Anne Tonen Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 5 minuten

Yael Water over het moederschap: ‘Ik voelde die beroemde roze wolk helemaal niet’

Toen ondernemer Yael Water (38) moeder werd van haar dochter, verwachtte ze dat het vanzelf zou komen: het moedergevoel, de roze wolk, het instinct. Ze hield van kinderen, paste vroeger veel op en zag zichzelf altijd als iemand die gemaakt was voor het moederschap. Maar de realiteit bleek veel ingewikkelder. “Vanaf het moment dat ik haar in mijn armen had, dacht ik vooral: en nu?”

Aanleiding voor het gesprek is het boek van Anna Nooshin, waarin eerlijk wordt gesproken over de minder romantische kanten van het moederschap. Een onderwerp waar volgens Yael nog altijd te weinig openheid over bestaat.

“Ik dacht altijd: als er iets is dat ik goed kan, dan is het moeder zijn”, vertelt ze. “Ik had jongere broertjes, ik paste veel op en ik hield altijd van kinderen. Dus ik dacht echt: dát gaat me lukken. Maar moeder zijn blijkt toch andere koek te zijn. Dat kun je van tevoren niet inschatten.”

‘Ik voelde die roze wolk niet’

Het moment waarop haar dochter werd geboren, veranderde alles. Niet omdat er direct een overweldigend geluksgevoel ontstond, maar juist omdat er ineens zoveel onzekerheid was. “Ik denk dat ik op het moment dat ze er was pas besefte hoe groot die verantwoordelijkheid voelt”, zegt ze. “Ik wil het zó graag goed doen. En juist dat brengt veel stress met zich mee.”

Ook lichamelijk verliep haar herstel anders dan ze had verwacht. “Ik moest zes weken herstellen en kon nauwelijks lopen. Ik dacht vooraf: ik ga lekker wandelen met mijn baby en iedereen haar showen. Maar in werkelijkheid mocht ik één keer per dag de trap af en op. Ik bracht mijn tijd voornamelijk door op het ziekenhuisbed in de woonkamer.”

De bekende roze wolk bleef uit. “Vanaf het moment dat ik haar vasthield dacht ik vooral: en nu? Natuurlijk hou ik zielsveel van haar, maar dat overweldigende moedergevoel waar iedereen het over heeft, voelde ik niet.

‘Ben ik wel goed genoeg?’

Wat Yael misschien nog het meest verraste, was de onzekerheid die het moederschap bij haar losmaakte. “Ik voelde veel druk vanuit mezelf”, vertelt ze. “Ik dacht: moet ik niet gelukkiger zijn? Voel ik het wel goed genoeg? Ben ik nu een slechte moeder omdat ik het anders ervaar dan ik had verwacht?”

Die twijfels gingen diep. “Ik heb zelfs weleens gezegd: als ik van tevoren had geweten hoe zwaar ik het zou vinden, weet ik niet of ik deze keuze had gemaakt. Dat heeft niets met mijn dochter te maken, maar alles met hoe verantwoordelijk het voelt. Ik wil het zó goed doen voor haar.”

Inmiddels weet ze ook zeker dat haar dochter enig kind blijft. “Vroeger wilde ik meerdere kinderen. Maar wat ik nu weet, is dat dit mijn enige kind blijft. Daar kies ik heel bewust voor.”

Volgens Yael raakt het moederschap ook aan oude onzekerheden die ze al langer met zich meedraagt. “Kinderen zijn spiegels. Dat vind ik het mooie, maar ook het confronterende eraan. Bij mij raakt het een stuk eigenwaarde. Ik gun haar het allerbeste, maar soms vraag ik me af: ben ík wel het beste voor haar?”

Het moederschap veranderde haar leven

Toch bracht het moederschap haar niet alleen onzekerheid, maar ook groei. Haar dochter zorgde ervoor dat ze keuzes durfde te maken die ze eerder uitstelde.“Ik ben haar juist heel dankbaar”, zegt ze. “Door haar komst heb ik stappen gezet die uiteindelijk beter waren voor ons allebei.”

Zo besloot ze uit elkaar te gaan met de vader van haar dochter. “Ik wilde haar laten zien dat geluk belangrijk is. En ik was zelf niet gelukkig in die relatie. Haar komst gaf mij de kracht om voor mezelf te kiezen.”

Sindsdien kijkt ze anders naar haar eigen grenzen en behoeftes. “Ik ben veel meer gaan nadenken over wat ik haar wil meegeven. Leef ik eigenlijk wel op een manier waarvan ik hoop dat zij dat later ook doet? Dat heeft me echt veranderd.”

Schaamte rondom eerlijke gevoelens

Lang durfde Yael niet open te praten over haar gevoelens rondom het moederschap. “Ik schaamde me ervoor”, zegt ze eerlijk. “Dus ik sprak er niet echt over in mijn omgeving.”

Dat begint langzaam te veranderen, merkt ze. “Je ziet dat er nu meer eerlijke gesprekken ontstaan over moederschap. En zodra je er zelf opener over bent, merk je hoeveel vrouwen hiermee worstelen.”

Volgens haar helpt dat enorm. “Soms lijkt het alsof andere moeders alles perfect doen. Maar als je écht praat, blijkt bijna iedereen onzekerheden te hebben.”

Een uitspraak van een vriendin omschrijft voor haar precies hoe moederschap voelt. “Zij zei ooit: ‘Een kind hebben is alsof je constant een zenuw open hebt liggen.’ Dat vond ik zó treffend. Je bent altijd kwetsbaar. Er kan elk moment iets gebeuren waardoor je geraakt wordt.”

‘Maak het bespreekbaar’

Hoewel Yael eerlijke verhalen in de media heeft gemist, denkt ze niet dat die haar kinderwens hadden veranderd. “Ik wilde het heel graag en ik geloofde echt dat ik dit kon. Ik denk niet dat waarschuwingen toen echt waren binnengekomen.”

Wel gelooft ze dat openheid belangrijk is voor vrouwen die zich nu herkennen in haar verhaal. “Ik zou zeggen: praat erover”, zegt ze. “Maak het bespreekbaar bij mensen die je vertrouwt of zoek vrouwen op die hetzelfde ervaren. Zodra je eerlijk bent, merk je hoe vaak het voorkomt.”

Dat besef hielp haar uiteindelijk ook. “Toen ik erover begon te delen, kreeg ik zoveel reacties van vrouwen die hetzelfde voelden. Dat gaf herkenning en opluchting. Achter het perfecte plaatje blijkt vaak veel meer te zitten.”

Musthaves van deze zomer volgens de redactie:

Geschreven door Anne Tonen

Hoewel journalist Anne Tonen (1987) uit Amsterdam zelf al jarenlang weet dat ze geen kinderwens heeft, ziet ze door haar leeftijd steeds meer mensen om zich heen een gezin stichten. Juist die nieuwsgierigheid naar het moderne gezinsleven en alles wat daarbij komt kijken, zorgt ervoor dat ze zich graag verdiept in persoonlijke verhalen over ouderschap, relaties en familie. Met haar achtergrond bij De Telegraaf en RTL Boulevard bouwde ze een groot netwerk op binnen de wereld van BN’ers en influencers. In haar interviews durft ze alles te vragen en zoekt ze naar eerlijke, kwetsbare verhalen waarin anderen zich kunnen herkennen. Verhalen die laten zien dat niemand alles perfect doet en waardoor lezers zich minder alleen voelen.