noodplekken. Soms worden kinderen door het hele land gereden omdat er geen plek in de buurt is.”

Ze benadrukt dat mensen het niet te ingewikkeld moeten maken. “Je hebt echt geen volledige babyuitzet nodig. Ik gebruikte gewoon een wasmand als badje. Als iedereen een klein beetje doet, zijn er al zoveel meer plekken.”

Marieke: ‘Het begint met een warm hart’

Voor wie twijfelt om pleegouder te worden, heeft ze een duidelijke boodschap. ”Ga eens naar een informatieavond. Dat is heel vrijblijvend en je krijgt een goed beeld van wat het inhoudt. Ook ontdekte ik: je hebt niet veel meer nodig dan een warm hart en warme handen.”

Zelf ziet ze haar rol bescheiden. “Ik krijg nu veel complimenten, maar voor mij voelt het als een zandkorrel op een groot strand.”

Ze benadrukt dat er veel meer mensen betrokken zijn. “Bij deze plaatsing heb ik zeventien telefoontjes gepleegd. Er staan dag en nacht mensen klaar om dit te regelen. Die credits zijn echt voor iedereen.”

Maar juist die ene zandkorrel kan het verschil maken. Marieke sluit af: “Je hebt niet veel nodig om er voor een kind te zijn. Soms is één nacht al genoeg.”

Geschreven door Sophie Rietmulder

Sophie Rietmulder (32) is freelance journalist en duikt graag in persoonlijke verhalen over alles wat de mens beweegt. Voor J/M ouders schrijft ze over thema’s rondom modern ouderschap, opvoeden, gezinnen die nét een andere weg kiezen dan de gebaande paden en de keuzes en uitdagingen die daarbij komen kijken. Dit sluit aan bij een persoonlijke zoektocht rondom de stap naar een gezin: een wereld die voor haar nog onbekend terrein is, maar die ze met interesse en open blik verkent. Het liefst werkt ze remote vanuit een bruisende stad. Als ze niet schrijft gaat ze er graag op uit met vrienden, ontdekt ze nieuwe plekken, goede koffietentjes en restaurants, of is ze aan het plannen waar ze hierna naartoe reist.