Laura Mulders Persoonlijke verhalen vandaag, 11:02

Leestijd: 6 minuten

Puck (12) heeft ARFID en is model: ‘Het hoeft leuke dingen niet in de weg te staan’

Toen Puck (nu 12) vier maanden oud was weigerde ze steeds vaker de fles. Ze begon af te vallen en belandde daardoor in het ziekenhuis. De artsen spraken op dat moment van een voedingsprobleem. Pas zeven jaar later, toen haar jongere zusje Nomi (5) met dezelfde symptomen in het ziekenhuis terecht kwam, werd een diagnose gesteld.

Bij beide meiden bleek er sprake te zijn van de eetstoornis ARFID (Avoidant Restrictive Food Intake Disorder). Dat is een eetstoornis waarbij iemand selectief eet en vaak bepaalde soorten voedsel volledig weigert. Vaak is het al vanaf de geboorte of vroege kindertijd aanwezig, zo ook bij Puck (nu 12). Hoe is het om als tiener te leven met deze eetstoornis?

Voor anderen niet altijd zichtbaar

“Niet iedereen begrijpt meteen dat ARFID meer is dan ‘iets niet lusten’. Meestal moet ik uitleggen wat het precies is. Vaak begrijpen ze het dan wel, maar meestal houd ik het gewoon voor mezelf. Op de basisschool wist iedereen in mijn klas ervan. Nu ik op de middelbare school zit, heb ik het alleen tegen mijn vriendinnen verteld. Als ik bij iemand thuiskom, vragen ze meestal gewoon wat ik lust en houden ze daar rekening mee. Vooral op nieuwe plekken vind ik het lastig om dat aan te geven.”

Mee willen doen met de rest

Over het antwoord op de vraag wat haar favoriete eten is, hoeft ze niet lang na te denken: “Pizza salami.” Niet heel gek voor een meisje van 12, maar voor Puck was het niet direct haar lievelingseten. Tijdens kinderfeestjes werd er wel eens pizza gegeten en dan kon ze als enige niet mee eten. Iedereen lustte pizza en dat wilde Puck ook graag kunnen eten. Op haar 8e gaf ze, tijdens een vakantie met haar ouders en zusje, aan dat ze voor het avond eten graag een pizza slice wilde eten.

“Ze nam eigenlijk maar één hap, maar in haar hoofd was het een hele slice”, aldus haar moeder Minke. “Voor Puck was dit echt een overwinning. De opa’s en oma’s werden meteen gebeld om het te vertellen. De hele vakantie heeft ze vol trots tegen ons gezegd dat ze een stuk pizza had gegeten. Vanaf dat moment raakte ze steeds meer gewend aan de structuur. Elke keer heeft ze een iets groter stukje gegeten. Ze wilde graag, net als haar vriendinnen, ook pizza kunnen eten. Ik merkte een gevoel van groepsdruk bij haar om dat ook te kunnen. Alsof ze zichzelf een beetje dwong om het te proberen.”

Zelfvertrouwen voor de camera

Als kind vond Puck het al erg leuk om voor de camera te staan. Haar opa is amateurfotograaf en haar moeder merkte al vroeg dat ze erg fotogeniek was. “Het leek mij altijd al leuk om modellenwerk te doen.” Toen ze stopte met hockey had ze wat meer tijd voor modellenwerk. “Mijn opa heeft toen foto’s van mij gemaakt en die hebben we opgestuurd naar modellenbureau’s.” Haar ouders hadden niet gedacht dat er iets uit zou komen, maar al snel volgde de eerste boekingen.

“De eerste fotoshoot vond ik best spannend, omdat het natuurlijk de eerste keer was. Gelukkig kreeg ik wel tips hoe ik het beste kon poseren voor de camera. Als je zit bijvoorbeeld, moet je echt heel recht zitten. Want ook al zit je voor je gevoel recht, dan lijkt het net alsof je nog een beetje met een kromme rug zit. Door vaker voor de camera te staan, heb ik meer zelfvertrouwen gekregen en ben ik een stuk minder verlegen. Het is leuk om te horen als de foto’s zijn geworden zoals ze hadden gehoopt. Of dat ze mij terug vragen, dat geeft een goed gevoel.”

“Als ik voor de camera sta, ben ik niet bezig met dat ik ARFID heb. Eigenlijk zit ik daar nooit echt mee in mijn hoofd.” Waar veel mensen bij modellenwerk denken aan uiterlijk en voeding, is dit in de kindermodellen wereld totaal niet het geval. “Het is echt een kindvriendelijke omgeving. Puck heeft nog nooit iets negatiefs gehoord,” vertelt Minke.

Tijdens fotoshoots is er vaak lunch aanwezig. “Vaak hebben ze belegde broodjes, croissantjes of chocoladebroodjes. Maar ook meerdere soorten fruit en wat snoep. Er is eigenlijk altijd wel iets wat ik lust, dus het valt niet echt op bij de andere meiden dat ik bepaalde dingen niet eet.”

Ze laat zich niet tegenhouden

“Mijn moeder heeft een Instagram en Tiktok account voor mij aangemaakt waar we foto’s van de fotoshoots op delen. En het is handig voor het reageren op oproepjes voor fotoshoots. Mijn moeder helpt mij om dit te beheren, want ik ben pas twaalf. Een tijdje geleden heb ik een Tiktok video gemaakt om uitleg te geven over mijn eetproblemen, zodat andere kinderen begrijpen wat ARFID is. Het is soms lastig, maar het bepaalt niet wat ik wel of niet kan doen.”

Puck wil andere meiden of jongens met ARFID het volgende meegeven: “Als je een bepaalde droom hebt, probeer hier dan echt voor te gaan. In mijn geval, bij fotoshoots, zijn er tijdens een lunch altijd wel dingen die ik lust. Vaak valt het mensen daardoor niet eens op dat ik ARFID heb. Er is altijd wel een oplossing of je kan het van tevoren aangeven. Dan houden ze er rekening mee. Laat je vooral niet tegen houden om iets te gaan doen, dat zijn problemen voor later en komt altijd goed.”

Diana Kroes is hoofd behandeling bij SeysCentra en doet onderzoek naar voedingsproblemen. Binnen het expertisecentrum is ze betrokken als inhoudsdeskundige en verantwoordelijk voor kennisdeling binnen het werkveld.