Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 13:02

Leestijd: 4 minuten

Na vaginisme dacht Mellany (39) dat seks nooit meer vanzelf zou voelen: ‘Na mijn kinderen verloor ik vooral mezelf’

Na de geboorte van haar kinderen verloor Mellany van Heijningen-Ramaekers (39) iets wat ze na jaren van vaginisme juist had teruggevonden: de verbinding met haar eigen lichaam. “Ik was moeder geworden, maar mezelf was ik onderweg kwijtgeraakt.”

Nog vóór ze moeder werd, merkte ze dat haar lichaam niet zomaar meeging. Opwinding kwam moeilijk, aanrakingen werden steeds ingewikkelder en uiteindelijk werd zelfs een tampon te veel. De diagnose: vaginisme.

Met hulp van een gynaecoloog, seksuoloog en bekkenbodemfysiotherapeut vond ze langzaam haar weg terug naar haar lichaam. Maar toen ze moeder werd, veranderde haar relatie met seksualiteit opnieuw. “Niet omdat het probleem terugkwam, maar omdat mijn hele wereld verschoof. Want als je een baby krijgt, krijgt je lichaam ineens een andere rol. Het voedt, draagt, troost en zorgt. En ergens onderweg raakte ik, net als veel moeders, iets kwijt: de verbinding met zichzelf.“

Verschuiven van aandacht

“Toen ik zwanger werd, voelde ik voor het eerst in lange tijd weer ontspanning rondom seksualiteit. Het traject rondom vaginisme had ervoor gezorgd dat intimiteit niet langer alleen spannend of beladen was. Dat het fysiek lukte om kinderen te krijgen, voelde echt als een zegen. Tijdens mijn zwangerschap was seksualiteit ook prettig. Maar na de geboorte veranderde alles.

Met de komst van onze baby verschoof mijn aandacht volledig. Mijn lichaam was er om te voeden en te knuffelen. Ik zat totaal niet in intimiteit of seksualiteit. Ik was bezig met het moederschap, het ouderschap en mijn kind. En ik denk dat veel moeders dit herkennen. Niet omdat ze geen liefde of verbinding voelen, maar omdat hun identiteit verandert. Je wordt moeder en ineens draait alles om dat kleine mensje. Niemand zegt tegen je: vergeet jezelf niet.

Kwijtraken in het zorgen

Na mijn eerste kindje kreeg ik snel opnieuw een kinderwens. Hormonaal voelde ik sterk de behoefte om weer zwanger te worden. Kort nadat ik stopte met borstvoeding had ik één keer een menstruatie en daarna was ik opnieuw zwanger. Na de geboorte van mijn tweede kind veranderde er opnieuw iets.

Toen werd seks weer lastig. Ik dacht echt: misschien ben ik gewoon niet seksueel. Misschien werkt dit niet meer voor mij. Die gedachte raakte me diep. Het voelde alsof ik stuk was. Tegelijkertijd was er ook de realiteit van jonge kinderen: gebroken nachten, een vol hoofd en een lichaam dat de hele dag in de zorgstand stond. Als ik ’s avonds eindelijk op de bank zat, was ik moe. En dan komt de vraag: wanneer dan? Hoe dan? Het werd een beladen onderwerp. Ook mijn partner merkte dat. Hij was liefdevol en geduldig, maar het onderwerp hing wel echt tussen ons in.

Het gesprek dat alles veranderde

Op zoek naar antwoorden begon ik onderzoek te doen. Ik las boeken, sprak met anderen en ging zelfs het gesprek aan met mijn eigen moeder. Dat gesprek vond ik zo spannend. Ik vertelde dat ik geen zin meer had en geen libido voelde. Ik wilde weten hoe zij daarmee omging. Haar antwoord was liefdevol bedoeld want ze zei ‘dan doe je het toch gewoon’, maar juist daar voelde ik iets knellen. Daar zit een stukje waarheid in, omdat verlangen soms ook kan ontstaan nádat je begint. Maar de boodschap die ik vroeger vaak hoorde was vooral: je doet het voor je partner, zodat hij tevreden blijft. Dat wilde ik niet meer. Voor mij werd duidelijk: seksualiteit moet niet alleen draaien om verwachtingen of verplichtingen. Ook niet binnen een relatie. Ik wilde niet alleen functioneren als moeder, partner en organisator van ons gezin. Ik wilde mezelf weer voelen.

Plezier en verbinding

Die zoektocht werd uiteindelijk ook mijn eigen zoektocht naar mezelf. Ik ontdekte hoeveel vrouwen, net als ik, zichzelf kunnen verliezen in het moederschap. We zorgen, plannen, regelen en staan altijd ‘aan’. Je wordt bijna de directeur van je eigen gezin, maar ondertussen raak je soms verwijderd van je eigen lichaam en gevoel. Ik merkte dat er voor mij meer was dan alleen doorgaan en functioneren. Ik wilde weer voelen. Weer plezier ervaren. Weer verbinding maken met mezelf. Daarom verdiepte ik me in lichaamswerk, ademwerk, tantra en verschillende vormen van persoonlijke ontwikkeling. Niet om terug te gaan naar wie ik was vóór het moederschap, maar om mezelf opnieuw te leren kennen. Ik ben gaan ontdekken dat seksualiteit na het moederschap niet minder hoeft te worden. Het kan juist rijker en dieper worden. Maar daarvoor moet je jezelf eerst weer ontmoeten. En dat is precies de reis die ik zelf heb gemaakt én waarin ik nu andere vrouwen begeleid.

Niet minder vrouw

Ik hoop vooral dat andere moeders zichzelf herkennen. Misschien denk je: het is gewoon een fase, het komt wel weer als de kinderen groter zijn. Maar probeer eens om hiernaar te kijken, als een soort uitnodiging: waarom ben ik mezelf kwijtgeraakt? Ik vind dat vrouwen meer ruimte mogen innemen rondom seksualiteit. Veel vrouwen leren zichzelf niet kennen op dat vlak, inclusief ikzelf. Terwijl seksualiteit ook gaat over levensenergie, plezier en verbinding met jezelf.

Mijn belangrijkste boodschap aan moeders? Je hoeft niet alleen moeder te zijn. Je mag ook vrouw zijn. Je mag verlangen voelen. Je mag ontdekken wat fijn is voor jou. Het begint met jezelf opnieuw ontmoeten. Want uiteindelijk begon mijn eigen verandering ook niet bij mijn partner, maar bij mezelf.”

Musthaves van deze zomer volgens de redactie:

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.