Anne Tonen Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 5 minuten

Marit (33) raakte zwanger terwijl ze herstelde van een hersenschudding: ‘Ik was bang dat ik geen goede moeder zou zijn’

Een zwangerschap is voor veel vrouwen een periode vol voorpret: werken tot aan het verlof, babyspullen uitzoeken, terrasjes pakken en aftellen naar de komst van je kindje. Voor Marit van Reems (33) liep het heel anders. Nadat ze na een werkborrel een ongelukkige val maakte en een hersenschudding opliep, belandde ze langdurig ziek thuis. Toen ze enkele maanden later zwanger raakte, zat ze nog midden in haar herstel. “Ik dacht: ik zal wel beter zijn als ik ben bevallen. Maar uiteindelijk bleek dat niet zo te zijn.”

Anderhalf jaar geleden veranderde een ogenschijnlijk onschuldige val haar leven volledig. De dag na de werkborrel dacht Marit nog dat haar klachten door een kater kwamen, maar al snel bleek er veel meer aan de hand. Ze kreeg last van ernstige overprikkeling, hoofdpijn en duizeligheid en viel volledig uit op haar werk. Maandenlang bracht ze grotendeels thuis door terwijl ze probeerde te herstellen van haar hersenschudding.

Hoe veranderde een hersenschudding Marits zwangerschap?

Juist in die periode besloten zij en haar vriend hun kinderwens door te zetten. “Voordat ik viel waren we al van plan om het te proberen. Toen ik zwanger raakte vond ik dat ontzettend leuk, maar ook heel spannend. Ik had nooit verwacht dat ik zo lang ziek thuis zou zitten. Ik dacht echt dat het tegen die tijd wel beter zou zijn.”

Het vooruitzicht van het moederschap bracht naast blijdschap ook veel onzekerheid met zich mee. “Je hoort natuurlijk verhalen over gebroken nachten, kraamtranen en hoe intens de eerste periode met een baby is. Ik was vooral bang omdat ik zelf nog helemaal niet gezond was. Ik vroeg me af: hoe moet dat straks als ik nog steeds zoveel klachten heb?”

Waarom voelde haar zwangerschapsverlof niet als verlof?

Waar veel zwangere vrouwen toeleven naar hun verlof, voelde dat voor Marit heel anders. “Ik werkte al niet meer. Mijn verlof begon eigenlijk al toen ik ziek werd. Toen mijn officiële zwangerschapsverlof inging, veranderde er helemaal niets. Dat voelde heel vreemd.”

Daar kwam ook schuldgevoel bij kijken. “Mijn klachten zie je niet aan de buitenkant. Ik was soms bang dat mensen zouden denken dat ik helemaal niet ziek was. Toen mijn verlof begon voelde het bijna alsof ik dat niet had verdiend. Terwijl niemand dat tegen mij zei; dat zat vooral in mijn eigen hoofd.”

Waarom werd haar zwangerschap zo eenzaam?

Ook de zwangerschap zelf zag er heel anders uit dan Marit zich altijd had voorgesteld. “In mijn hoofd zou ik lekker gaan winkelen, terrasjes pakken en veel leuke dingen doen. Maar dat deed ik eigenlijk helemaal niet.”

Babyspullen kocht ze vooral online. Vrienden kwamen langs, maar bezoek hield ze bewust kort omdat haar hersenen niet meer aankonden. “Mijn vriend was gewoon aan het werk, dus ik zat veel alleen thuis. Mensen kwamen maximaal een uurtje langs, omdat ik daarna te moe werd. Dat maakt een zwangerschap best eenzaam.”

Zelfs haar telefoon voelde dubbel. “Ik mocht eigenlijk niet veel naar schermen kijken, maar mijn telefoon was ook mijn lijntje met de buitenwereld. Tegelijkertijd zag ik op Instagram dat het leven van anderen gewoon doorging. Dat maakte het gevoel van eenzaamheid soms alleen maar groter.”

Extra ziekenhuiscontroles zorgden voor nieuwe stress

Naast de hersenschudding kreeg Marit in de laatste weken van haar zwangerschap ook nog te horen dat haar dochtertje achterbleef in groei. Daardoor moest ze bijna wekelijks naar het ziekenhuis. “Die stress was heel heftig voor mijn hersenschudding. Mijn stressniveau schoot enorm omhoog.”

