Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:02

Leestijd: 4 minuten

Opgebiecht: ‘Ik vind het helemaal niets dat mijn dochter (14) met de buurjongen (19) omgaat’

De dochter van Sylvana (43) trekt sinds een paar maanden veel op met de buurjongen (19). Sylvana en haar man vertrouwen de situatie niet. Hun dochter noemt hem gewoon een vriend, maar haar ouders vermoeden dat er meer speelt.

“Als je me een halfjaar geleden had verteld dat mijn dochter van veertien zoveel tijd zou doorbrengen met een jongen van negentien, had ik gezegd dat dat bij ons echt niet zou gebeuren. En toch zitten we nu precies in die situatie. Sinds een paar maanden gaat ze voortdurend om met de buurjongen. Hij woont een paar huizen verderop en we kennen hem al jaren van gezicht. Vroeger was hij gewoon die oudere jongen uit de straat die af en toe gedag zei, maar nu staat hij ineens regelmatig bij ons voor de deur.

Makkelijk contact 

In het begin dacht ik er niet zoveel van, want onze dochter is sociaal en maakt gemakkelijk contact met mensen van verschillende leeftijden. Maar op een gegeven moment merkte ik dat ze wel erg vaak met hem afsprak. Ze ging even een rondje lopen en kwam pas uren later thuis. Als haar telefoon ging, keek ze meteen op het scherm en verdween ze met een glimlach naar haar kamer. Wanneer ik vroeg met wie ze appte, zei ze steevast dat ik niet zo nieuwsgierig moest zijn.

Mijn man en ik hebben het er samen over gehad en we vinden het allebei geen prettig idee. Niet omdat we onze dochter geen vriendje gunnen. Ze mag verliefd worden, natuurlijk. Maar waarom moet dat op haar veertiende uitgerekend een jongen van negentien zijn? Hij is volwassen, heeft zijn rijbewijs en een auto en gaat in het weekend naar feesten. Onze dochter moet nog vragen of ze op zaterdagavond tot tien uur buiten mag blijven. Dat zijn toch totaal verschillende levensfases?

Niet enthousiast over vriendengroep 

Daar komt bij dat we niet zo enthousiast zijn over zijn vriendengroep. Ik zie die jongens regelmatig bij elkaar staan en hoor verhalen over feestjes die tot diep in de nacht doorgaan. Ik weet niet precies wat daar gebeurt en wil ook niet doen alsof ik alles over hen weet. Maar ik voel me er niet gerust op als ik bedenk dat mijn dochter misschien in dat wereldje terechtkomt.

Ze zegt dat we ons nergens druk om hoeven te maken. Volgens haar zijn ze gewoon vrienden en vinden ze het gezellig om samen te praten. Misschien is dat ook zo, alleen merk ik dat ze steeds geheimzinniger wordt. Laatst vroeg ik of ze met hem had afgesproken en zei ze nee. Een uur later zag mijn man hen samen uit zijn auto stappen. Toen we haar daarmee confronteerden, werd ze woest. We moesten haar met rust laten en vertrouwden haar nooit, vond ze.

Achter rug om 

Dat laatste raakte me wel, ik wil haar namelijk heel graag vertrouwen. Ik wil alleen ook weten waar ze is en met wie. Ze is veertien, dus als er iets gebeurt waar ze zich niet prettig bij voelt, moet ze weten dat ze altijd bij ons terechtkan. Juist daarom vind ik het zo lastig om hier goed mee om te gaan. Als ik te streng word en verbied dat ze hem ziet, ben ik bang dat ze alleen maar meer achter onze rug om gaat doen.

Ik vermoed inmiddels dat ze misschien meer zijn dan vrienden. Ik heb geen bewijs en wil haar ook niet zomaar ergens van beschuldigen, maar ik zie hoe ze naar hem kijkt. De gedachte dat ze een relatie met hem zou hebben, vind ik eerlijk gezegd heel moeilijk. Zij is nog volop aan het ontdekken wie ze is, terwijl hij al een heel ander leven leidt. Ik vraag me af of zij in zo’n verhouding wel goed haar eigen grenzen kan aangeven.

Met de buurjongen praten 

Mijn man wil het liefst meteen duidelijk maken dat ze niet meer bij hem in de auto mag stappen. Ik begrijp dat, maar ik denk dat we eerst met haar moeten praten. Niet tussen neus en lippen door, en ook niet terwijl we boos zijn. Gewoon rustig vragen wat er precies speelt, hoe zij die vriendschap ziet en of ze zich altijd veilig voelt bij hem. Misschien moeten we daarna ook eens met die jongen praten.

Het liefst zou ik willen dat ze gewoon met leeftijdsgenoten omging. Met vriendinnen uit haar klas, een jongen van veertien of vijftien, iemand die net als zij nog naar school fietst en zich druk maakt over huiswerk. Maar ik besef ook dat ik niet kan bepalen op wie ze verliefd wordt. Wat ik wél kan doen, is zorgen dat ze weet dat we haar beschermen en dat ze ons alles kan vertellen. Ook als het iets is wat we liever niet horen.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties