Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen 29 mei 2026, 11:02

Leestijd: 4 minuten

Tirza (24) haar dochter zal waarschijnlijk niet blijven leven: ’Ik wil geen seconde verspillen aan alleen verdriet’

Toen Tirza Heslinga (24) tijdens de 13 wekenecho hoorde dat haar ongeboren dochter ernstige afwijkingen had, veranderde haar leven volledig. De overlevingskans bleek uiteindelijk nul procent. Toch besloot Tirza haar zwangerschap niet alleen in het teken van afscheid te laten staan. Nu ze 35 weken zwanger is, probeert ze bewust te genieten van elk schopje, elk moment en elke herinnering die ze nog met haar dochter kan maken. “Ik wil niet dat de rouw nog meer tijd van haar afpakt.”

13 wekenecho

“Het moment dat ik zwanger raakte van mijn tweede dochter, zag ik de toekomst voor zich zoals zoveel ouders dat doen: met dromen, verwachtingen en kleine dagelijkse momenten om naar uit te kijken. Maar tijdens de 13 wekenecho veranderde alles. Toen we het nieuws kregen van de ernstige afwijking, stortte onze wereld echt in. Ik heb mij nog nooit zo depressief en in shock gevoeld als toen.

Waar veel ouders na de eerste echo langzaam toeleven naar een toekomst met hun kindje, leefden wij wekenlang van onderzoek naar onderzoek. Met iedere nieuwe echo werd het nieuws zwaarder. Uiteindelijk kwamen we uit op een overlevingskans van nul procent. Er was zelfs een kans dat ze de zwangerschap niet zou overleven.

Na de 20 wekenecho nam ik een besluit dat mijn hele zwangerschap veranderde. Ik besloot dat ik vanaf dat moment wilde genieten van mijn dochter. Natuurlijk weet ik dat de slechte afloop nog komt en daar heb ik om gerouwd, en dat zal ik later opnieuw doen, maar ik wil niet dat verdriet nu nog meer van deze tijd afpakt.

Ieder schopje

Waar ik tijdens mijn eerste zwangerschap niet graag wilde dat anderen mijn buik aanraakten, voelt dat nu anders. Ik laat juist zoveel mogelijk familie en vrienden haar schopjes voelen. Ik geniet intens van haar aanwezigheid en van de gedachte dat zij het nu goed heeft. Dat artsen steeds opnieuw bevestigen dat mijn dochter zich veilig en comfortabel voelt in de buik, geeft rust.

Voor ons is het belangrijkste dat zij niet lijdt. Dat de artsen allemaal aangaven dat ze het goed heeft, stelde ons enorm gerust. Daardoor konden we ook echt genieten zonder schuldgevoel. Die gedachte helpt me om aanwezig te blijven in het moment, ondanks alles wat nog komt. Ik wil haar voelen. Ik wil herinneringen maken. Ik wil bewust meemaken dat zij er nu is.

Uitputting

Ik kreeg opnieuw te maken met ernstige hyperemesis gravidarum (HG), extreme zwangerschapsmisselijkheid. De eerste 22 weken waren enorm zwaar. Vooral de ziekenhuisbezoeken voor infusen en zware medicatie vond ik heftig. Soms voelde het oneerlijk. In het begin maakte het mij boos dat ik weer zo’n zware zwangerschap moest doormaken, terwijl ik wist dat ik waarschijnlijk geen levend kindje mee naar huis zou krijgen. Maar gaandeweg veranderde mijn blik daarop. Inmiddels voel ik daar meer rust in. Het leven verloopt niet altijd eerlijk en ik wil niet te veel aandacht geven aan negativiteit. Fysiek blijft het zwaar. Nu ik 32 weken zwanger ben, spuug ik gelukkig minder, maar mijn lichaam heeft tijd nodig om te herstellen van maandenlange uitputting. Ik moest mijn energie echt opnieuw opbouwen.

Niets is vanzelfsprekend

Voor mij sluiten liefde en verdriet elkaar niet uit. Juist niet. Ik weet dat deze zwangerschap waarschijnlijk een slechte afloop zal hebben en daar rouw ik om. Maar dat neemt niet weg dat ik zielsveel van haar hou. Sterker nog: ik voel het moederschap juist nu heel intens. Het voelt voor mij zelfs als een eer om het lijden op mij te nemen als moeder. Die gedachte geeft haar kracht in een periode waarin controle grotendeels wegvalt.

De zwangerschap heeft me blijvend veranderd. Als vrouw, maar vooral als moeder. Samen met mijn partner hebben we al een dochtertje van tweeënhalf jaar oud. Juist door alles wat er gebeurt, kijk ik anders naar het dagelijks leven. Ik geniet veel bewuster van elk moment met mijn kinderen. Ik besef nu heel goed dat niets vanzelfsprekend is. Kleine dingen voelen groter dan ooit. De grapjes van mijn peuter, samen spelen, de schopjes van de baby… ik beleef dat allemaal veel intenser.

Ook in de opvoeding merk ik verschil. Ik ben veel ontspannener geworden. Ik zeg sneller ja tegen dingen waar ik vroeger misschien nee op zei omdat het niet goed uitkwam. Ik merk dat mijn geduld nog groter is geworden. Ik vond mezelf altijd al een geduldige moeder, maar nu kan ik nog meer vreugde vinden in het moederschap.

In het moment

Door deze zwangerschap denk ik anders na over het leven zelf. Het voelt oprecht als een wonder dat wij al een gezond dochtertje hebben gekregen en dat we zelfs nog een tweede kindje mochten ontvangen, ongeacht de afloop. Die gedachte draag ik elke dag met me mee. Een leven hoeft niet lang te duren om waardevol te zijn.

Ook mijn geloof kreeg een diepere betekenis. Ik besef nu veel sterker dat ik uiteindelijk weinig controle heb. Ik bescherm mijn kinderen en heb ze lief, maar ik geloof ook dat God bepaalt hoe lang wij van onze kinderen mogen genieten. Voor nu probeer ik vooral aanwezig te blijven in het moment. Niet vooruit te leven naar het afscheid, maar naar alles wat er vandaag nog wél is. De rouw komt later, nu wil ik gewoon moeder zijn van mijn dochter.”

Buitenspeelgoed aangeraden door onze redactie

Micro Step € 164,00 bij bol.com Bekijk product →

Woom Fiets € 658,99 bij bol.com Bekijk product →

Nijdam Rolschaatsen € 49,99 bij bol.com Bekijk product →

Pop-Up Voetbaldoelen Set van 2 – Kinderen – Voetbaldoeltjes – Opvouwbaar – 120 x 90 cm – 2 stuks – Zwart € 39,95 bij bol.com Bekijk product →

VirtuFit Basketbalpaal € 79,95 bij bol.com Bekijk product →

LifeGoods Bolderkar Opvouwbaar – 94L – 70KG Draagkracht – 90x50x58CM – Draaibare wielen – Inklapbare bolderwagen € 51,99 bij bol.com Bekijk product →

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.