Terugkijkend vraagt ze zich soms af hoeveel ruimte er eigenlijk was om van haar zwangerschap te genieten. “Het was geen zorgeloze zwangerschap. Ik had veel schuldgevoel richting mezelf en anderen. Ik vroeg me af: word ik wel een goede moeder? En ik was bang dat mijn klachten nooit meer over zouden gaan.”

Ook de keizersnede waar ze van tevoren al van wist, vond ze spannend. “Ik zag daar enorm tegenop. Mijn hoofd werkte al niet mee en dan zou ik ook nog een buikoperatie krijgen. De nacht ervoor heb ik misschien twee uur geslapen.”

Gelukkig kreeg ze tijdens haar herstel begeleiding van een psycholoog en ergotherapeut. “Ik heb veel ontspanningsoefeningen gedaan en geleerd bewuster met mijn angst om te gaan.”

Een babyshower aangepast aan overprikkeling

Toch waren er ook mooie momenten tijdens haar zwangerschap. Zo organiseerden haar vriendinnen een babyshower, volledig aangepast aan wat Marit aankon. “Ze vroegen vooraf steeds: lukt dit? Uiteindelijk huurden ze een rustige ruimte zonder andere mensen en het duurde maximaal twee uur. Het was de eerste keer tijdens mijn zwangerschap dat ik me weer in een groep met geliefden bevond. Dat was heel bijzonder.”

Hoe dochter Olivia onverwacht hielp bij haar herstel

Na de geboorte van dochter Olivia verdwenen de klachten niet direct. Marit zat nog steeds ziek thuis. Toch bracht het moederschap iets wat ze lange tijd had gemist. “Ik had al heel lang geen structuur meer. Werk geeft normaal gesproken ritme aan je dagen en dat was helemaal weggevallen. Door Olivia kwam dat terug. Je móét opstaan voor de flesjes en voor haar zorgen.”

Juist dat bleek uiteindelijk ook goed voor haar herstel. “Ik was heel bang geworden om dingen te ondernemen, omdat ik bang was voor een terugval. Nu moest ik wel. Achteraf denk ik dat dat juist goed voor me is geweest.”

Inmiddels gaat het stap voor stap beter. Ze is begonnen met re-integreren op haar werk en haar ouders, schoonouders en de kinderopvang helpen mee in de zorg voor Olivia. “Ik ben nog niet waar ik wil zijn en ik vind het spannend dat mijn ziektewet afloopt. Ik weet niet precies hoe de toekomst eruitziet. Dat vind ik lastig, want ik ben een perfectionist en wil graag controle hebben.”

Als ze terugkijkt op haar zwangerschap, is er één ding dat ze het meeste heeft gemist. “Gewoon zorgeloos genieten. Niet steeds nadenken: hoe ga ik dit allemaal overleven? Dat had ik mezelf zo gegund.”

Toch overheerst inmiddels voorzichtig optimisme. “Ik heb een heel fijn vangnet van familie en vrienden. Alles komt uiteindelijk wel goed, ook al loopt het misschien anders dan ik ooit had gedacht.”

Geschreven door Anne Tonen

Hoewel journalist Anne Tonen (1987) uit Amsterdam zelf al jarenlang weet dat ze geen kinderwens heeft, ziet ze door haar leeftijd steeds meer mensen om zich heen een gezin stichten. Juist die nieuwsgierigheid naar het moderne gezinsleven en alles wat daarbij komt kijken, zorgt ervoor dat ze zich graag verdiept in persoonlijke verhalen over ouderschap, relaties en familie. Met haar achtergrond bij De Telegraaf en RTL Boulevard bouwde ze een groot netwerk op binnen de wereld van BN’ers en influencers. In haar interviews durft ze alles te vragen en zoekt ze naar eerlijke, kwetsbare verhalen waarin anderen zich kunnen herkennen. Verhalen die laten zien dat niemand alles perfect doet en waardoor lezers zich minder alleen voelen.