Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 3 minuten

Nina (38): ‘Onze basisschool verwacht dat ouders alles oplossen’

Voor Nina (38) voelde de laatste periode voor de zomervakantie niet alleen als een drukke tijd voor haar kinderen, maar ook voor haarzelf. Terwijl het schooljaar werd afgesloten met musicals, uitjes en feestjes, merkte ze dat er steeds meer op de schouders van ouders terechtkomt. En daar begint ze zich steeds meer aan te ergeren.

“Als je het mij een paar jaar geleden had gevraagd, had ik gezegd dat ik het heel leuk vond om af en toe iets te helpen op school. Een keer meegaan met een uitstapje, helpen bij een activiteit of iets regelen voor een feestje. Maar inmiddels voelt het alsof ouders alles moeten doen en school alleen nog maar toekijkt.

Het begint al bij de kleinste dingen. Traktaties, vervoer naar uitstapjes, luizencontrole, versieren van de school, helpen bij sportdagen, het schooltheater en het eindfeest. Werkelijk overal wordt een beroep op ouders gedaan. En als de ouderraad of de hulpouders het niet oppakken, gebeurt het vaak gewoon niet.

Na mijn werk meteen door

Twee weken geleden was daar voor mij het perfecte voorbeeld van. Overdag werkte ik gewoon en daarna reed ik meteen door naar school om te helpen met de eindmusical. Decorstukken verplaatsen, stoelen klaarzetten, oefenen en opruimen. Vervolgens nog helpen met de voorbereidingen voor het eindfeest. Dat ging een paar avonden achter elkaar zo door.

Ik deed het natuurlijk voor de kinderen, want die kunnen er niets aan doen. Maar ergens dacht ik ook: waar is de school eigenlijk zelf?

Alsof ouders onbeperkt tijd hebben

Ik heb gewoon een baan en mijn man ook. Net als de meeste ouders trouwens. We rennen overdag van werk naar school, van school naar sportclubs en weer naar huis. En toch lijkt er vanuit school steeds vanuit te worden gegaan dat ouders overal wel tijd voor hebben.

Er gaat een berichtje uit in de ouderapp en voor je het weet worden er weer tien vrijwilligers gezocht. Voor dit, voor dat, voor volgende week en voor de week daarna. En natuurlijk wil je je kind een leuke basisschooltijd geven, dus je meldt je toch weer aan. Maar eerlijk? Ik begin het steeds zwaarder te vinden.

School strijkt met de eer

Wat mij misschien nog wel het meest raakt, is dat school uiteindelijk alle complimenten krijgt. Dan hoor je hoe geweldig de musical was, hoe leuk het eindfeest is georganiseerd of hoe mooi alles eruitzag. En dat is ook zo. Maar achter de schermen hebben ouders daar uren en uren werk in gestoken. Soms heb ik het gevoel dat als de ouderraad ermee zou stoppen, de helft van de activiteiten niet eens meer door zou gaan. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Ik vind echt dat een school ouders mag vragen om af en toe te helpen, maar niet dat het voelt alsof je een tweede baan erbij hebt gekregen. Er moet ergens een grens zijn, want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: dat onze kinderen een geweldige basisschooltijd hebben. Alleen zou het fijn zijn als de verantwoordelijkheid daarvoor iets eerlijker verdeeld werd.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.