Laura Mulders Persoonlijke verhalen 26 mei 2026bijgewerkt: 27 mei 2026, 09:51

Leestijd: 6 minuten

‘Weet dat ik graag van je hoor’: Floor (17) maakt angsten bespreekbaar

Twee jaar geleden belandde Floor (17) in een depressie en kreeg ze te maken met emetofobie, angst om ziek te worden of over te moeten geven. Ze begon met het opschrijven van haar gedachten op papier. Dit vond ze al snel saai worden en ze besloot om te gaan dichten. Na overleg met haar ouders en psycholoog schreef ze een speciaal gedicht, maakte er een video bij en plaatste het op TikTok.

Ze maakte een plan om elke dag een video te gaan posten. Zonder verwachtingen, om teleurstelling te voorkomen. Haar account bestaat inmiddels een half jaar en niet zonder succes. Afgelopen maand bereikte ze de 50.000 volgers. Hoe gaat ze om met haar angst en hoe haalt ze kracht uit de video’s die ze maakt?

Hoe het zich ontwikkelde

Tijdens haar depressie ontstond bij Floor emetofobie. Emetofobie is angst om ziek te worden of over te geven. Bij Floor uitte zich dit in de vorm van paniekaanvallen. “Als ik misselijk was of in de auto zat en hoofdpijn kreeg, was ik vaak bang dat ik moest overgeven. Maar ook als mijn broer verkouden was, durfde ik niet bij hem in de buurt te komen. Uit angst om zelf ziek te worden.”

Op een gegeven moment ging ze dingen vermijden. “Ik ben een carnavalsmens. Ik wilde geen carnaval meer vieren, omdat ik bang was dat ik zou flauwvallen in het openbaar of zou moeten overgeven. Uiteindelijk ging ik bij alles uitdenken of ik het wel zou kunnen eten, omdat ik bang was dat het niet goed zou vallen.

Dit doe ik nog steeds, maar nu bekijk ik hoe lang het geleden is dat ik iets heb gegeten en of het al verteerd is. Als het verteerd is kan ik verder met mijn dag. Dan weet ik dat er geen mogelijkheid is dat het er weer uit kan komen. Het kost veel energie om alles te checken en te controleren om jezelf gerust te stellen. Wat zonde is, want die energie kan ik beter in iets anders steken.”

Hoe het schrijven van gedichten begon

“Ik begon mijn gedachten van me af te schrijven. Veel mensen schrijven van zich af als ze zich niet lekker voelen, maar dat vond ik saai. Dus ik ging dichten, zodat ik toch mijn gedachten kwijt zou kunnen. Als ik een gedicht terug las, vond ik het mooi en gaf het mij een gevoel van; wow, dit is precies hoe ik me voel. Alles wat er in staat klopt.”

‘Het boodschappenspel’

“Als ik een moeilijk moment heb, ga ik naar iemand toe. Vaak naar mijn moeder, vader, broer of vrienden. En dan geef ik aan dat ik in paniek ben. Met mijn moeder ga ik dan ‘het boodschappenspel’ doen. Dan kiezen we een winkel en gaan we alle letters van het alfabet af, bijvoorbeeld de Mediamarkt. Dan zeg ik bij de A: Airfryer. En mijn moeder zegt dan bij de B: box. En zo gaan we door. Het is iets kleins, maar het werkt voor mij heel goed. Je haalt er lol uit en omdat je zo aan het nadenken bent, vergeet je even alles om je heen.”

Misverstanden over angst

Haar ouders zijn het inmiddels gewend, maar voor anderen blijft het toch lastig om te begrijpen. “Vooral op het moment dat ik een paniekaanval heb. Of dat ik voel dat de paniek opkomt. Dan licht ik vrienden of mijn ouders in, zodat ik zeker weet dat ik niet alleen ben.

Vaak krijg ik reacties terug als: ja, niemand vindt het fijn om over te geven. Of: niemand wil ziek zijn, maar je gaat er niet dood aan. Dat geeft mij een onbegrepen gevoel. Ik vraag mij dan echt af of mensen wel horen wat ik zeg. Want daar gaat het niet over. Het zijn vaak opmerkingen die je niet wil horen op zo’n moment.”

Waarom wilde je gedichten gaan delen?

“Mentale gezondheid is iets wat nog steeds als een taboe wordt gezien, terwijl het juist iets is waar je je niet voor hoeft te schamen. Op het moment dat je zegt dat je naar de psycholoog gaat, word je al snel aangekeken als ‘raar’ of ‘gek’. Of ze maken er rare opmerkingen over. Dat kan zo’n grote impact op iemand hebben.

Zelf stond ik vroeger bekend als het blije ei; altijd enthousiast, overal zin in, nooit chagrijnig. Ik was zo trots op die reputatie, dat ik niks wilde delen over wat er eigenlijk echt speelde. Vooral omdat ik bang was dat ze mij als een depressief kind zouden zien. Het is altijd een geheim geweest en binnen ons gezin gebleven. Ik wilde niet dat mijn ouders iets zouden vertellen tegen familie, want dan zouden mijn opa en oma elke keer vragen hoe het zou gaan.

Op de middelbare school hield ik het voor mezelf. Als ik naar de psycholoog moest, zei ik tegen klasgenoten dat ik naar de tandarts moest. Pas in het laatste jaar kwam ik erover in gesprek met een klasgenoot. Hij vertelde toen dat hij ook naar een psycholoog ging en gebruikte blijkbaar ook het ‘smoesje’ dat hij naar de tandarts moest. We kwamen er toen achter dat we hetzelfde leven leiden met dezelfde struggles. Sindsdien is hij mijn beste vriend.

Reacties op video’s

“Al mijn vrienden weten dat ik TikTok video’s maak, dat kan ook niet anders nu mijn account zo gegroeid is. Destijds wist bijna niemand dat ik worstelde met emetofobie, ook mijn vrienden niet. Inmiddels weten ze het wel en ik denk dat veel mensen er nu pas achter zijn gekomen hoe ik mij in die tijd heb gevoeld. Soms weten ze niet wat ze moeten zeggen, maar zeggen ze: “Ik ben trots op je.”

Onder mijn video’s krijg ik van volgers reacties als: ‘oh ja dit heb ik ook’ of ‘ik herken mij hier in’. Maar ook veel complimenten, zoals: ‘knap dat je je zo openstelt’.” Er zijn ook berichten van volgers die haar zijn bij gebleven:

“Hey Floor, ik wil je ontzettend bedanken. Weet dat ik zonder die ene quote of zonder die ene video hier niet meer was geweest.”

“Dat soort berichten doen mij echt veel. Ik sta er dan echt bij stil dat ik met die ene video een mens op aarde heb kunnen houden.” Aan andere jongeren zou Floor willen meegeven dat als je ergens mee zit het belangrijk is om erover te praten. Vaak als je iets deelt, kom je erachter dat je niet de enige bent.