Loth van Veen Persoonlijke verhalen vandaag, 11:01

Leestijd: 8 minuten

We verhuisden met twee tieners naar Thailand: na vier jaar weten we of het echt de juiste keuze was

Steeds meer Nederlandse gezinnen dromen van een leven in het buitenland. Minder haast, meer natuur en meer tijd voor elkaar. Maar hoe is het echt om met kinderen opnieuw te beginnen in een ander land? Loth, die in Zweden woont, en Chantal, die vier jaar geleden naar Thailand verhuisde, schrijven elkaar over wat emigreren hun gezin heeft geleerd.

Ha Loth,

“Hoe kun je nu met twee bijna-tieners naar de andere kant van de wereld verhuizen?” Dat was misschien wel de vraag die we het vaakst kregen toen we besloten Nederland achter ons te laten en met onze kinderen naar Thailand te vertrekken.

Wij zijn Roger en Chantal en wonen inmiddels bijna vier jaar met onze twee tieners op een tropisch eiland in Thailand. Helemaal nieuw was Azië voor ons niet. We hadden er jarenlang gewoond, kregen daar onze kinderen en keerden terug naar Nederland toen onze oudste zoon leerplichtig werd. We vonden het toen belangrijk dat ze de Nederlandse cultuur zouden leren kennen. Dat ze niet altijd “die buitenlandse kinderen” zouden zijn, maar gewoon onderdeel van de groep.

Waarom we na negen jaar Nederland opnieuw voor Azië kozen

Maar na negen jaar Nederland begon het weer te kriebelen. Het verlangen naar Azië, het buitenleven en de tropische sfeer bleef. Langzaam groeide het idee om opnieuw te emigreren. En als we het zouden doen, dan het liefst naar een eiland.

Onze dochter was bijna elf en onze zoon zat in de derde klas van de middelbare school toen we verhuisden. Veel mensen in onze omgeving maakten zich zorgen. “Ontneem je hen niet een normale jeugd?”

Emigreren met een brugklasser en een bijna-11-jarige: onze grootste twijfel

Die vraag hield ons zelf natuurlijk ook bezig. Want als ouder wil je het beste voor je kinderen. Tegelijkertijd voelden we sterk dat we ons hart moesten volgen. Gelukkig stonden de kinderen zelf ook open voor het avontuur. Ze vonden het spannend, maar ook ontzettend leuk.

De eerste periode op het eiland stond vooral in het teken van wennen en organiseren. We verzorgden zelf het onderwijs. Voor onze dochter hadden we alle boeken en werkboeken van groep 8 meegenomen. Voor onze zoon regelden we online Nederlands onderwijs.

Hoe onze kinderen nieuwe vrienden vonden op een Thais eiland

Het vinden van leeftijdsgenoten bleek in het begin misschien wel de grootste uitdaging. Nieuwe mensen ontmoeten ging verrassend makkelijk, maar echte vriendschappen opbouwen kost nu eenmaal tijd. Via sportclubs, waaronder de lokale padelvereniging, leerden we andere gezinnen kennen. Langzaam ontstond er een sociaal netwerk. Voor ons, maar zeker ook voor de kinderen.

Ook qua onderwijs moesten we zoeken naar wat paste. Onze dochter werkte zich razendsnel door groep 8 heen en gaf na een paar maanden aan dat ze toch graag naar school wilde. Internationale scholen zijn niet goedkoop, maar voor haar bleek het een goede keuze. Ze begon op een grotere school met veel vrijheid, activiteiten en internationale leerlingen. Later stapte ze over naar een kleinere school waar meer persoonlijke begeleiding is en serieuzer wordt gewerkt aan het curriculum. Daar voelt ze zich nu goed op haar plek.

Staatsexamen VWO vanuit Thailand: hoe werkt dat?

Onze zoon koos een andere route. Na jaren online onderwijs doet hij dit jaar staatsexamen VWO. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar de praktijk is anders. De examens kunnen alleen in Nederland worden afgelegd, waardoor we deze zomer langere tijd terug zijn. Online onderwijs biedt veel vrijheid, maar vraagt ook veel zelfdiscipline. Voor kinderen die zelfstandig kunnen plannen en gemotiveerd zijn, kan het goed werken. Voor kinderen die daar moeite mee hebben, is het een flinke uitdaging.

Inmiddels zijn we bijna vier jaar verder. Onze kinderen hebben vrienden van over de hele wereld. Via school, sport, sociale media en gezamenlijke activiteiten leren ze voortdurend nieuwe mensen kennen. Hun sociale leven ziet er misschien anders uit dan dat van hun leeftijdsgenoten in Nederland, maar zeker niet minder rijk.

Wat emigreren onze kinderen volgens ons écht heeft meegegeven

Wat ons vooral opvalt, is hoe vanzelfsprekend internationaal denken voor hen is geworden. Ze hebben vrienden uit Europa, Azië, Rusland, Oekraïne, Israël en allerlei andere landen. Ze leren dagelijks dat er achter ieder nieuwsbericht echte mensen zitten, met hun eigen verhaal en perspectief.

Natuurlijk vragen we ons als ouders soms nog steeds af of dit de perfecte keuze was. Maar eerlijk gezegd zouden we die twijfels waarschijnlijk ook hebben gehad als we in Nederland waren gebleven. Wat we wel zeker weten, is dat onze kinderen een brede kijk op de wereld hebben ontwikkeld. Ze kennen de Thaise cultuur van dichtbij: de vriendelijkheid, het respect en de ontspannen levenshouding. Maar ze zien ook de minder perfecte kanten van het leven in een land waar regels soms anders worden geïnterpreteerd dan in Nederland.

Bestaat een normale jeugd eigenlijk wel?

