Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:00

Leestijd: 4 minuten

Danielle (39): ‘Ik moet voor iedere schoolactiviteit vrij nemen en mijn werkgever begint te klagen’

Danielle (39) wil graag betrokken zijn bij het schoolleven van haar kinderen. Van sportdagen tot excursies en leesmomenten: het lijkt alsof er voortdurend ouders nodig zijn. Ze probeert overal bij te helpen, alleen begint haar werkgever daar steeds minder begrip voor te hebben.

“Toen mijn oudste naar de basisschool ging, vond ik het ontzettend leuk om af en toe te helpen. Een keer meegaan naar de kinderboerderij, koekjes bakken voor een feestdag of voorlezen in de klas: ik deed het graag. Ik vond het bijzonder om mijn kind op school bezig te zien en het was ook gezellig om andere ouders te leren kennen. Alleen is het inmiddels zo vaak dat ik me soms afvraag of scholen nog wel beseffen dat veel ouders gewoon moeten werken.

Wekelijks berichten van school 

We hebben twee kinderen (9 en 7) en ik werk vier dagen per week op kantoor. Mijn man werkt ook op kantoor, maar dan fulltime. We hebben allebei banen waarbij we niet zomaar midden op de dag kunnen verdwijnen. Toch krijg ik bijna wekelijks berichten van school met de vraag of er ouders kunnen helpen. Dan is er een sportdag waarvoor begeleiders nodig zijn, een excursie waarbij ouders moeten rijden of een leesmoment waarvoor vrijwilligers worden gezocht.

Ik begrijp die verzoeken best. Leraren hebben het druk en sommige activiteiten zijn zonder extra begeleiding moeilijk te organiseren, maar het voelt steeds minder vrijblijvend. Als er niet genoeg ouders reageren, komt er na een paar dagen een herinnering. Soms staat erbij dat een activiteit misschien niet door kan gaan als er onvoldoende hulp is en ja, dan voel ik me meteen schuldig.

Opnieuw een ochtend weg. 

Mijn dochter vroeg laatst of ik deze keer alsjeblieft mee wilde naar het museum, omdat de moeder van haar vriendin ook meeging. Ik had die maand al vrijgenomen voor een sportdag en een gesprek op school. Toch heb ik bij mijn leidinggevende gevraagd of ik opnieuw een ochtend weg mocht. Hij zei dat ik de laatste tijd wel erg vaak afwezig ben vanwege school.

Ik voelde me verschrikkelijk ongemakkelijk. Ik doe mijn werk goed, haal mijn deadlines en werk regelmatig ’s avonds nog iets af. Maar ik begrijp ook dat het voor collega’s lastig is als ik steeds mijn agenda moet aanpassen. Mijn werkgever betaalt me om mijn werk te doen, niet om voortdurend op school te helpen.

Tekortschieten 

Wat het ingewikkeld maakt, is dat ik op school juist het gevoel krijg dat ik tekortschiet als ik nee zeg. Er zijn een paar ouders die bijna overal bij zijn. Zij regelen de versieringen, begeleiden uitstapjes en helpen bij feesten. Ik vind dat geweldig van ze, maar soms lijkt het alsof dat de norm is. Als ik aangeef dat ik niet kan, krijg ik weleens de reactie dat het toch maar een paar uurtjes zijn. Voor school misschien wel, maar voor mij betekent het overleggen met mijn werkgever, werk verplaatsen en soms later op de avond nog achter mijn laptop zitten.

Mijn man zegt dat ik gewoon vaker nee moet zeggen. Hij heeft daar veel minder moeite mee. Als hij niet kan, kan hij niet. Klaar. Ik zou willen dat ik zo in elkaar zat, maar ik zie het teleurgestelde gezicht van mijn kinderen voor me en denk meteen dat ik een slecht mens ben als ik niet meega.

Pijn

Laatst was er een oproep voor ouders die wilden helpen bij een knutselmiddag. Ik had een belangrijke vergadering en kon absoluut niet weg, dus ik reageerde niet op het bericht. Een paar dagen later vroeg mijn zoon waarom ik nooit bij hem in de klas kwam helpen. Dat deed pijn, vooral omdat ik het gevoel heb dat ik juist voortdurend mijn best doe om overal bij te zijn. Ik help graag als het lukt, alleen wil ik niet steeds hoeven kiezen tussen een goede werknemer en een goede moeder zijn.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties