Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 12:51

Leestijd: 5 minuten

‘Niks is te gek’: Patrick (32) en Simone (34) over de geboorte van hun stilgeboren dochter

Bij de controle van 40 weken verwachten Patrick (32) en Simone (34) hun baby bijna te ontmoeten. Maar wanneer de verloskundige het hartje niet kan vinden, verandert alles. Hun dochter blijkt stilgeboren te worden. Toch willen ze niet alleen afscheid nemen, maar haar ook ontmoeten en vasthouden. ”Ze is ons kind en dat gaat nooit meer veranderen.”

Patrick: “Het moment was onrealistisch. We gingen voor de 40-wekenecho en zaten in een vrolijke bui, benieuwd naar wat er ging gebeuren. We hadden nul idee wat ons te wachten stond. Toen het hartje werd gezocht, begon de hand van de verloskundige steeds meer te trillen en bleef het ernstig stil. We werden banger en banger.” Simone: “We dachten dat alles nog goed was. De verloskundige vertelde dat ze hoopte dat ze het fout had en ging direct met ons naar het ziekenhuis.”

Van regelen naar toeleven naar de geboorte

Hun dochter zou stilgeboren worden, maar er was ook een geboorte waar ze veertig weken naartoe hadden geleefd. Patrick: “We gingen in een automatische stand en begonnen dingen te regelen zoals wij dachten dat goed was. Je hebt zoveel vragen die niet meteen een antwoord hebben. Halverwege de middag beseften we dat dit niet de manier was. We hebben dat losgelaten en konden ons focussen op de geboorte van ons kind, in plaats van alles te regelen.”

Simone: “De begeleiding vanuit het ziekenhuis vonden we heel slecht. We moesten vooral een uitvaart organiseren en er werd weinig over de geboorte gesproken. Begin van de avond beseften we dat we alleen maar bezig waren met afscheid nemen in plaats van met de geboorte. We hebben de uitvaartplannen stilgelegd. Wie is ons kindje, hoe ziet ze eruit? We gaan gewoon fijn bevallen.” Ze wilden hun dochter ontmoeten, vasthouden en liefhebben. Haar geboorte mocht óók een bijzondere gebeurtenis zijn.

‘De geboorte was magisch’

Patrick: “We wisten natuurlijk dat ze stilgeboren zou worden. Het was magisch, maar ook zo verdrietig. We hebben van het ziekenhuis alle tijd en ruimte gekregen om haar vast te houden, te knuffelen en lief te hebben. Die tijd is zo waardevol geweest. Ons was verteld dat een natuurlijke bevalling eigenlijk niet meer zou gaan, maar het is toch gebeurd. Ondanks dat je weet dat je geen geluid gaat horen, ben ik heel blij met hoe iedereen ons heeft geholpen.” Simone: “De geboorte verliep boven verwachting, helemaal natuurlijk en zonder medicatie. De weeën begonnen dezelfde avond dat we hoorden dat ze stilgeboren zou worden. Het werd een snelle, fijne badbevalling. We kregen veel tijd om met onze dochter te knuffelen en haar vast te houden.”

Een week vol liefde en herinneringen

Simone: “Na ruim anderhalf uur knuffelen en huid-op-huidcontact hebben we haar zelf kunnen aankleden. In de week dat ze bij ons was, maakten we veel herinneringen: samen ontbijten, buiten een rondje lopen, muziek maken en met z’n drieën haar grote zus ophalen van de opvang. We gingen ook naar ons paard om haar kennis te laten maken. Bovenal waren het vasthouden, knuffelen en samen zijn met z’n vieren van onschatbare waarde. Het was een perfecte week, met enorm veel lieve mensen om ons heen.” Patrick: “Het vasthouden van onze dochter was voor mij het allermooiste wat je je kunt bedenken. Ze is ons kind en dat gaat nooit meer veranderen.”

Foto’s als tastbare herinneringen

Hun dochter is en blijft het zusje van hun oudste dochter, die trots op haar is. De tijd samen bracht niet alleen verdriet, maar ook liefdevolle herinneringen. Patrick: “De foto’s waren toen en zijn nu van onschatbare waarde. De eerste weken bekeken we ze heel veel. Nu doen we dat minder, maar als je het zwaar hebt, pak je ze erbij. Dat is super fijn. We vinden haar ook zo mooi.”

Simone: “De fotoshoot was fijn en leuk om te doen. We hebben van onze hele week foto’s en vooral video’s gemaakt. Dat is tot op de dag van vandaag belangrijk voor ons. We hebben foto’s in huis hangen en fotoboeken die wij en onze dochter bekijken. Ook familie en vrienden hebben foto’s in huis. Een foto van de fotoshoot gebruikten we voor onze kerstkaart.” Simone raadt andere ouders aan om momenten vast te leggen als dat goed voelt. “De tijd gaat door en je kunt die niet terugdraaien. In je herinneringen vervaagt het. Zelfs de uitvaart hebben we vastgelegd, wat voor ons heel waardevol is.”

‘Je bent en blijft altijd een ouder’

Voor Patrick en Simone is hun ouderschap niet verdwenen. Patrick denkt dat ze bewuster vader en moeder zijn geworden. “Wat ons helpt, is dat we al een dochter hadden voordat onze stilgeboren dochter werd geboren. Ons vader- en moedergevoel is nooit minder geworden; ik denk juist sterker. Deze ervaring maakt ons sterker als gezin.” Simone: “Je bent en blijft altijd een ouder. Je blijft trots, blij en beschermend naar je kind, ook al is ze niet meer fysiek aanwezig.”

Sommige mensen proberen hen te begrijpen, terwijl anderen het onderwerp liever vermijden. Maar daardoor verdwijnt het gemis niet. “Geen kind is zo aanwezig als een kind dat gemist wordt”, vertelt Simone. “Wij hebben alleen herinneringen aan die ene week. Dat maakt sommige gebeurtenissen lastig, omdat je nooit meer als gezin compleet bent.” Daarom blijven ze hun dochter benoemen en foto’s van haar laten zien. Ze willen dat anderen weten dat ze er is geweest en altijd bij hun gezin hoort.

‘Niks is te gek’

Patrick en Simone willen andere ouders die een stilgeboorte meemaken meegeven dat ze hun eigen gevoel mogen volgen. Patrick: “Ons motto was: niks is te gek. Iemand heeft ons dat verteld en dat hebben we altijd uitgedragen. Je kunt mensen niet compleet laten begrijpen wat je meemaakt. Je kunt het alleen uitleggen. Het belangrijkste vind ik dat de geboorte iets moois mag zijn. Wij hebben veertig weken naar haar toegewerkt en de bevalling hoort daar ook bij. Doe alles op jullie manier en laat mensen je niet van die gedachten afbrengen.”

Simone: “Doe wat voor jullie goed voelt en vertrouw op jezelf. Zelf weet je diep vanbinnen wat je wilt en wat fijn is. Geniet intens en durf alles te doen wat je wilt doen.” Patrick: “Eén kindje geboren of stilgeboren: omarm het en heb het lief. We hebben zoveel mooie momenten meegemaakt. Mooie en verdrietige momenten kunnen en mogen door elkaar heen bewegen!” Simone: “Ieder kind doet ertoe en hoort altijd bij je. Je mag trots zijn op je kind en op elkaar!”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.

Reacties