Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 3 minuten

Dominique (41): ‘Ik vind het verschrikkelijk dat mijn dochter (9) gepest wordt omdat ze al borsten krijgt’

Wat voor veel meisjes een onschuldige fase in hun ontwikkeling is, zorgt bij de dochter van Dominique (41) juist voor verdriet en onzekerheid. Haar lichaam verandert sneller dan dat van haar klasgenoten en dat blijft op school niet onopgemerkt.

“Mijn dochter is pas 9, maar haar lichaam begint al te veranderen. Ze krijgt al borstvorming en dat is iets waar ze zelf helemaal niet mee bezig wil zijn. Ze wil gewoon kind zijn, maar op school wordt ze daar dus op aangesproken.

In het begin merkte ik het aan kleine dingen. Ze wilde ineens geen strakke shirts meer aan, alleen nog maar wijde truien of vesten. Zelfs als het warm was. Ik vroeg ernaar, maar kreeg niet echt een duidelijk antwoord. Tot ze op een dag huilend thuiskwam.

Opmerkingen maken over borsten

Er waren kinderen in de klas die opmerkingen maakten over haar borsten. Die haar uitlachten, naar haar staarden of er grapjes over maakten. Dingen als: ‘Waarom heb jij dat al?’ of gewoon giechelen als ze langsloopt. Het lijken misschien kleine opmerkingen, maar voor haar zijn ze groot.

Sindsdien is ze veranderd. Ze komt thuis en trekt zich het liefst terug. Waar ze eerst nog buiten speelde met vriendinnen, zit ze nu vaak binnen op haar kamer. Alsof ze zich wil verstoppen.

Hart breekt 

Het breekt mijn hart om dat te zien. Ze is zo’n lief en gevoelig meisje. En nu voelt ze zich blijkbaar anders, alsof er iets mis met haar is. Terwijl dat helemaal niet zo is. Haar lichaam doet gewoon wat het moet doen, alleen iets eerder.

Ik probeer haar te helpen. Leg uit dat iedereen zich anders ontwikkelt, dat er niks mis met haar is. Maar dat is moeilijk als de buitenwereld iets anders laat voelen. Woorden van een moeder wegen soms minder zwaar dan blikken en opmerkingen van klasgenoten.

School neemt het serieus 

Ik heb ook contact opgenomen met school. Ze nemen het serieus, zeggen dat ze het in de klas bespreken, maar je hebt het niet volledig in de hand. Kinderen kunnen zo hard zijn zonder dat ze doorhebben wat ze aanrichten. Wat ik het ergst vind, is dat ze zich schaamt voor iets waar ze niks aan kan doen. Dat ze zichzelf kleiner maakt, letterlijk en figuurlijk, door zich te verstoppen in wijde kleding en stil gedrag.

Ik wil haar beschermen, maar ik kan haar niet overal voor afschermen. En dat maakt me soms machteloos. Ik hoop zo dat ze haar zelfvertrouwen weer terugvindt. Dat ze zich weer vrij voelt om gewoon kind te zijn. Zonder zich druk te maken over hoe haar lichaam eruitziet.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.