Misschien is dat wel het leukste van emigreren met kinderen: niet alleen een ander land ontdekken, maar leren dat er vele manieren zijn om naar de wereld te kijken. Ik ben benieuwd hoe jij dat ziet in Zweden. Denk jij dat er zoiets bestaat als een “normale jeugd”? En hoe kijk jij naar de vraag of je kinderen met emigreren iets ontneemt, of juist iets meegeeft?

Liefs,

Chantal

De reactie van Loth uit Zweden

Hej Chantal,

Heel herkenbaar, die vraag: “Vind je het niet zielig voor je kinderen?” Ook aan ons werd die vlak voor vertrek regelmatig gesteld. De eerste keer was ik oprecht verrast. Zo had ik er nog geen seconde naar gekeken. Niet omdat ik dacht dat het voor de kinderen alleen maar leuk zou zijn, maar omdat ik vooral zag wat deze stap hen óók kon brengen. Natuurlijk hadden we onze plannen goed doordacht en hebben we pas doorgezet toen we erop vertrouwden dat we onze kinderen hiermee iets zouden geven.

Emigreren schudt het leven van tieners flink door elkaar

Wat stoer dat jullie de stap hebben gewaagd met jullie tieners. Ik werk dagelijks met jongeren en zie dat zij volop bezig zijn met vragen als: wie ben ik, waar hoor ik bij, wat past bij mij en welke kant durf ik op? Meestal stellen ze die vragen niet zo letterlijk, maar je ziet ze wel terug in bijna alles wat hen bezighoudt. Op school, in vriendschappen, in keuzes, zelfstandigheid en toekomst. Dat schudt een emigratie natuurlijk flink door de war. Tieners hebben al zoveel meer hun eigen leven. Als je dan verhuist, verhuis je niet alleen je gezin, e verplaatst ook een leven dat al volop in opbouw is.

Nieuwe vrienden ontstaan niet vanzelf

Voor tieners is school natuurlijk veel meer dan een plek waar je leert. Het is ook de plek waar je oefent met erbij horen, met vriendschappen, met jezelf vergelijken, met loskomen van je ouders, met opnieuw beginnen. Als school tijdelijk online is, of internationaal, of anders dan je gewend was, moet je die oefenplekken ergens anders vinden. Via sport, hobby’s, sociale media, de mall of het strand. Dat kan heel rijk zijn, zoals jullie beschrijven. En ik kan me voorstellen dat dat niet kwam aanwaaien voor ze; daar zal veel inzet en doorzetten voor nodig zijn geweest.

Een internationale jeugd geeft een bredere blik op de wereld

De blik van jullie kinderen op de wereld vind ik heel inspirerend. Vrienden uit Europa, Azië, Rusland, Oekraïne, Israël en allerlei andere landen: dat is niet alleen “leuk internationaal”, dat doet iets met hoe je naar de wereld kijkt, hoe je nieuws begrijpt, hoe snel je oordeelt. Ik hoop dat mijn kinderen later ook zo naar de wereld leren kijken!

Hoe verandert emigreren jouw rol als ouder?

Ik ben nieuwsgierig hoe jullie emigratie jouw rol als ouder heeft beïnvloed. Toen wij verhuisden, waren onze kinderen nog jonger en kon ik veel meer voor ze organiseren. School, ritme, speelafspraken, taal: natuurlijk moesten zij het ook zelf doen, maar ik kon flink ondersteunen. Bij tieners lijkt me dat anders? Hun leven is al veel meer van henzelf… Neuropsycholoog Jelle Jolles schrijft mooi over de verschillende rollen die ouders van tieners kunnen hebben: je bent niet alleen manager, maar ook coach, inspirator, mentor en adviseur. In jouw brief lees ik vooral die rol van mentor terug: jullie hebben niet één route bedacht en die vastgehouden, maar steeds gekeken: wat past nu bij dit kind, in deze fase? Dat vind ik mooi en inspirerend! Heb je nog meer rollen vervuld denk je?

Bestaat een normale jeugd eigenlijk wel?

Een “normale jeugd” bestaat niet, denk ik. We bedoelen er volgens mij mee: een jeugd waarin alles hetzelfde blijft. Maar ook daarin bestaan uitdagingen en tegenslagen. De Perfecte Keuze bestaat ook niet. In Nederland blijven was óók een keuze geweest, met eigen voordelen en gemis. Emigreren is dat net zo goed. Ik denk dat het er vooral om dat je bewust kiest en er iets van maakt! Dat je blijft kijken naar je kinderen en durft bij te sturen als dat nodig is. Daarmee geef je ze iets heel belangrijks mee: het vertrouwen dat ze hun weg kunnen vinden.

Hej då!

Loth

Verbonden expert

Loth van Veen

Docente en auteur

Loth is docente, auteur, eigenaar van Intermijn en moeder van Pepijn (10), Stach (8) en Teun (6). Loth is opgeleid als docent en gaf jarenlang les in het voortgezet onderwijs en het hbo. Sinds de zomer van 2024 woont Loth met haar gezin in Zweden. Ze renoveert daar een oud huis en verkent het onderwijs in Scandinavië. »

• We verhuisden met twee tieners naar Thailand: na vier jaar weten we of het echt de juiste keuze was
• ‘We emigreerden voor een rustiger leven met onze kinderen. Dit leerden we pas toen we er waren’
• Moniek den Haan: ‘In Thailand besefte ik pas hoeveel haast ik altijd had als moeder’

Geschreven door Loth van Veen

Loth van Veen is docent, auteur en moeder van Pepijn (10), Stach (8) en Teun (6). Ze woont in Zweden. Loth is docent en zelfstandig ondernemer en verkent het Zweedse onderwijs en de Zweedse manier van opvoeden. Ze schrijft regelmatig over wat haar opvalt.