Anne Tonen Persoonlijke verhalen vandaag, 11:03

Leestijd: 6 minuten

Monique (37) wilde nooit kinderen en weet het na 10 jaar zeker: ‘Ik denk elke dag: wat heerlijk’

Jarenlang vroeg Monique van Loon (37) zich af of het moment ooit zou komen waarop ze wél kinderen wilde. Ze paste vroeger veel op, werkte in een kinderkledingwinkel en vond kinderen hartstikke leuk. Maar zelf moeder worden? Dat gevoel kwam nooit. Toen ze op haar 28e baarmoederhalskanker kreeg en haar baarmoeder verwijderd moest worden, werd haar kinderwens opnieuw heel expliciet besproken. Haar antwoord kwam razendsnel: nee. Inmiddels is ze bijna 38 en weet ze het zekerder dan ooit. “Ik denk letterlijk bijna elke dag: oh, wat heerlijk.”

Monique (37): ‘Ik heb nooit gevoeld dat ik kinderen wilde’

Monique kan niet precies zeggen vanaf welke leeftijd ze wist dat ze geen kinderen wilde. “Ik denk dat het meer andersom is geweest. Ik heb nooit gevoeld: oh ja, ik wil kinderen. Dat was het eigenlijk meer.”

Dat betekende niet dat ze kinderen niet leuk vond. “Ik heb vroeger veel opgepast en dat vond ik altijd wel leuk. Maar dan merkte ik ook: is het al klaar? Ik heb ook een paar jaar in een kinderkledingwinkel gewerkt. Dat vond ik heel leuk, maar ook dan dacht ik: is het al klaar? Ik dacht altijd: zou er ooit een moment komen dat ik ze wel wil? Maar dat kwam niet echt.

Tot ze op haar 28e de diagnose baarmoederhalskanker kreeg. “De arts vroeg heel expliciet: heb je een kinderwens? En ondanks dat je hoofd op zo’n moment natuurlijk niet helemaal goed werkt, was het het snelste antwoord dat ik ooit gaf. Ik zei meteen nee. Er was geen milliseconde twijfel.”

Baarmoederhalskanker maakte de vraag op haar 28e definitief

Na de diagnose volgde een medisch traject. In een ander ziekenhuis zagen artsen in haar dossier dat ze geen kinderwens had. “Ze zeiden eigenlijk: mooi, dat maakt de behandeling makkelijker. Toen dacht ik even: ho, jullie zeggen dat wel heel snel.”

Heel even voelde ze iets wat op twijfel leek. “Maar achteraf denk ik dat het vooral kwam doordat iemand anders ineens voor mij besloot: die kinderwens kunnen we afstrepen. Misschien was het een gevoel van autonomie.”

Ze wist bovendien dat de operatie definitief zou zijn. Haar baarmoeder werd verwijderd en haar eierstokken bleven zitten. “Ik heb nog even gezegd: ik ben 28, ik heb nu geen partner, misschien wil ik het ooit wel. Maar uiteindelijk dacht ik alleen maar: nee, ik wil gewoon zo snel mogelijk beter worden. Die tumor moet eruit.”

De artsen bespraken overlevingspercentages en de mogelijkheid van een baarmoederbesparende operatie. “Toen was het eigenlijk heel duidelijk: haal gewoon alles maar eruit. Ik voelde zo sterk dat ik geen kinderen wilde. Ik hoopte alleen maar dat dat ook in de toekomst zo zou blijven.”

Dat bleek het geval. Sterker nog: haar gevoel werd alleen maar sterker. “Ik denk dat ik daarna nog sterker het gevoel kreeg: nee, ik wil ze echt niet. En het is met het jaar meer geworden.”

Bijna 10 jaar later: ‘Ik denk elke dag: wat heerlijk’

Inmiddels is Monique bijna 38. Ze heeft een partner, woont in Amsterdam en heeft een leven waarin ze veel vrijheid ervaart. “Ik denk letterlijk bijna elke dag: oh, wat heerlijk.”

Ze heeft bovendien veel vrienden zonder kinderen. “Ik heb echtgelukl dat ik veel vrienden heb zonder kinderen, en die waarschijnlijk ook niet gaan krijgen. Het scheelt ook dat ik me in een best wel queer wereld begeef. Daar zijn over het algemeen minder mensen met kinderen.”

Wel zijn sommige vriendschappen veranderd. “Ik kan daar verdrietig om zijn, maar ik ben er niet boos over. Mensen met kinderen hebben gewoon heel weinig tijd. Als ik nu hersenchirurg was geworden of talkshowhost die ’s avonds op televisie was, had ik ook weinig tijd.”

Toch mist ze soms haar vrienden. “Het is gewoon jammer. Je gaat elkaar minder zien, minder appen en soms niet meer bellen. Dan krijg je van die bijpraatvriendschappen. Een aantal vriendschappen is daardoor wel verwaterd.”

Waarom vrijheid voor Monique zwaarder weegt dan kinderen

Wat haar het meest aanspreekt aan een leven zonder kinderen? “Vrijheid. Dat staat bij mij echt op één.”

Monique werkt als freelancer en bepaalt grotendeels zelf hoe ze haar tijd indeelt. “Ik werk graag en veel, maar wel op de tijden die ik wil. Ik kan op dinsdagavond bij een sterrenzaak zitten, maar ook de hele zondag werken. Ik hou van structuur, plannen, een strakke agenda en to-do-lijstjes. En ik denk heel vaak: hoe zou ik ditnuu moeten doen met een kind?”

Ze vindt het belangrijk om zichzelf steeds nieuwe ervaringen te geven. “Hoe ouder je wordt, hoe meer je op de automatische piloot gaat. De enige truc om de tijd te vertragen, is vaker dingen doen waarvan je denkt: wow, toen heb ik dit gedaan. Toen beklom ik een berg in Frankrijk, toen ging ik alleen op groepsreis of voor het eerst alleen ’s avonds naar een restaurant.”

Juist omdat ze geen kinderen heeft, ervaart ze daar ruimte voor. “Je kunt je vriendschappen verdiepen, meer contact hebben met je ouders en familie en jezelf afvragen: wat kan ik bijdragen? Ik heb bijvoorbeeld veel meer tijd om familieleden te bellen of een kaartje te sturen.”

Geen kinderen willen betekent voor Monique niet dat ze kinderen haat

Een hardnekkig vooroordeel wil ze graag wegnemen: vrouwen zonder kinderwens zouden kinderen niet leuk vinden. “Ik vind kinderen hartstikke leuk. Ik wil ze alleen niet permanent om me heen. Ik wil eigenlijk ook niet langer dan een dag.”

Ook het idee dat ze later eenzaam zal zijn, maakt haar niet bang. “Wie zegt dat je met kinderen niet eenzaam wordt? Als mijn ouders straks overlijden, denk ik ook weleens: dan houdt er niemand onvoorwaardelijk meer van mij. Maar dat kan ook als je wel een kind hebt.”

Bang voor spijt of eenzaamheid? ‘Wie zegt dat je dat mét kinderen niet bent?’

En spijt? Daar is ze niet bang voor. “Als ik later spijt krijg, zijn de gevolgen niet zo groot. Maar als ik een kind had gekregen en daar spijt van had, zijn de gevolgen vele malen groter. Dan zou ik misschien anders met dat kind omgaan of mezelf verwaarlozen. Waarom wordt die vraag eigenlijk nooit gesteld aan mensen mét kinderen?”

Voor vrouwen die twijfelen of zich alleen voelen in hun keuze heeft Monique vooral één advies: maak je eigen leven rijk. “Waar word jijnuu ongelooflijk blij van? Dat kan iets zijn wat niemand snapt. Ik zit nu weer helemaal in de puzzelboekjes. Ik word daar dus heel vrolijk van. En dan schenk ik een wijntje in en ga ik puzzelen.”

Ze probeert bewust veel nieuwe ervaringen op tedoen.. “Je moet meer van die gekke ijkpunten creëren in je leven. Probeer een rijk leven te creëren met dingen waar je blij van wordt. En weet ook: er zijn altijd mensen zoals jij. Er zijn altijd mensen die ook geen kinderen willen.”

Geschreven door Anne Tonen

Hoewel journalist Anne Tonen (1987) uit Amsterdam zelf al jarenlang weet dat ze geen kinderwens heeft, ziet ze door haar leeftijd steeds meer mensen om zich heen een gezin stichten. Juist die nieuwsgierigheid naar het moderne gezinsleven en alles wat daarbij komt kijken, zorgt ervoor dat ze zich graag verdiept in persoonlijke verhalen over ouderschap, relaties en familie. Met haar achtergrond bij De Telegraaf en RTL Boulevard bouwde ze een groot netwerk op binnen de wereld van BN’ers en influencers. In haar interviews durft ze alles te vragen en zoekt ze naar eerlijke, kwetsbare verhalen waarin anderen zich kunnen herkennen. Verhalen die laten zien dat niemand alles perfect doet en waardoor lezers zich minder alleen voelen.

Reacties